Op mijn 12 a 13de kwam ik er achter dat ik meisjes wel intressant vond. Ook heb toen een verliefdheid gehad voor 2meisjes. Nooit wat mee gedaan niet over gesproken hellemaal niks, gewoon omdat ik dacht dat dat gevoel hoorde bij mijn leeftijd. ongeveer eind 13de begon ik veel te eten waar dat vandaan kwam wisten we niet. mijn ouders dachten komt door de pubberteit, zelf heb ik er nooit wat mee gedaan. Na maten ik ouder werd ging dat niet weg, ook het gevoel voor meisjes niet Ik bleef het intressant vinden. Heb op mijn 14de mijn eerste vriendje gekregen wat gewoon goed voelde na mijn idee. Verder altijd druk bezig geweest met jongens. Op mijn 17de heb ik voor het eerst een seksueele ervaring gehad met een meisje. Dat voelde heel fijn en vertrouwd. maar toch daarna een relatie gekregen met een jongen wat ook goed voelde en ook was ik echt verliefd toen. op mijn 18 a 19de ben ik echt verliefd geworden op een meisje. Dat was een hele goede vriendin van mij. Die heeft mij ook in vertrouwen toen verteld dat zei lesbische was en dat ze gevoelens had voor een vriendin van ons. Uiteindelijk vertelde ze mij dat dat mijn beste vriendin was. Ik schrok daarvan want hoopte eigenlijk dat ze mij bedoelde dat was een teleurstelling. Zelf heb ik toen niet verteld wat ik voelde. ik heb het gelaten en eigenlijk mijn gevoel weg gegeten. in die tijd ( ik was 19) is mijn zusje van toen 15 uit de kast gekomen. Toen wist ik hellemaal niet meer wat ik voelde en heb ik wat ik voelde nog meer onderdrukt met eten. Kort daarna kregen mijn beste vriendin (voor iedereen al heel lang duidelijk dat ze lesbische was) met die andere vriendin een relatie. Ik kon mijn gevoel wel onderdrukken wel vond ik moeilijk om hun zo gelukkig te zien ik snakte naar geluk of liefde. Zelf kwam ik er voor uit dat ik meisjes leuk vond maar dat was op opervlakkig zei ik tegen iedereen. na 2maanden dat hun wat hadden was mijn gevoel wel sterker geworden voor dat meisje en uiteindelijk zijn wij in bed beland waar ik me maanden heel schuldig over heb gevoeld. Maar wat was ik verliefd. Toch ging zei niet weg bij der vriendin half jaar later hebben we het verteld dat dat toen was gebeurd. Ik heb toen een jaar geen contact gehad met hun beide. Dat was goed voor mijn gevoel zo kon ik nog makkelijker mijn gevoel onderdrukken. na een jaar kregen we weer contact en na 3jaar relatie van die meiden is dat over gegaan. Toen kwam na 4maanden dat MEISJE mij vertellen dat ze een gevoel voor me had. Nu achteraf denk ik stik er in je bent te laat maar toen was ik hellemaal weg van haar en mijn gevoel was zo hefig dat het mij hellemaal overnam. We zijn met elkaar naar bed geweest en hebben ook een hele mooie vriendschap opgebouwd. Ook ging ik met die anderen vriendin om. NU is het weer uitgekomen en spreek ik die anderen vriendin niet meer. Tussen mij en dat meisje kan het niks worden na haar idee wat mij veel pijn doet. Ik ben zelf nooit zo verliefd geweest op iemand. Dat maakt mij heel erg in de war? Wat ben ik dan? Bi.. Of lesbische.. Maar jaa me zusje die is ook lesbische dat is toch raar. Vind zo moeilijk om mij zelf serieus in te nemen. OOk ben ik er achter dat mijn eetgewonte kwam door het onderdrukken voor wat ik voelde. In de jaren heb ik een eetstoornis opgebouwd volgens mij psygogloog Eat burning heet het. Dit betekend dat je eten buien inplent. Nu ik me steeds iets meer serieuzer neem in dat dan Biseksueel ben gaat het beter met mijn eetgedrag en begin ik aftevallen. Maar kom er achter dat het biseksueele ook veel verwaring mee brengt. Laatst ben ik voor het eerst naar Flirtation geweest (vrouwen feest) Ik was heel zenuachtig. Maar toen ik daar was leek het een warm bad. BEn zelf niet verlegen aangelegd maar in normale kroeg voel ik me goed en vrij maar zo vrij heb ik me nog nooit gevoeld. Dit heeft mij heel erg aan het denken gezet. En nu pas binnen dingen van vroeger op zn plaats te vallen. Mijn eetgedrag, mijn gevoels die ik heb gehad, etc. Maar toch wordt ik gek van wat ben ik nou. Ik dacht er wel uit te zijn met wie ik ben maar na het feest heeft het me weer zo warig gemaakt je kan wel spreken van een indentiteitscrisis. En ook ben ik heel bang voor wat mensen gaan zeggen. of mij niet serieus nemen. Oook mijn moeder weet het niet en vind het zo erg wat ik voel. Ik wil dit niet laat mij maar gewoon duidelijkheid hebben. Ik weet dat ik me zelf de tijd moet geven maar vind het zo moeilijk. Ik ben niet iemand die daar rustig op wacht wil het gewoon weten. Is er misschien iemand die het zelfde voelt of misschien iemand waar mee ik hierover kan praten. Zelf met mijn vriendinnen die lesbische zijn durf ik er niet over te praten. Heb het tegen 1iemand verteld en die neemt mij neit serieus die zei je wilt er gewoon bij horen? bij horen hallo ik weet niet maar dit warrige gevoel is wat ik niet wil. ik hoop dat er iemand is die me misschien een klein beetje begrijpt.

Groetjes Brunett88