Na er heel erg lang over nagedacht te hebben ben ik eindelijk op mijn 17e uit de kast gekomen. Waar ik het meeste bang voor was was de reactie van mijn ouders. Ligt erg voor de hand eigenlijk, maar je weet toch nooit zeker hoe die gaan reageren als er nooit over het onderwerp homosexualiteit gepraat is geweest...

Verrassend genoeg waren ze helemaal niet negatief ofzo, mijn moeder vermoedde al zoiets zei ze, waarop ik mij hardop afvroeg of ik dan zo als een homo overkom, maar het was gewoon intuitie zei ze.

Zover alles goed, totdat mijn zus binnenkwam, die wil nu helemaal niks meer met mij te maken hebben. Het is een ongelooflijke en vooral harde klap uit een overwachte hoek! Mijn zus vond het smerig en vooral onnatuurlijk, ze was zelfs kwaad op mijn ouders omdat die het accepteerden. De situatie is nu zo uit de hand gelopen dat ze ook met mijn ouders in de clinch ligt, ze dreigt zelfs ermee om het huis te verlaten omdat ze niet langer samen kan wonen in een huis waar tegen de wil van God handelen... Alsof ik ervoor kies om homo te zijn, dat is trouwens ook haar grootste verwijt naar mij toe.

Ik hou zielsveel van mijn ouders en mijn zus, ik wil mijn zus dan ook niet kwijt en vraag me af of ik er wel goed aan gedaan heb om ervoor uit te komen. Misschien had ik beter kunnen wachten totdat ik zelf uit het huis was zodat in ieders geval mijn ouders bespaard bleven van dit onverwachte drama...

Op zoek naar soortgelijke ervaringen op het internet kwam ik erg weinig tegen, meestal zijn het de ouders die ertegen in gaan als het fout loopt, maar in mijn geval dus mijn zus... zijn er anderen die een soortgelijke ervaring hebben gehad? hoe heb jij het opgelost? of was er geen oplossen aan? ben benieuwd!

Bart

Hmm...het valt mij op hoeveel mensen dit zich aantrekken. Als iemand die ik goed ken zegt dat hij homo is dan boeit me dat verder niet veel. Ik ga niet helemaal mezelf afzonderen ofzo.