Is misschien een beetje afhangkelijk welke twee geloven er op dat kussen slapen.In mij visie moet eigenlijk alles kunnen.Wanneer twee mensen van elkaar houden tenminste.Alleen de achterban van de verschillende Romeo's zorgen vaak voor problemen.In dat geval is het lastig maar niet meer dan dat.Als het echt moet zou ik gewoon overstappen naar het geloof van mijn partner,Ben je overal van af.Maar ja, ik ben atheïst,een infidel.

Dat kon vroeger waarschijnlijk niet of misschien stiekem.
Zelf ben ik niet gelovig opgevoed,maar heb me later laten dopen bij de pinkstergemeente,die heel erg conservatief zijn en mijn toenmalige partner was gereformeerd.Ons kussen samen delen was perfect.Dat de kerk daar anders over dacht was jammer,maar de kerk had ook niets met homoseksueel zijn.En ik heb me juist laten dopen om mede aan te tonen dat je als gelovige ook mens bent als je gevoelens anders zijn dan de bijbel voorschrijft.Ik voel me dan ook een oprecht gelovige homoseksueel die alle geloven en gevoelens van de mensen respecteert.
Hoe meer geloven op een kussen des te betere wereld?

Ik ben degene die dat stukje schreef, en bedoelde daarmee twee geloven die uit totaal verschillende culturen komen, zoals je heden ten dage zo sterk hebt.

Vroeger gebruikte men dat spreekwoord al bij twee geloven al er was maar een minim verschil tussen die geloven, zoals twee soorten Chr. geloven wat vooral in de westerse landen aangehangen werdt.

Nu in de moderne tijd zal je weinig problemen ondervinden tussen die variaties in de diverse Chr. westerse geloven en niet-gelovigen, dus dat spreekwoord is in ongebruik geraakt.

Maar helaas tussen twee sterk verschillende geloven, waarvan de een zéér intolerant is t.o. dat andere geloof, zoals arabische geloven t.o. Chr. en ongelovigen, is het heden ten dage flink oorlog, dus in een relatie slaapt daar de duivel ertussen.

Misschien in het begin, als er nog hevige verliefdheid is en de partners zich even niet met hun geloof bezighouden, zal tijdelijk de romantiek het winnen, maar na een tijd, begint ook voor beide het gewone leven weer en dan komen de verschillen van levenswijze sterk naar voren.

De Chr. gelovige is heden ten dage meestal niet meer zo bezig met zijn geloof, door de westerse vrijheidsrevolutie is de gemiddelde westerling gewoon vrij in zijn levenswijze en staat niet meer onder het juk van familie en de pastoor en laten we nou eerlijk wezen....wie luistert nou naar de Paus

Maar de arabische partner, moslim die is helemaal nog niet zo vrij, en laat zich onderdrukken (al zegt hij dat het zijn eigen keus is, maar dat komt juist door die onderdrukking), en staat onder kontrole van zijn familie en de imam.
De moslim aksepteert absoluut géén ander geloof, en is stellig overtuigt dat zijn geloof het enige ware geloof is, (dat denkt de Christen ook, maar die laten anderen toch vrij in hun keuze), maar de moslim is zo overtuigd en staat zo onder druk en het juk van familie en de imam, dat hij geen ander geloof dult, dus in een relatie moet en zal de partner ook zijn geloof aan moeten nemen, anders kan het gewoon niet goed gaan, wegens de intolerantie van de moslim.
De moslim-homo die het wel lukt een relatie aan te gaan met een anders of ongelovige, heeft zichzelf losgerukt van het juk van de familie en de imam, zij zijn ook meestal verstoten door hun eigen volk.

Heb je ooit een homostel, bij elkaars familie op bezoek zien gaan, terwijl beide families weten wat voor een geloof de partner heeft?
Ja soms kan het moslimvriendje wel mee naar de familie van de Chr. of ongelovige partner, daar komen meestal geen moeilijkheden van, daar de moderne Christenen altijd met liefde t.o. de ander staat, het maakt ze ook niet zoveel uit wat de ander gelooft, dat moet hij zelf weten, is meestal de reaktie.
Maar ga eens met een Ghristelijke of ongelovige partner naar de familie van de moslim partner, dat is gewoon onmogelijk, vooral bij homoparners.
Meestal wordt de moslimzoon verstoten door die familie, als de familie nog niet wist dat z'n vrienje een homovrienje en ook nog eens ongelovige was, nou dan is het huis te klein.

Zie je het verschil in tolerantie?
Bij de ene (westerse)familie geeft het meestal geen probleem, maar bij de andere moslim familie wordt de (homo)partner echt niet geaksepteerd.

Dus beide moeten samen ver weg van de familie's samen gaan wonen, als zij een gelukkig leven samen willen hebben.

Ja, maar daarna komt toch de sociale verplichtingen, (als de relatie voortduurt), zoals kennis maken met de (schoon)familie's en het onvermijdelijke familiebezoek.
En zoals dat altijd zo gaat, worden de beide partners altijd uitgehoord door de familie van de tegenpartij.
En dan komt het vooral bij de zéér gelovige familie op het geloof, want dat vinden zij het belangrijkste.

Ik heb het zelf al genoeg meegemaakt bij de zéér Christelijke familie van mijn toenmalige, helaas gestorven, vriend uit het boeren milieu, maar dat was toen.
Nu zal er bij Christelijke familie's het niet meer zo'n probleem zijn, want wie luistert nu nog naar de Paus, nietwaar?
Of je moet toevallig een vriendje ontmoet hebben uit het staphorster of zwartekousenkerk milieu, dan heb je ook pech.
Of dat vriendje moet zo sterk zijn dat hij zich kan ontrekken van zijn bekrompen gelovige milieu, zoals een ander vriendje die ik al 20 jaar ken uit Genemuiden, wat een bolwerk is van de zwartekousenkerk.

Ik weet nog wel dat zijn broers naar amsterdam kwamen om hem te ontvoeren uit het slechte ongelovige homo amsterdam.
We hebben toen een hele ploeg vrienden opgetrommeld om hem te beschermen, dus het is gelukkig niet gelukt en die schat woont nu nog steeds bij mij in de buurt in Adam.

Maar bij de moslim familie's is het geloof heden ten dage nog steeds het belangrijkste en juist die eisen dat de partner ook een moslim behoort te zijn, want buiten het geloof een relatie aangaan is bij hun nog helemaal taboe.
Vandaar ook het uithuwelijken, dus de familie kiest wel een moslima voor je uit zodat hun (gelovige) zoon niet bezoedelt wordt door een ongelovige.

Dus dat moslim vriendje moet wederom zéér sterk zijn om zich te kunnen onttrekken uit zijn beklemmende milieu waar hij vandaan komt, zoals veel Chr.homo's dat gelukt is, maar dat zie ik een moslimhomo niet zo gauw voor elkaar krijgen, zonder de (doods)bedreigingen wat hij dan naar zijn hoofd krijgt, omdat de kontrole via spionnen van de moslimfamilie's zéér groot en intimiterend is.
Dat weet ik uit gesprekken met moslimhomo's die zich nooit vrij voelen daardoor, dus eigenlijk nog onder dezelfde druk leven zoals wij westerse Chr.homo's, leefden in de jaren 50.

Ja, ik heb dat allemaal ook echt meegemaakt, dus spreek uit ervaring en weet hoe het vroeger in Christelijke milieu's aan toe ging en we dachten voor eeuwig en altijd er vanaf te zijn sins de vrijheidsrevolutie/emancipatie, daarom vindt ik het zo erg dat er wéér een geloof opgestaan is die dat allemaal nog door moet maken, als daar ooit ook eens een bevrijdingsrevolutie komt, maar denk dat dat bij hun nooit zal kunnen gebeuren, want de islam is totalitair (er zijn twee stromingen de evulo-erende en de vasthoudende) en die dult geen veranderingen en dat is zo erg zelfs dat er opgeroepen wordt tot het doden van de ongelovige en dat is zéér eng, dus de revulutionairen die wel verandering zouden willen kijken wel uit om op de barrikaden te gaan.

In onze tijd de Chr. of ateisten, liepen niet het gevaar van vermoord te worden, omdat doodslag van de ongelovige toen niet gepredikt werdt door de pastoor, (hoogstens een straf van God na je dood), dus je kon toen met sucses tegen de toemalige onderdrukkingen demonstreren, zonder de angst gedood te worden.

Dat is nu wel anders, de imam predikt "letterlijk de direkte dood voor de ongelovige en de homo" dus niemand durft er nu te gaan demonstreren op gevaar voor eigen leven.
Dat heb je zo met totalitaire dictatoriale geloven en regiems, die we in de toekomst krijgen als dat nog zo doorgaat.

Wij hebben ieder ons eigen kussen.

Neal schreef:Wij hebben ieder ons eigen kussen.

Ik lieg, we hebben er ieder twee, en ja, 't zijn lekkere kussens. Goed genoeg in ieder geval!