Het lijkt wel alsof we het niet begrijpen, met z'n allen. Steeds vaker stoot ik m'n hoofd tegen een homo die bang is dat andere mensen daar achter komen - en dan bedoel ik niet het schattige scholiertje dat überhaupt nog niet uit de kast is geweest. Ik doel op mannen die een dubbelleven lijden, waar ze in één homo zijn en in de andere niet.

Zo wordt het natuurlijk niet gemakkelijker om maatschappelijke acceptatie te krijgen - als we vanuit onszelf al onderduiken. En hoewel "zichtbaarheid van homo's" in Rotterdam en omstreken één van de twee grootste ergernissen is van ongeschoolde randgroepjongeren - is het wel de meest effectieve manier om erkenning, acceptatie en eventueel respect te winnen (bij mensen die er misschien meer toe doen).

En natuurlijk is het eng en soms zelfs gevaarlijk, maar mensen proberen het volgens mij niet eens.

Hebben we wat te verbergen, of zijn we gewoon bang?

Het is denk ik nooit echt gemakkelijk, maar ik zie het wel als iets noodzakelijks - in a way.