hallo beste leden.

Ik zit verwikkeld in een tien dubbele knoop en ik zie geen weg naar buiten. Ik heb mezelf sinds een jaar eindelijk een schop onder mijn kont gegeven. Na 18 jaar nog steeds geen relaties en seks.

Ik kon uiteindelijk bevestigen dat ik homo was. Ik heb me hele jeugd al bi sexuele gevoelens gehad. Echter is dit omgeslagen naar een kant en niet naar beidde en dat het dan homo zijn.

Ik vind dat ik zelf hele slechte sociale eigenschappen heb door een jarenlange verwaarlozing. Vrijwel mijn hele jeugd eigenlijk.
Daarbij heb ik ook de diagnose pdd-nos die erg sterke kenmerken vertoont bij mij in sommige situaties.

Ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat ik hetero was.
Alhoewel ik stiekem op jonge puberale leeftijd ook al homo gevoelens had. En ik had in principe uberhoud niks tegen homos, alleen om het zelf te zijn wou ik niet.
totdat ik toch enkele vrienden kreeg op mijn 16de. 1 jongen daartussen vond ik bij eerste kennismaking interessant om te leren kennen meer niet. Hij zag er heel apart uit. Hij was 24 en ik 16. Hij zag eruit als een jochie en had kort rood blond haar. Na meerdere vriendschappelijke afspraken begon ik meer en meer te gluren met steeds meer seksuele gedachtes. Het werd na verloop van enkele maanden zelfs zo erg dat ik verliefd op hem werd en ik wou echt alles met hem doen. Maar mijn zogenaamde principes destijds zorgde nog steeds voor een ravijn aan afstand tussen gevoelens en werkelijkheid aangezien het een echte reality check was destijds. De vraag, wat ben ik nou.

Doordat ik stiekem verliefd was en hij ook bijna geen vrienden heeft en zwaar aan de drugs zit had hij ook niet veel keus dan mij als vriend te nemen. Ook heeft hij mij aangestoken tot drugsgebruik. Heb het natuurlijk wel zelf gedaan, maar daar zat meer gevoel achter dan de drug zelf. in gezelschap met deze jongen zijn we 99% van de tijd stoned.

Nou heb ik deelname aan een afkick kliniek.

Deze vriend gedraagt zich erg aggressief en zegt dat ie
moord/zelfmoordlustig te zijn en herhaald keer op keer dat als zijn leven niet veranderd hij zich over 2 jaar van kant gaat maken, ik geloof het niet echt alhoewel zijn situatie zeker donker zwart is.

Als ik wil stoppen met drugs is er maar een optie, weg bij deze jongen. Hij heeft het heel zwaar en eigenlijk wil ik hem niet aan zijn lot overlaten. Hij heeft ook nul vrienden gemaakt sinds hij mij kende.
Met het idee dat ie het alleen niet red. Maar ik kan niet stoppen met wiet als ik geen afstand van hem neem. Aan de ene kant wil ik hem niet meer maar aan de andere kant weer wel.

door zijn gedrag
heeft hij mijn verliefdheid over maanden erg afgenomen en ik ben bijna in huilen uitgebarsten door hoe hij af en toe doet. Ik zou best van hem kunnen weglopen. Maar ik heb een halfjaar geleden samen met deze knul een duikcursus gaan volgen die ik graag afrond omdat ik het heel leuk vind. Het kost echter 3000euro voor een redelijke setup (2dehand wel goedkoper)en ik heb nog 1200euros uit te geven.

Ik heb geen werk geen school door zware epressiviteit en drugsgebruik.
Mijn gevoelens zijn erg onzichtbaar omdat ik door depressiviteit bijna altijd dezelde sombere gezichtsuitstraling heb. Zo zal men ook niet snel zeggen dat ik homo ben.

Ik weet doordat ik homo ben dat deze vriendschap gaat eindigen. Wanneer is de vraag. Ik heb geen andere buddies om mee te duiken die ik ken. En in je eentje ga je niet duiken. Dan zou ik mijn duurste hobby ooit in de prullenbak gooien.

Nou heeft deze jongen zich echter al meerdere keren bewezen als homofoob door dat maar rond te strooien als hij iemand ontdekte die gay was. Gelukkig was zijn gaydar niet optimaal anders had hij mij eruit moeten vissen. of miss was ie te stoned om het te weten. Erachter komen begint hij nu langzaam te doen doordat hij homo porn op een vriend zijn pc stond die ik had gerepareerd en geinstalleerd. Ik ben handig met ict en ik repareer wel vaker pcs. ik had ook bijna een ict opleiding afgerond maar ook dat haalde ik niet. Ik moest ff flink aangeschoten zijn toen ik dat pctje installeerde door dit geheim zo naar buiten te werpen.

Maar aangezien de 2 allebei computer leeks zijn heb ik het met wat excusjes en een big smile weer rechtgezet. Daar houden de geruchten echter niet mee op.

Laatste tijd vertoont deze "vriend" veel leedvermaak richting mij. Niet direct homo grapjes maar meer om me uit evenwicht te brengen denk ik. Ik wil niet meer met hem omgaan maar dan heb ik geen levende ziel behalve mijn doodsaaie overspannen ouders om mee te praten. En miss is dat beter dan af en toe afgeblaft te worden.

Verder heb ik al sinds mijn 16de een verliefdheid voor een jongen in mijn buurt die ik op me werk ontmoette die duidelijk homo is. ikkan mijn gedrag goed weerspiegelen. Ik kon niet stoppen met naar hem te kijken maar ik wist nog helemaal niet dat ik echt homo was destijds. Ik was heel in mezelf op de werkvloer en praten met bijna niemand. zelfs die jongen bijna nooit. Dat wou ik wel, maar durfde dat niet om wat voor reden. eerste homo confrontatie denk ik. toen 2 marokanen echter mij voor het eerst in mijn leven op mijn geaardheid aansprak op het werk verstijfde ik bijna en kon nog net beweren dat me dat vies lijkt, punt. Toen zei die (homo) jongen mijn naam op een vragende manier, en toen wezen beidde marokanen in zijn richting en lachte dat ie homo was. Ik was ff stil en werd gedwongen mee te lachen. Daarna stroomde een waterval aan schuldgevoelens door mijn lichaam. Gek genoeg was ik 1 week later ontslagen door veel drugsgebruik. Ik had geen contactgegevens van deze jongen en zit nog steeds met mijn schuldgevoelens aangezien ik hem nog wel eens langs zie rijden maar ik durf hem niet meer aan te kijken. Als ik hem zie wil ik het goedmaken, maar ik heb hem zo voor schut gezet dat ik niks ander mag verwachten dan een afwijzing. De flater was puur een paniek reactie en sindien leef behalve een baantje als een kluizenaar op mijn kamer. Zonder omgang met anderen.

Maar die jongen heeft volgens mij een vriendje alhoewel ik dat niet eens zeker weet. Ik zou willen dat ik deze gedachtes weg kon zetten en iets wat meer dan een jaar geleden is gebeurt kon vergeten. Maar dat kan ik niet. Ik heb in de tussentijd ook niet veel andere vriendschappen ontwikkeld en kan het me dan ook niet zo kwalijk nemen dat ik bij deze jongen blijf hangen.

Leek me echt zon geweldige knul zowel lichamelijk als mentaal. Ik reken dit mezelf erg aan en nog steeds wanneer ik aan hem denk.

De enige sociale kring die ik heb zijn homofoben waarin ik in diens vriendschap pas echt me geaardheid heb ontdekt. Deze vrienden zijn trouwens helemaal niet sex lustig, totaal niet zelfs waardoor ik aan neem dat hun vooroordelen echt alleen gebaseerd zijn op hun principes aangezien sex en relaties voor hun niet heel belangrijk is.

Niet dat ze daar niet van houden natuurlijk, dat doet iedereen lijkt me.

Ik zit nu in zon knoop. Ik heb alleen maar lege bladzijdes achtergrond informatie en kan alleen maar foute dingen opsommen.

Dat ik homo ben vind ik helemaal best en ik sta er volledig achter. Mijn situatie laat het alleen niet toe. Misschien denken jullie dat ik me aanstel en het gewoon moet vertellen. Dan heb ik geen deelname aan wat dan ook behalve me eigen kluizenaarskamertje omdat ik weet dat mijn vrienden me afwijzen, dan heb ik liever nog on echte vrienden dan niets voor zolang dat mogelijk is.

Ik hoop dat jullie mijn situatie dmv wat dan ook kunnen aansterken.

Wordt die rood-blonde jongen al geholpen met afkicken? Je zou hem in contact kunnen brengen met de juiste instantie bij jullie in de buurt.

Neem afscheid van de drugsjongen. Hij heeft je duidelijk niets te bieden, behalve misschien een leuk koppie. En daar hoef je het natuurlijk niet voor te doen. Zorg in ieder geval dat je zelf van de drugs af geraakt en langzaam aan weer structuur in je leven brengt. Maak daarna een beroepsopleiding af, anders kun je het in de toekomst wel schudden. Misschien kun je ICT afronden met een jaar korting?

Er zijn tal van homo's die een ontkenningsfase hebben gekend en daarbij soms zelfs andere mensen hebben uitgescholden voor homo (of zelfs homo's in elkaar geslagen hebben). Het is goed dat je je schuldig voelt over het voorval met de twee Marokkanen (lekker stereotype-bevestigend...) en de homo jongen. Maar dat is geweest en daar mag je je nu wel eens overheen zetten. Ook over mooie jongens uit het verleden moet je je heen zetten. Er zit veel meer vis in de zee en het heeft geen nut om eeuwig door te romantiseren over 'die ene jongen'.

Blijf weg van antidepressiva. Een depressie is een geestelijke aandoening en antidepressiva nemen alleen de symptomen weg -> niet de eigenlijke oorzaak. Spreek met je huisarts over de beste oplossing voor je huidige problemen. Die kan je in contact brengen met (GGZ) instellingen. Leg hem wel alles uit, zoals je dat ook aan ons hebt uitgelegd.

Verder wil ik je aanraden vooral het lef te hebben uit je isolement te treden en nieuwe mensen te gaan ontmoeten. Dan leer je dat focussen op één knappe jongen ook wel af (want het stikt van de knappe jongens) en kun je ook op zoek naar een nieuwe duik-buddy, want er zijn ook wel meer duikfanatiekelingen dan alleen (weer) die ene.

Tot slot: zet je problemen op papier. Ga daar over nadenken. Zet vervolgens een oplossing naast de problemen. Ga die uitvoeren. En praat jezelf vooral niets aan hé, PDDNOS heb ik ook volgens de geleerden maar ik geloof er niet aan. Een positieve houding is het halve werk - en dat is echt alleen maar een state-of-mind die je aan moet passen. Daar helpen drugs, alcohol of seks je echt niet bij...

Je hebt je hele leven nog voor je, je kunt nog met gemak een opleiding doen en van die drugs kom je ook wel af; verkloot het dus niet en pak je problemen aan. Andere mensen en medicijnen kunnen alleen maar een beetje helpen, jij moet zelf het grote werk verzetten.

Bedankt voor je reactie.

Je huisarts en ook psycholoog/iater zijn er om jou te helpen en gaan (als het goed is) professioneel om met alle vormen van seksualiteit. Je hebt niets om bang voor te zijn en dit is wel een aspect dat belangrijk kan zijn voor de mensen die jou willen helpen.

Ik weet dat het onmogelijk lijkt in je huidige situatie, maar probeer zo veel mogelijk uit de kast te komen en te blijven. Je merkt dan vanzelf dat het wel meevalt met die anti-homo cultuur hier en dat er veel meer mensen zijn die er geen probleem mee hebben (of het zelfs geweldig vinden) dat je homo bent. Maar het gaat er vooral om dat je jezelf kunt zijn, zonder angst. Begin bij mensen die je vertrouwt, je psych. je huisarts etc. Als je niet goed met je ouders kan opschieten - boeien - laat ze maar lekker een jaartje of wat wachten tot je steviger in je schoenen staat. Maar probeer in sociale kringen wel uit de kast te komen.

Begeef je ook echt onder de mensen. Dat is heel erg belangrijk. Ik kan je niet genoeg pushen om andere mensen op te zoeken. Ga bijvoorbeeld weer bij een vereniging, zorg dat je wat te doen hebt (vrijwilligerswerk bijvoorbeeld) en vind een uitlaat voor je emoties (tekenen kan die rol vervullen).

En praat over je problemen. Niet alleen hier op het forum, maar met iedereen, vooral de mensen die je hulp bieden.

Goed plan Znikimot. Hij kan wel een buddy gebruiken, als in iemand die hem op weg helpt en ondersteund.

euh help808: Wel een duidelijke afspraak:

ik probeer morgen daar eens extra goed bij stil te staan.

Zo gaan we niet te werk he
Jij GAAT daar morgen eens extra goed bij stil staan!

Wanneer je vooruit wil is proberen gedaan!

ben er weer sorry. Diederick heb ik in principe contact mee, toegevoegd op msn en dergelijke. Maar ik ben nooit online dus is ook zo zinloos. Ik kom denk ik wel weer een keertje online.

Nog prettige dag iedereen.