Soms lees ik dat mensen al een vriend hebben of bepaalde ervaringen voordat ze uit de kast komen. Dan vraag ik me af hoe is dat mogelijk? Ik ben al jaren bezig er op te letten of ik niet teveel dingen leuk vind die als "vrouwelijk" bestempeld zijn. Ook vraag ik me te vaak af of er uit mn gedrag wat af te leiden valt. Ik heb een bepaald beeld heb van verwijfde homo's door joling gordon en paul de leeuw en die mensen vindt ik echt vreselijk!!!

Hoe gaan of gingen jullie ermee om?

Ben het met Kinky eens, je moet absoluut niet letten op Gordon of Joling, niet als leidraad, maar ook niet om je tegen af te zetten. Uit de kast komen heb ik ook gedaan voor ik ook maar enige ervaring had binnen het homo wezen.

Uit de kast komen is voor iedereen anders. Maar wat voor iedereen wel opgaat is: hoe eerder, hoe beter. Als je je niet meer hoeft te verstoppen ben je vrij om het maximale uit je leven te halen. En nergens is dat zo belangrijk als in je jeugd.

Super bedankt voor jullie reacties. het probleem is dat ik me de laatste tijd beetje depri voel dus ik denk dat als ik nu uit de kast kom dat ik in een gat terecht kom.

Diederick schreef:Uit de kast komen is voor iedereen anders. Maar wat voor iedereen wel opgaat is: hoe eerder, hoe beter. Als je je niet meer hoeft te verstoppen ben je vrij om het maximale uit je leven te halen. En nergens is dat zo belangrijk als in je jeugd.

Ja het verbaasd me hoeveel mensen het voor zich houden zelfs tot nadat ze getrouwd zijn. Zover zou ik het denk ik niet laten komen. Misschien wel puur uit angst om door de mand te vallen.

superLouis schreef::verliefd:
de eerste keer smoor
en toen wist ik het na een jaar of 3 (4?) zeker
en ik meteen maar uit de kast vandaan want het komt er toch wel van
Toen was ik 17 en nu z0'n 2½ jaar verder spreek en/of zie ik helemaal niemand meer uit die tijd, alsof ik zoiets als lepra heb ofzo...........
maar gelukkig sta ik daar nu héél ver boven

Toch wel vreemd, en wwij maar denken dat Amsterdam zo sophisticated is....

heb jarenlang in een bibblebelt dorp gewoond, er viel niets te lynchen....

Het uit de kast komen gebeurde bij mij op het moment dat ik er aan toe was. Ik had het gevoel dat ik sterk genoeg in mijn schoenen stond om elke 'beschuldiging' of negativiteit vanuit mijn ouders te weerstaan. En ik had de drang om het naar buiten te brengen dat ik op mannen viel en niet op vrouwen. Ik was toen 18 jaar. Mijn moeder reageerde zeer heftig: jij vindt nooit een baan, je kunt er ziektes door oplopen, jij ziet er toch niet uit als homo en nog wat van die bekende drogredenaties. Mijn vader klapte volstrekt dicht: voor hem was een man die het met een man deed een zeer zieke man. Maar mijn zus ondersteunde me met een ansichtkaart: dus je valt op jongens, nou ik ook hoor! Dan moeten we binnenkort maar eens samen gaan shoppen, dat wordt leuk!

Voordat ik uit de kast kon komen, had ik uitgebreid overdacht hoe mijn familie zou reageren. En het klopte allemaal.

De tijd voor het ontkasten zou eigenlijk een tijd moeten zijn van een sterke persoonlijke groei met een stevig bewustzijn over dat jij en alleen jij bepaalt hoe jij je leven wilt inrichten. Er is een aardig boek op de markt of in de bibliotheek te vinden dat mij in elk geval een zet in de goede richting heeft gegeven: De jongen op de rots, van ene meneer Fox. Het verhaal gaf me op een of andere manier moed!

Dat je hier op dit forum op deze manier je teksten neerzet is al een heel goed begin van een positieve coming-out lijkt me.

speedolycralover schreef:Het uit de kast komen gebeurde bij mij op het moment dat ik er aan toe was. Ik had het gevoel dat ik sterk genoeg in mijn schoenen stond om elke 'beschuldiging' of negativiteit vanuit mijn ouders te weerstaan. En ik had de drang om het naar buiten te brengen dat ik op mannen viel en niet op vrouwen. Ik was toen 18 jaar. Mijn moeder reageerde zeer heftig: jij vindt nooit een baan, je kunt er ziektes door oplopen, jij ziet er toch niet uit als homo en nog wat van die bekende drogredenaties. Mijn vader klapte volstrekt dicht: voor hem was een man die het met een man deed een zeer zieke man. Maar mijn zus ondersteunde me met een ansichtkaart: dus je valt op jongens, nou ik ook hoor! Dan moeten we binnenkort maar eens samen gaan shoppen, dat wordt leuk!

Voordat ik uit de kast kon komen, had ik uitgebreid overdacht hoe mijn familie zou reageren. En het klopte allemaal.

De tijd voor het ontkasten zou eigenlijk een tijd moeten zijn van een sterke persoonlijke groei met een stevig bewustzijn over dat jij en alleen jij bepaalt hoe jij je leven wilt inrichten. Er is een aardig boek op de markt of in de bibliotheek te vinden dat mij in elk geval een zet in de goede richting heeft gegeven: De jongen op de rots, van ene meneer Fox. Het verhaal gaf me op een of andere manier moed!

Dat je hier op dit forum op deze manier je teksten neerzet is al een heel goed begin van een positieve coming-out lijkt me.

benieuwd of 't met je ouders goedgekomen is....?

speedolycralover schreef:Met mijn ouders is het enigszins goed gekomen: mijn vader en ik hebben nog veel gepraat maar nooit over het onderwerp homoseksualiteit. Dat vind ik nog steeds erg jammer. Mijn moeder heeft langzaamaan gezien dat ik gelukkig was zoals ik was en ze heeft enige van mijn gay vrienden ontmoet en is nu wel zover dat ze het niet erg meer vindt. Ik heb tenslotte laten zien dat van haar voordelen niet zoveel klopte. Met mijn zus heb ik een heel toffe relatie waarin veel bespreekbaar is. Ze is blij dat ik uit de kast ben en met mijn gevoelens veel plezier beleef!

Da's mooi man...
uiteindelijk schrikken mensen in 99 van de 100 gevallen zich een hoedje ( vaak denken ze dat ze iets verkeerd in de opvoeding gedaan hebben) omdat ze er niet bekend mee zijn, maar komt 't uiteindelijk toch op z'n pootjes terecht. maarre...., waarom zou je met je vader over homosexualiteit willen praten?

speedolycralover schreef:Het homoseksuele deel is maar een deeltje van me, maar toch voelt het als een gemis dat ik nooit met mijn pa daarover heb kunnen kletsen. Hij heeft een deel van mij niet gekend of niet willen accepteren, dat vind ik jammer. Kijk aan al mijn intieme avonturen heeft ie niks, maar k had het leuk gevonden als ik in de stad eens tegen hem had kunnen zeggen: wow dat is een leuke vent... als ik iemand zou zien die ik leuk vond. Of dat ie eens zou vragen hoe het met mijn vrienden ging.... Dat soort dingetjes. Ik moest altijd een stukje van mezelf bijna uitschakelen als ik bij hem was, das wel jammer

Ik weet helemaal hoe je je voelt. Ik zou ook wel eens willen zeggen tegen mijn ouder van kijk eens wat een lekkere jongen maar dat kan ik niet. Ik wil het wel maar het voelt ook heel raar. Met anderen (bijv. een vriendin/collega) kan ik daar gewoon véééél makkelijker over praten, zij vind homo's ook leuk en accepteert het helemaal. Sneu voor je dat je ouders zo reageerden je zit zelf in een hele moeilijke fase. Iig is het redelijk goed gekomen maar het is idd een gemis. Sterkte!! want het blijft moeilijk, zorg er wel voor dat je met iemand wel over zulke dingen praat zoals je zus

T.