?a 20 jaar heb ik het haar verteld: ik val op mannen. Makkelijk was geweest om te zeggen dat ik bi ben, maar dit is niet zo. Ik weet waar ik al die jaren al over fantaseer, en dat zijn geen vrouwenlijven. Maar wat nu? Ik hou namelijk erg veel van haar en ook van mijn kinderen. Zij wil mij bniet kwijt, maar delen is ook geen optie. Om lichamelijk alles te vergeten ben ik de afgelopen jaren overdreven gaan sporten zodat ik in ieder geval in de spiegel nog naar een man kan kijken. Sex halen op de parkeerplaats is niets voor mij, ben ik te romantisch voor. Wie kan mij helpen? Heeft iemand tips? Hoe ontmoet ik een vriend die hiermee om kan gaan? Dank voor de tips.

Ik moet echter verder. Nog nooit heb ik het hierover met iemand anders gehad Nog nooit heb ik het met een man gedaan.

Inderdaad een lastig pakket. Maar je bent niet de eerste die hier in verzeild is geraakt.

Enneuh, Kinky, mijn ervaring met hetero's / homo's wat romantiseren betreft staat haaks op jouw bewering. Je hebt waarschijnlijk meer van de mannenwereld gezien dan ik, maar tot op heden werd er geromaniseerd door homo's en was het straight to business aan de andere kant. Het zal zo zijn dat er in bepaalde kringen vooral seks wordt gezocht, terwijl elders een relatie hoger staat aangeschreven.

Maar goed. Arthur, je bent niet de eerste die dit doormaakt en voor zichzelf kiest. Je vrouw, je kinderen en jij leven in een wereld die niet bestaat; dat is voor niemand eerlijk. Natuurlijk hou je veel van je vrouw, maar de realiteit is dat je meer van mannen houdt. Je kinderen groeien op in een veel progressiever maatschappij dan 50 jaar terug en die zullen het echt wel begrijpen als je je van je vrouw afwendt. En je "jaagt" niet alleen je eigen geluk na, ook voor je vrouw en kinderen is het beter om uit deze situatie te komen.

Het is niet onrealistisch om met een man te gaan samenwonen. Afhankelijk van hoe je met je vrouw zaken hebt geregeld, zul je je kinderen er niet om hoeven missen, en mogelijk ook je vrouw niet. Logisch dat niemand je kwijt wil, maar het is beter voor iedereen om elkaar niet meer voor de gek te houden. Dat klaart een hoop verdrukte emoties op en laat iedereen vrij. Een goed gesprek lijkt me een begin om eindelijk de boel op orde te krijgen, met je vrouw en misschien je kinderen als die volwassen genoeg zijn om hiermee om te gaan. Het proces valt iedereen vast zwaar, logisch: de gezinsstructuur verandert drastisch - er gaat iets missen. Maar uiteindelijk kan het een stuk beter worden. Het is even door de zure appel heen bijten.

Evenals wat Kinky zegt, is het wel handig als je zeker weet wat je wilt, wat seksualiteit betreft. Nu denk ik niet dat je eerst op rooftocht moet gaan, en dat wil je zelf ook niet zeg je, maar lijkt het me goed om er eens met iemand over te praten. Misschien ken je iemand die je hiermee kunt vertrouwen, misschien een homo, of gewoon een andere vriend. Ook je huisarts kun je hiermee vertrouwen, die kan je eventueel naar een consult doorverwijzen. Maar uiteindelijk komt het toch op jezelf aan, je moet zelf tot de conclusie komen dat je homo bent. Als je dat al weet, heb ik deze alinea voor niets geschreven...

Dus mijn insteek zou zijn voor de realiteit te gaan, eerlijk duurt het langst en zo zal iedereen het ervaren. Het is pijnlijk om te breken met wat je hebt opgebouwd met je gezin, maar onthoud dat het maar een gedeeltelijke breuk is. Je bent niet meer thuis, maar je kinderen en vrouw zijn er nog steeds voor je. Verder zou je alles op alles moeten zetten om de breuk zo goed mogelijk te laten verlopen en, zoals me zegt, als vrienden uit elkaar te gaan - dan wordt het ongetwijfeld een win-win situatie.

Uiteraard is er risico, maar wie verder wil, moet stappen durven nemen.

Soms ben ik verwonderd hoe een dergelijke situatie weleens in het echte leven verloopt. Man en vrouw zijn getrouwd. Na enige jaren komt man tot conclusie dat hij eerder gay is. Hij vertelt het vrouw met wie hij getrouwd blijft, en vindt ook een vriendje. Niemand weet of die toestand voorlopig of definitief is en niemand wil er ook in de ene of de andere zin over beslissen. Op de duur groeit die toestand uit tot een definitieve toestand. Ik heb dit al verscheidene keren gezien.

Als ik verhalen lees vind ik het ook fijn als ik weet hoe het afloopt. Vandaar dat ik op dit bericht mijn eigen laatste reactie plaats zodat anderen, die zich hierin herkennen, weten dat er licht is aan het eind van de tunnel.

In mijn geval ben ik tot de conclusie gekomen dat een scheiding, wel of niet technisch dat maakt niet uit, onvermijdelijk is. Ik ben geen bi en ben tegen mijn eigen natuur bezig, al veel te lang. De vraag was dus niet meer "of" maar wel "wanneer" en "hoe". En eigenlijk is dat de afgelopen 20 jaar vaker mijn vraag geweest en kwam ik tot de conclusie dat ik het niet kon omdat ik andere geen pijn wilde doen. Wanneer werd later en hoe werd nooit.

En toch was het nu anders. Want ik had het mijn vrouw al twee keer verteld en het was dus een onderwerp geworden. Ik besloot dat ik niet kon plannen op het hoe, maar wel dat het nu de tijd was om door te zetten, tegen al het enorme verdriet in. Dus eigenlijk was het mijn vrouw vertellen de allerbelangrijkste stap.

Daarna komt er iets op gang. Je vrouw probeert je toch bij haar te houden, het waren toch fijne jaren, het ging toch goed zo? En dat is erg aantrekkelijk, een veilige weg. Ik voelde mij nu toch klote en veel minder klote voorheen dus waarom niet terug. Terug naar iets wat je kent, je weet toch immers niet wat je mist.

Daar lag voor mij mijn tweede sleutel. Ik moest gaan weten wat ik mis. Geheel tegen mijn principes in, ik ben zo monogaam en principieel al het maar zijn kan, ben ik twee keer naar de sauna gegaan en zeker de tweede keer een heerlijk avontuur beleefd. Schuldgevoel? jazeker! Maar hielp mij in mijn standvastigheid.

Dit proces heeft 2 maanden gekost. Ik woon nu twee weken niet meer thuis op mijn eigen initiatief. En inderdaad Diederik: alle energie op het opbouwen van een nieuwe relatie. Ik heb altijd heel veel van mijn vrouw gehouden. Niet op de juiste manier en voor mij tegen-natuurlijk, maar wel van haar gehouden. Zij was altijd mijn maatje, en dat was wederzijd. Wij hebben vreselijke dingen tegen elkaar gezegd maar zijn toch weer blij elkaar te zien. En dat kost tijd, tijd, tijd. Ik heb er vertrouwen op dat dat deel van mijn leven niet weg is, alleen maar anders wordt ingevuld. Pijnlijk? ja, maar wel eerlijk. Pijnlijker voor haar dan voor mij? Ja. Schuldgevoel? Ja. En toch blijer.

Wat mijn toekomst nu is weet ik niet. Denk ik ook niet aan. Gelijk verliefd geworden op mijn eerste date. Voor hoelang? voelt als eeuwig maar ja, dat is altijd zo. Het belangrijkste is dat ik nu ben wie ik ben en kan voelen wat ik voel. Het is het waard.

Kinky, Bink en Diederik: Dank jullie voor jullie reacties, heeft mij gesteund in mijn coming out. Mannen die in dezelfde situatie zitten: je kunt altijd een reactie plaatsen. Ik weet hoe het voelt.

Arthur

Aver schreef:Nou Arthur,

Dit verhaal grijpt mij enorm. Ik hoop dat het meer mannen kan inspireren die in een zelfde situatie zitten als jij. De moed die jij nodig hebt, de veilige situatie achter laten, ...

Proficiat dat je dit hebt gedurfd en ik hoop dat je een heel lieve man vindt.

groeten

hier sluit ik mij geheel bij aan

Beste Arthur,
Ben inmiddels 50 en heb de laatste jaren het bepaald niet makkelijk,ik zit in dezelfde situatie dan jij.
In mijn puberteit werd ik door een jongen tijdens het tarzan spelen bevredigd met zijn voeten,deze gebeurtenis draag ik al mijn hele leven met me mee in die zin dat ik het destijds spannend maar ook heerlijk vond.Nu worstel ik met mijn gevoelens en ben steeds meer bezig met mannen,maar hoe werkt dat als je ouder bent.Ik lijk veel jonger dan 50 maar om in contact te komen met een man(niet verwijfd) vind ik heel moeilijk.Toch zegt mijn gevoel dat ik iets moet ondernemen ondanks ik getrouwd ben,veel sterkte en misschien schrijven we elkaar nog.

In het kader van "een jaar later" toch maar een update. Ik schrik zelf als ik teruglees waar ik een jaar geleden stond. De beslissing was het beste besluit uit mijn leven maar tegelijkertijd was het eerste half jaar erg moeizaam, en vooral eenzaam.

De stand van zaken? Nog steeds niet gescheiden, maar dat schiet gelukkig nu eindelijk op. ex-Vrouw in de vernieling, relatie met haar heel slecht en lieve kinderen maar ik zie ze zo weinig.

De andere kant van het verhaal? Paar maanden beetje aan lopen rotzooien, maar dat was ik snel zat. Woon nu een half jaar samen met een heel lieve vriend en in het voorjaar gaan wij trouwen. Ik heb mij nog nooit zo compleet, rustig en gelukkig gevoeld. Het is heerlijk om thuis te komen, 's-avonds tegen je vriend aan te schurken en 's-morgens samen wakker te worden. Iedere dag opnieuw. Voor anderen klef, voor ons heeerlijk. Ik ben er ongeschonden doorheen gekomen maar heb mijn oude leven moeten loslaten. Hoe je het ook bekijkt: ik heb dit alleen moeten doen, mijn gezin verloren maar vreemd genoeg mijn familie weer teruggekregen.

Samengevat: de stap is het waard, ik leef weer, ik voel weer en voel eindelijk rust. De weg is moeilijk maar het is het waard. Ongevraagd advies: als je zover bent, kom uit de kast maar als het even kan: wacht er niet te lang mee!

ciao,

Arthur