Jonge gasten zijn allemaal monogaam - net als in romantische films. Terwijl mannen die al langer meelopen dit anders (gaan) zien... Is dit bij iedereen zo? Verliezen we allemaal onze 'eeuwige trouw' als we wat ouder worden? Hoe komt dat dan? Help!!!!

Okay, ik reken mezelf nog tot de jongere generatie en ik moet zeggen dat er inderdaad vaak over monogamie gesproken wordt, het is een voorwaarde anders wil men geen relatie, maar ondertussen gaat men vreemd als de neten!

Met andere woorden, men roept het maar men doet het tegenovergestelde en dat is niet alleen maar in mijn geval zo, vele vrienden om mij heen ervaren het precies zo.

natuurlijk is dit erg veralgemeniseren, laten we dan maar zeggen: de meerderheid van

hmm

Als ik naar me zelf kijk, dan ga ik ervoor of niet.
En als ik zo om mij heen kijk, dan zie ik veel dubbellevens, ze hebben een partner, maar moeten ook een derde vierde of nog erger (wat is erg?) erbij.
Maar is het niet zo, dat het dan eigenlijk maar om 1 ding gaat?
SEX dus.......
Ja sorry, maar als mijn partner "iemand" nodig heeft voor "de kick", dan KICK ik hem er uit......

Je gaat er voor of niet, je hebt een relatie of niet? of heb je een relatie, maar vind je het gewoon lekker om te snoepen? en omdat je bang bent om alleen over te blijven, hebben we gelukkig nog iemand thuis zitten?

vreemde situatie hoor!

(doet met meer denken aan de zogenaamde hetro man, je kent ze wel... doordeweeks lekker met vrouw en kids op de bank zitten, en in het weekend liggen ze met een vent op de achterbank....) dubbel leven of gevaarlijk spel?

het risico is wel, dat je door het vreemdgaan of kicken, je partner kan verliezen, en dan sta je alleen........... en dan?

Misschien gewoon een keuze...??
Ik heb geleerd dat ik niet geschikt ben voor een relatie van één op één...

Begin me na een paar maanden met een vaste vriend te vervelen en wil weer alleen zijn en op zoek. Dat heeft niks met die jongen of man te maken hoor; hij kan mooi zijn, geil, lekker enzovoort maar ik heb er na verloop van tijd gewoon geen zin meer in...

Heb dus lang geleden besloten alleen te gaan wonen en alleen te blijven. Zo nu en dan logeert er iemand bij me maar na een dag of vier vind ik het wel weer welletjes...

Eenzaamheid -waaarvoor velen angst hebben- ken ik niet.
Ik voel me erg fijn als ik het rijk alleen heb en weet dat ik niet alleen hóef te zijn als ik dat niet zou willen...

Vrijheid is veel waard hoor... !!

In mijn jeugd heb ik altijd gevangen gezeten op school, zo ervaarde ik dat.
Ben altijd gepest geweest en is mij geleert dat ik niets waard was.
"Mijn willetje stond achter de deur", pas als iedereen al "bedeeld" was kwam ik pas aan de beurt en kreeg de restjes of "loosers" die toch niemand wilde.

Dit is de rode draad geworden in mijn leven, en heb nooit aanspraak mogen maken op degene die IK leuk vondt.
Wel werdt ik altijd versiert voor de sex, omdat ik heel aantrekkelijk uitzag, (nu nog steeds), maar echte romantiek was er nooit bij, omdat IK diegene niet zelf gekozen heb, maar ik gaf dan maar toe, omdat je anders niets had.
Zo is mijn hele leven voorbij gegaan aan sex met types, (vooral ouderen die zo een muurbloempje wel zagen zitten), die ik eigenlijk niet wou.
En dan nog eisen stellen ook, als ik te kennen geef er niet zo voor te voelen, ze wilden mij vooral bezitten, en staken een beschuldigend vingertje op als ik niet trouw was.

Daarom heb ik nooit een serieuze monogame relatie aangedurft, want zogauw ik mijn vleugels wou uitslaan, kwam dat verwijtende vingertje weer, zodat ik me als een hond aan de ketting voelde liggen.
Dus zo'n relatie is natuurlijk helemaal fout, het moet van beide kanten vrijwillig komen dat je bij elkaar wilt blijven, omdat je zo verliefd bent, dat je niet eens een ander wilt.
Maar ja.....verliefdheid gaat over en op een gegeven moment heb je dat boek uit en om dan aan de ketting gelegt te worden, wertkt dat niet bevorderlijk voor de relatie, want dan is dat niet vrijwillig meer, het is dan een relatie uit plicht geworden en niet, zo als het behoort, uit liefde.

Dat soort dingen voelde ik altijd van te voren aan, en liep al vroeg weg, uit de nog prille relaties, (dat deed ik op school ook al).
Ik gaf het nooit een kans, wegens angst voor de beklemmende kettingen en bezitterigheid van de ander.

Zodoende ben ik al 30 jaar alleen op de wereld, en heb alleen oppervlakkige sex, ik voel me net een hoer, (wel altijd veilig hoor, dat is ook een van de redenen dat ik nooit een vriend kreeg, want ik liet me niet n'ken, anders had ik al lang onder de zoden gelegen, het blijkt dat je alleen een vriend krijgt als je laat n'ken).

Ik wordt pas monogaam, als ik eens iemand tegenkom, die echt met mij rekening houdt en mij in mijn waarde laat, maar nee......altijd dat jaloerse beschuldigende vingertje, dat heb je ook altijd met vrouwen, die eeuwige jaloersheid.
Ik ken ook een getrouwde Bi-sexuweel, die zegt dat vrouwen en vrouwelijke homos even moeilijk zijn, daarom vindt ik ook alleen mannelijke heteroachtige ho-bi mannen aantrekkelijk.
Dus met normaal haar op hun kop, liefst lang haar, zoals de oude vickings of indianen, dat is pas mannelijk, niet zo'n kale met een nichterig uiterlijk.
Helaas heb ik niet meer de keuze, daar die mannen niet meer bestaan.
Dus zal verder altijd wel alleen blijven wat ik zoek bestond vroeger nog wel, maar nu zijn ze er niet meer in de homoscene.
Dat komt doordat zo'n 10 a 15 jaar geleden elke langharige homoman, door de skinhead en leerscene geprest werden om hun kop kaal te scheren, want als je dat niet deed werdt je gewoon genegeerd of zelfs de kroeg uitgezet, dat is mij ook toen meermalen gebeurt, ik had prachtig mooi verzorgd lang haar, nu nog eigenlijk, daarom wordt ik nog steeds uitgekotst door de homoscene.
Als gevolg, heb ik nu een grote aversie (hekel) gekregen aan die hele homoscene, vooral de leer skinheadscene.

Alleen met feestdagen zoals Koningginnedag of gayparade, zie ik die aantrekkelijke (homo)mannen, omdat zij nooit uitgaan maar alleen die ene keer in het jaar, maar helaas hebben die bijna altijd een vaste vriend, logich natuurlijk, dat zijn nou de goede soort homos, die zijn niet verknoeit door de Adamse homoscene en hebben een open spontane blik in hun ogen, (niet dat valse wat je altijd ziet bij die Adamse scenenichten), dus zij zijn dan bezet.

Maar toch op deze koninginnedag, stond hij daar in de amsteltaveerne, een voor mij de ideale man, lang blond haar, mannelijk, ik was er weg van, maar heb het helaas verknoeit, vanwege mijn negatieve zelfkennis en onzekerheid, als gevolg van mijn rode draad in mijn leven, die ik te danken heb aan mijn schooljeugd.
Hij speelde een soort spel, die ik niet begreep, waardoor ik in de war raakte.
We hebben elkaar zelfs gesproken en komt uit Leiden, omdat hij regelmatig naar mij keek, maar hij zij opeens dat hij naar een andere kroeg ging en heb niet goed begrepen welke kroeg, ik zag dat als een afwijzing, maar blijkbaar probeerde hij uit of ik hem na kwam, wat ik niet gedaan heb...dat was kans een, die ik gemist heb.

Later was hij weer terug, ik stond net aan de bar om een drankje te bestellen, en hij stond ook opeens met zijn geld in zijn hand om een drankje te bestellen, we keken elkaar aan en het leek of we op elkaar wachtten, wie nou een drankje zou aanbieden, het kwam niet over mijn lippen, de barkeeper zat te pressen, om te bestellen, en ik sloeg lam.
Zodoende had hij al zijn eigen drankje besteld.
Dat was kans twee die ik heb gemist.

Ook was hij met een man, of dat zijn vriend was, weet ik niet en ging bij hem staan, terwijl hij mij aan bleef kijken.
Later zag ik hem zoenen met die man, waarvan ik de indruk had dat dat helemaal niet zijn type zou zijn.
tussen het zoenen door met die man keek hij mij steeds aan en had met die man over mij.
Ik zag een kennis en vertelde hem dit gebeuren, hij zei dat als die blonde met een ander zoent, dat het dan voor hem niet meer hoeft, dus dat ik het wel kan vergeten, zodoende heb ik gedacht, dat het dan zijn vriend was en ben niet meer op die blonde afgestapt, dat was kans drie, die ik heb gemist.

Later was die blonde man opeens weg en zag ik die ander waar hij mee stond alleen staan en ook nog eens naar mij kijken, maar die vondt ik helemaal niet aantrekkelijk voor mij.
Wel had ik naar die man toe moeten gaan en moeten vragen "waar is nou die blonde vriend van je?" misschien wist hij dan zijn adres in Leiden.
Dat is dus kans nummer vier die ik gemist heb.

Dat komt allemaal door dat negatieve zelfbeeld wat ik van mezelf heb, waarin ik altijd denk dat niemand mij wil, zelfs als men naar mij kijkt, denk ik dat ze mij voor de gek houden om mij in een val te lokken om dan uit te lachen, met opmerkingen zoals "wat denk jij wel dat je me kunt krijgen?".
In dat soort vallen ben ik op school ook altijd gelopen en werdt dan gepest.
Zo is eenmaal de rode draad in mijn leven en ben dus een eeuwige looser!
Dat ik zelfs de mooiste kansen laat lopen!
Ik zal die blonde man uit Leiden voorlopig niet meer tegen komen, want hij gaat normaal nooit uit, zegt hij, wie o wie kent hem ik ben wanhopig
Ik ben nu op een leeftijd dat ik nu wel echt met iemand door het leven wil.
Maar het wordt nooit wat, dus zal altijd alleen blijven, en wie wil nou een looser en nog eens niet meer zo jong ook?
Dit met deze blonde langharige man is de laatste kans die ik nog kreeg op mijn leeftijd, nog een jaar wachten kan niet meer, want dan ben ik echt te oud!!!!!!!!!!!!!!

ChatNOT schreef:Jemig man, tijd voor anti-depressiva???? Wat kan jij jezelf en de wereld om je heen omlaag halen zeg, als iedereen zo zou denken

Ik kan en niets aan doen.......ik ben sins jaren niet meer zo veliefd geweest en nou weet ik niet eens zijn telefoon of adres, snif...snif...

ChatNOT schreef:Verliefd ( ) op een man die je met een andere hebt zien zoenen

Ja maar waarom bleef hij dan naar mij kijken ?
Hij wou mij blijkbaar toch graag.
Ik denk dat hij dat deed om mij uit te lokken, want die vent was later toch alleen hoor.

Maar ik heb het averrechts begrepen en dacht toen hij nog bij die ander stond dat het echt zijn vriend zou zijn, en ik ben wel zo netjes om niet in een relatie te stoken.

Maar later bleek die vent alleen te zijn en was die blonde weg, dus toen kon ik me wel voor de kop slaan, dat ik toch niet naar hen toe gelopen ben.
Of anders zou hij wel een heel vals spelletje met mij gespeelt hebben.
Maar ik denk eerder dat na de derde kans die hij mij aangaf, waar ik niet alert op reageerde uit mijn stommiteit, hij de moed opgegeven heeft en dan weggegaan is.

Oh kan iemant mij een kursus geven in "hoe maak ik kontakt?"

anders gewoon een keertje daten misschien? wat let je?