Z'on anderhalf jaar geleden ontmoette een goede vriend van mij zijn grote liefde.De prins op het witte paard,de ware Jacob.Op zich niets bijzonders natuurlijk.Het gebeurd immers wel vaker dat twee mensen elkaar leren kennen en vervolgens tot over de oren verliefd raken.Maar in dit geval overkwam het MIJN goede vriend,die ik al bijna twintig jaar kende en met wie ik menigmaal allerlei scenes uit de vele dubieuze pornofilmpjes die voorhande waren gedetaileerd naspeelde.Geheel vrijblijvend natuurlijk.Wij woonde niet bij elkaar en hadden in die zin dan ook geen relatie.Nee,gewoon lekker los van alles.Wanneer we er zin in hadden:huplakee.Toen Piet (zo noem ik hem maar even) mij enthousiast kwam vertellen dat ik de eerste was die hij deelgenoot maakte van zijn prille geluk,wist ik eigenlijk niet wat ik met deze nieuwe ontwikkeling aanmoest.Natuurlijk,ik was blij voor hem.Hij was de dertig net gepasseert en ieder van ons weet dat het dan snel lastig word om op de relatiemarkt nog te scoren.Maar tevens drong het tot mij door dat dit wel eens het einde van onze onschuldige doch sterk erotisch getinte spelletjes kon betekenen.Ik wist het eigenlijk wel zeker.Een lichte paniek maakte zich van mij meester.Iets wat voor zo vele jaren zo vanzelfsprekend was geweest,dreigde mij te ontglippen.Wat nu te doen?vroeg ik mij af.Piet was zich natuurlijk van geen kwaad bewust.Immers,wat wij samen deden was slechts voor de lol en daarom volstrekt vrijblijvend.Zo was dat toch gewoon gegaan?Moet kunnen.En hij had gelijk ook.Maar toch,mijn Piet in de ban van een roofridder die alles beter wist en deed.En,nog erger,ook nog beter was in bed.Ik was onttroond.Onderuit gehaald en ter aarde gestort lag ik daar,naast mijn voetstuk.Piet was Piet niet meer,zo meende ik.Zijn wereld was sterk roze gekleurd en hij was ten prooi aan zinsbegoocheling.Dit bracht onze vriendschap in gevaar.Ik begon zijn liefdesrelatie met de grond gelijk te maken en af te branden.Helemaal fout,zullen jullie zeggen.Daar win je niets mee.Zo was het ook.Piet begreep werkelijk niet waarom ik mij zo negatief opstelde.Hij had niks misdaan en wilde alleen maar gelukkig zijn.Zelf was ik eigenlijk ook wel verbaast over mijn gedrag.Waarom reageerde ik zo heftig?Hij was mijn beste vriend.Ik wilde hem juist graag gelukkig zien.Of was ik soms,zonder het te beseffen,heimelijk verliefd op Piet?Vragen,vragen en nog meer vragen.Wij moesten elkaar voorlopig maar met rust laten.Geen kontakt meer hebben,zo besliste ik.
De sfeer tussen ons was inmiddels goed verziekt.Dat had ik tot dan toe wel perfekt voor elkaar.
Vijf maanden gingen voorbij zonder wederzijds kontakt.Weliswaar ging er geen dag voorbij of ik dacht aan Piet,bellen of schrijven was mijn eer te na.Dat kon ik niet doen.Kinderachtig,hoor ik jullie zeggen.Best wel,maar zo gaat dat nu eenmaal.Op een kwade dag belande ik in een ziekenhuis.Zes dagen intern.Dat is Piet ter oren gekomen.Hij bedacht zich geen moment en reed naar Den Haag.En daar stond hij dan met zijn jongensachtige verschijning.Naast mijn bed,de tranen in de ogen.We hadden veel te bespreken,daar in dat Haagsche ziekenhuis.
Onze vriendschap is eigelijk geen moment in gevaar geweest maar jaloezie kan veel moois bederven.Vandaag de dag zien wij elkaar weer zeer regelmatig.Het is fijn om hem te horen Vertellen over de relatie met zijn partner waarmee hij het zo naar zijn zin heeft.Een ding mis ik nog wel eens.Je kunt wel raden wat.

Je verhaal is heel duidelijk en die situatie zal zich regelmatig voordoen.
Uit je teleurstelling te horen dat Piet zijn geluk heeft gevonden blijkt dat het van jouw kant waarschijnlijk toch niet zo vrijblijvend was als jullie hadden bedoeld. Tohc denk ik dat je moet leren leven met de veranderde situatie. Je kunt tenslotte op niemand een claim leggen toch?

Ik wens je sterkte en wijsheid voor de toekomst.