Hallo allemaal,

De titel zegt al genoeg, maar ik zou toch wat toelichting geven. Ik heb mezelf inmiddels volledig geaccepteerd als homo en voel me bij het idee comfortabel. Ben inmiddels 20 en heb het vorig jaar mijn familie verteld, die waren er okee mee. Mijn moeder zag het zelfs al aankomen. Ze vind het alleen jammer dat er geen kinderen zullen komen, dus stiekem hoopt ze dat ik bi ben (echt niet!).

Voor de rest van mijn familie, zelfs voor mijn zus met wie ik een heel goede band heb, kwam het als donderslag bij heldere hemel. Mijn zus dacht zelfs dat ik haar op subtiele manier probeerde te vertellen dat ik verliefd was op haar vriend?! Had ik nooit van haar verwacht dat ze dat zou denken... Het was vooral moeilijk om mijn oudere broer te vertellen, die had het echt nooit verwacht en was helemaal ondersteboven van verbazing. Daarna vertelde ik het mijn kleinere zusje die dacht dat ik een grap maakte. Ik heb het daarna aan twee (hetero) vrienden verteld en die accepteren het ook.

Niemand uit mijn sociale omgeving heeft er tot nu toe moeite mee, ben ik erg blij maar nu sta ik voor het volgende obstakel: vertellen aan de rest van de wereld... Ik heb me voorgehouden dat ik als iemand me naar mijn geaardheid vraagt, ik eerlijk zou antwoorden homo, maar dat doet dus niemand. Daarnaast krijg ik het altijd voor elkaar om subtiel om het onderwerp heen te draaien, wanneer iemand me vraagt of ik al een vriendinnetje heb. Ik heb verder ook geen typische homo-uitstraling of manier van doen (no offense) dus niemand zou het van mij verwachten. Des te langer het duurt om het ze te laten weten.

Het lastige hieraan vind ik vooral het juiste moment te zoeken, of zelf te maken, om het te zeggen. Het voelt iedere keer als een confrontatie en dan zit het op het puntje van mijn tong, maar kan ik het nét niet ter sprake brengen. Nu zit ik het dus voortdurend uit te stellen, ben inmiddels alweer een jaar verder

Nadeel van dit gedeeltelijk uit de kast zijn, is dat ik (bijna) geen enkele andere homo's ken. Jammer, want op dit moment ben ik wel toe aan een relatie. Ik ben een erg rustig persoon en heb nog nooit eerder gezoend/gedate/iets anders (is dat vreemd?) niet met meiden en (nog) niet met jongens. Voelde me voor mijn "coming out" namelijk niet lekker in mijn vel zitten, dus op een gegeven moment moest ik het wel vertellen, anders zou ik voor eeuwig eenzaam blijven en dat leek me ook geen pretje.

Wie herkent zich ongeveer in mijn situatie? (excuses voor de lange lap text )

Ik denk dat niemand ooit helemaal uit de kast is. Dat kan welhaast niet. Vooral wie geen homo-uitstraling heeft, ondervindt moeilijkheden.

Outing moet een verbetering voor jezelf zijn en ALLEEN voor jezelf. De rest heeft geen belang. Geen verbetering, geen outing. Out je dus alleen als je kan zaaien en oogsten. Daarbij moet je gewoon uitgaan van het meest egoistische standpunt.