kut
net een heel epistel getikt is 't weg!!

Pfff....een heel herkenbaar verhaal hoor.

Ik heb zoiets ook meegemaakt en kan me een beetje indenken hoe je je moet voelen. Toen wist ik er totaal niet mee om te gaan en ook niet wat ik ermee aanmoest. Volgens mij weet ik dat nu nog niet, hoe graag ik je ook zou willen helpen.

Hoezo? Vertel.

Sorry dat ik zo lang niets van mezelf heb laten horen, maar ik dacht dat het beter zou zijn om het probleem te negeren, dan het onder ogen te zien. Dank jullie wel voor jullie reacties, ik heb er hierdoor veel beter over kunnen nadenken.

In de afgelopen paar weken is er zoveel gebeurd, dat ik haast niet weet waar ik moet beginnen. Op mijn 17e verjaardag raakte M in gesprek met een goeie vriendin van mij (wie overigens ook een van zijn exen is). Na heel de avond met elkaar gekletst te hebben, hebben ze inmiddels iets met elkaar. Ik voelde het al aankomen doordat M in de week na mijn verjaardag zowat elke dag bij haar thuis zat. Toen hij het mij vertelde moest ik maar net even doen alsof ik héél enthousiast voor hem was, wat zo ongelooflijk moeilijk leek maar ik niets van liet merken. Ik wist niet of ik oprecht blij voor hem moest zijn dat ie eindelijk weer iemand gevonden had, of moest gaan vrezen voor het zwarte gat waar ik weer in zou belanden als het echt tot me door zou dringen.

Inmiddels lijkt het net alsof ik met z'n vriendin over de voogdij aan het strijden ben. Ik zie haar regelmatig op school en dan vraagt ze gewoon aan mij of ik al op een bepaalde dag met hem heb afgesproken, en zo niet dan zou zij iets met hem gaan doen. Ik voel me dan zo belachelijk als ze zoiets vraagt. Net alsof ik zijn moeder ben ofzo. En het ergste van allemaal is, dat z'n vriendin een ongelooflijk lieve meid is waar hij heel veel aan heeft als vriendin. Het lijkt haast wel alsof ik haar de laatste tijd niet meer aan kan kijken of school, omdat er dan als een speer door m'n hart de herrinering dat hun iets met elkaar hebben weer naar boven komt.

Het klinkt allemaal zo stom, en dat zal het ook allemaal wel zijn. Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik sluit mezelf op in een donkere kast, en pas wanneer ik besef dat niemand de deur zal openen, trek ik mezelf er weer uit. Zo gaat het altijd. En ik wenste als niets anders dat ik dit gevoel gewoon uit m'n hart kan schudden, maar dat zal me niet zomaar gaan lukken. Ik dacht namelijk eerst dat het gewoon een kleine verliefdheid was, maar ik denk dat ik in de afgelopen paar maanden echt van hem ben gaan houden. En ik voel me zo stom als ik een hele dag met hem heb doorgebracht en allemaal heel lief en zorgzaam tegenover hem doe, dat ie daarna zegt dat ie naar z'n vriendin gaat. Dan moet ik maar zeggen; ow okee, doe haar de groetjes van mij! Met een vriendelijke glimlach erachter. Maar zodra hij uit de deur loopt, komen de tranen aanzetten.

Ik heb sinds kort een hele leuke jongen leren kennen via internet (Tim). We hebben echt ongelooflijk veel gemeen samen en altijd de grootste lol. Hij weet van mijn geschiedenis met M af, ik vond dat hij daar in ieder geval recht tot had. Maar wat ie niet weet is dat die gevoelens er nog steeds zitten. Hij vond het natuurlijk niet leuk om te horen, en het leidde voor een tijdje tot een grote ruzie. Omdat ie namelijk wist dat M hier nog steeds praktisch elke dag langskwam en hij zich zorgde maken dat er iets zou gebeuren ofdat ik weer iets voor hem zou gaan voelen. Maar hij weet namelijk nog niet dat ik nog steeds die gevoelens voor M heb, en daar schaam ik me rot voor.

Natuurlijk voel ik wel iets voor Tim, want zo koud ben ik nou ook weer niet. Maar het is geen liefde, dat zeker niet. En ik weet niet wat er mis met me is. Hij is zo'n geweldige en lieve jongen, maar ik kan m'n hart nog steeds niet openen voor hem omdat M nog steeds heel centraal staat daar. Ik kan niet verder met m'n leven, voordat ik mijn gevoelens en alles van M uit mijn systeem heb verwerkt. En dat blijkt moeilijker te zijn dan ik dacht. Net wanneer ik dacht dat ik over hem heen was, kreeg hij met dat meisje..wat alles weer terug naar boven bracht. En ik was jaloers als een klein kind. Opeens kwam alles weer terug en stortte ik telkens wanneer ik alleen was in elkaar. Het leek wel alsof ie mij onder een soort spreuk had, waardoor ik aan niets anders kon denken dan hem. Het feit dat ik zo verliefd op hem ben geworden, staat ook in de weg van onze vriendschap. Als hij bij me is, weet ik nooit meer zo goed wat te zeggen of te doen omdat ik gewoon niet meer normaal kan nadenken tot hem.

Nou ben ik toch echt tot de conclusie gekomen dat de enige manier om hem uit mijn systeem te krijgen, is door hem niet meer te zien. Ik weet dat dat klote tegenover hem is, maar ik zie geen andere optie. Ik kan het hem niet vertellen, want dan breng ik misschien schade toe aan wat er nog van onze vriendschap over is. Ik ben zo bang voor elke stap die ik samen met hem zet. Ik ben zo bang dat ik een van de beste vrienden die ik ooit heb gehad kwijtraak. En ik ben zo bang dat ik de enige jongen waarvan ik ooit echt heb gehouden kwijt raak. Hoe dan ook, ik moet een keuze maken want ik weet dat het het beste is. Ik kan hem niet elke keer blijven zien en het gezellig hebben met hem. Mijn hart heeft tijd nodig om te genezen. En als het inmiddels is genezen, weet ik niet of het wel zo verstandig is om oude wonden weer open te maken door hem weer te zien.

De keuze is klote, maar ik kan niet verder leven zo. Ik ben het zo spuugzat om me zo depresief te voelen elke dag. Aan hem denken wanneer ik opsta en aan hem denken wanneer ik weer ga slapen. Dit is niet eerlijk, niet voor hem en niet voor mijzelf. Als ik zo om me heen kijk, heeft iedereen inmiddels weer iemand gekregen om van te houden. Ik heb op een bepaalde manier altijd de naïeve gedachte gehad dat M en ik altijd alleen zouden blijven, maar toch samen. Nu dit voorbij is, weet ik ook zeker dat ik verder wil.

En ik KAN dit met Tim, en dat wil ik ook heel graag. Hij verdient het om mijn liefde te hebben maar op dit moment kan ik dat gewoon niet omdat ik zoveel om M geef. Maar ik wil verder met Tim, dat MOET gewoon kunnen. Ik heb ook een tijdje gedacht dat door met Tim om te gaan, ik zou realiseren dat ik over M heen was. Maar Tim verdient veel beter dan dat, en dat zal hij krijgen ook. Ik weet alleen absoluut niet hoe ik dacht moet doen op dit moment.

Ik hoop, dat ik mezelf eens een keer uit dat zwarte gat durf te trekken en tegen Tim oprecht weet te zeggen dat ik van hem hou, zoals ik ooit van M hield.....

Ik weet niet of ik M ooit over Tim zou kunnen vertellen. Hoewel Tim zo'n beetje mijn enige houvast op dit moment is. Elke mail of sms die hij me stuurt houdt me weer een beetje boven water. Want ik heb echt het gevoel alsof ik aan het verdrinken ben ik mijn gedachten over M.

Gisteravond bleef er een vriend van me slapen, die ook goed bevriend met M was. En het was heel gezellig, alleen al mijn gesprekken leken over M te gaan. Het leek wel alsof dat het enige onderwerp was waar ik echt over door kon praten. Hij zat ook elke seconden in mijn gedachten waardoor ik zelf niet echt heel gezellig zal zijn overgekomen tegenover die vriend van mij. Ik wist dat M die avond met zijn vriendin en haar ouders naar de bioscoop zou gaan, wat eigenlijk best een grote stap is in een relatie. En het deed zo'n pijn als ik er aan dacht dat ze nu op dat moment samen waren, gezellig in de bioscoop. Maar ik probeerde er niet aan te denken en een beetje van MIJN avond te genieten.

Maar vanochtend werd het echt erg. Ik had heel de avond over M liggen dromen dat ik er helemaal badend in het zweet van wakker werd. Die vriend van me die nog naast me lag, wist ik niet snel genoeg weg te werken. Het leek wel alsof ik haast zin had om alleen op m'n kamer te gaan zitten en me helemaal depri te gaan voelen. Ik had echt het gevoel alsof mijn masker op elk moment zou gaan breken, en ik het niet kon toelaten dat die vriend van me dat zou zien.

Dus nu zit ik hier, alleen op m'n kamer dit te tikken. Met een sigaret in m'n handen een beetje de tijd voorbij te laten gaan. Ik zou vanavond ook naar een feest van een vriendin van me gaan, maar heb dat afgezegd. Eigenlijk alleen omdat ik wist dat M vanavond voor het eerst bij z'n vriendin zou blijven slapen, en ik niet zomaar gezellig naar een feest zou kunnen gaan zonder daar bij na te denken.

Nu besef ik ook dat ik me het allemaal zelf heb aangedaan. Ik heb bewust gekozen om vanavond alleen thuis te blijven en me kut te voelen, denkend aan wat M nou aan het doen zou zijn bij z'n vriendin, in plaats van gezellig naar een feest te gaan met al m'n vrienden. Ik lijk wel gek. Maar het lijkt wel alsof ik totaal geen behoefte heb om iemand te zien, behalve M. Mijn beste vrienden, lijken niet hetzelfde te zijn als M. Het lijkt wel alsof ik alleen bij hem wil zijn, wat me echt belachelijk maakt.

Ik weet niet langer hoe ik hier mee om moet gaan. Wat er in die tussentijd allemaal met me gaat gebeuren. Wat ik met mezelf ga doen. Ik ben er zelfs bang voor. Want ik ben niet goed met dit soort dingen. Ik laat mezelf er altijd geheel door slopen. Het lijkt makkelijker om het maar allemaal over je heen te laten komen dan er tegen vechten.

Ik wou dat ik er een oplossng voor had, want dit kan niet langer zo. Ik weet dat ik had gezegd heb minder te gaan zien, maar zulke dingen zijn zo moeilijk om je aan te houden. M is het enige wat er op dit moment in mn hart zit. Ik krijg hem er niet uit hoe hard ik het ook probeer. Het leek voorheen allemaal nog zo simpel en overzichterlijk. Maar hoe langer ik ermee zit, hoe onoverzichtelijker het wordt..echt een puinhoop.

Ik ben bang wat ik ga doen, hoe ik hiermee om zal gaan. Als het echt door me door gaat dringen dat dit nooit zal gebeuren. Ik ben gewoon bang aan het worden voor mezelf....

Hmm.Lekker is dit. Type mn vingers blauw en weg verhaal. Ga 't ff anders doen.

even heel hard tegen je zijn Ravez17
Als je dood gaat ben je er oom vanaf.
Maar dat is natuurlijk geen optie, ik heb je verhaal gelezen van a tot z en moet zeggen dat er een roce draad door je verhaal stroomt en dat is dat je gebukt gaat onder zelfmedelij je bent tot over je oren verliefd op M en je kan hem niet krijgen (denk je) je vlucht in een andere relatie maar kan die relatie niet aangaan omdat je nog te veel aan M denkt. Je praat er niet over dus kropt alles op. Dat gaat goed tot op zekere hoogte. Opkroppen heeft de nare eigenschap dat het er vroeg of laat uitkomt, maar dan veel erger.

Bekikt het eens van een andere kant, je bent nu zowat oip sterven na dood, je kan niets meer verliezen want je bent je dierbaarste "bezit"kwijtgeraakt. Wat kan er gebeuren om eens met M rond de tafel te gaan zitten en hem eens te zeggen wat er in je hoofd speeld. Hij is een vriend, en aan je verhalen te horen ben jij zo'n beetje zijn beste vriend. Vergis je niet dat dit soort vriendschappen heel sterk zijn en ik ben er vanovertuigd dat M hier goed mee omgaat. Ergens (te lezen in je verhaal) zegt mij dat M niet helemaal hetro is (ik wil je niet blij maken met dode mus) want als ik terug lees in het begin van je verhaal wat jullie allemaal gedaan hebben en dan de uitspatting van M tegen homo's kan ook een ontkennig zijn van zijn eigen gevoelens. Hier kun je alleen achter komen om ens met hem te gaan praten.
Maar wat je nu doet is jezelf in een medelijrol te plaatsen die je zelf crieerd. Als je dat wil, dan hoop ik dat je daar gelukkig in wordt, en wens ik tim veel succes met het vinden naar een anderr vriendje, want dan is die relatie gedoemd te mislukken.
Probeer eens baas te zijn over jezelf en laat je gevoelens niet de baas over jou zijn.
Probeer te leven en de confrontatie aan te gaan, dat is veel beter dan een betje de zielepiet uit te hangen met een sigaret op je kamer. Daar heb je alleen jezelf mee.
Door te praten schep je duidelijkheid en kan je verder met je leven ongeacht of de vriendschap met M stand houd ja of nee.
In ergste geval wiol m niets meer van je weten en voel jij je erg lullig voor een lange tijd. Maar je kan het dan ook afsluiten en na die periode kun je dan met volle overgave een echte relatie beginenn met Tim en dat lijkt me wel zo eerlijk voor M, jezelf en Tim.
Denk er eens over,
Het klinkt hard allemaal, maar ik bedoel het goed.

fijn dat je langzaam overwint!

Tuurlijk raak je hem kwijt als je al je afspraken met hem afzegd, en voorkomt dat je hem nog ziet.

Ik lijk wel van de afdeling Nazorg, Ravez17, maar hoe gaat het nu met je?