Heey mensen. Ik zal m'n helaas trieste coming-out verhaal vertellen. Ik was 14 en was helemaal niet bang om het te vertellen. Ik heb mezelf erg snel geaccepteerd en heb maling aan wat anderen zeggen. Ik besloot het te zeggen in m'n paasvakantie vlak voor we naar bed gingen. Dus we zaten voor de TV en ik zei het gewoon: "Mam, pap, ik ben homo." Ik flapte het er gewoon uit, want ik heb hele lieve ouders en verwachte dat ze me gewoon zouden omhelzen! Maar helaas, m'n moeder begon te huilen en m'n vader schreeuwde de hele buurt bij elkaar: "Wat? Weet je het wel zeker? Ik dacht dat jij een keurige jongen was, maar als je zo'n viezerik bent praat ik nooit meer tegen je!" Ik rende meteen naar m'n kamer en deed hem op slot. M'n ouders bonkten op de deur. Plotseling had ik grote angst. Het leken wel monsters. 's Morgens was er gelukkig geen ruzie meer, maar ze negeerden me gewoon! Ze zeiden niets meer en deden niets meer! Dus moest ik maar met de fiets naar school en m'n eigen eten maken! Ik begreep er niets van! Ze waren altijd zo aardig en nu waren het ineens monsters! Toe had m'n moeder een briefje op de koelkast achter gelaten: "Als je weer hetero wordt zijn we weer ouders voor je." Toen heb ik gezegd dat ik gewoon een bevlieging van homoseksuele gevoelens had. Nu is alles weer oke, maar wat moet ik nu doen? Ik voel me opgesloten!