Ik ben 44. TOen ik 16 jaar was werd ik hopeloos verliefd op een jongen van 15. Hij ook op mij en er volgenden zeker 8 mooie jaren, die eigenlijk de gelukkigste van mn hele leven waren. Ik leefde in een roes van diepe liefde voor deze jongen en ik was zoveel mogelijk bij hem. Hij stelde voor een huis te gaan zoeken en samen te gaan wonen, want dat wilden we allebei. Na een jaar of 8, we waren rond de 25, merkte ik dat hij niet meer zo enthousiast was.
Er volgenden nog 4 jaren waarin ik tegen beter weten in achter hem aan bleef lopen, terwijl hij allang niet meer intiem in mij geïnteresseerd was.
Op een dag was het afgelopen. Hij was boos en gaf aan dat hij een vriendin ging zoeken en dat ik hem 15 jaar gehinderd had in het opbouwen van een "normale" relatie. Dat trof me als een moker. In een keer werd ik wakkergeschud uit de heerlijke droom waarin ik vele jaren gezeten had. Dat was enorm schrikken.
Niet zo lang daarna leerde ik een meisje kennen, waarmee het goed klikte, hoewel ik bij lange na niet zo verliefd op haar was als op de jongen.
Toch trouwden we en er kwamen drie superlieve kinderen, waarvan er nu 2 pubers zijn.
Het huwelijk hield geen stand. Na 12 jaar had ze een ander en ging weg. Ik bleef met de kids achter.
Dat heb ik maandenlang heel vreselijk gevonden, huilbuien, pogingen om haar terug te krijgen etc.
Na een maand of 8 kwam bij mij het besef boven dat het huwelijk een fake was geweest. Sex met haar was voor mij een kwelling en ik heb heel wat orgasmes gefaked om haar tevreden te houden.
Ik keek al die jaren nog steeds met veel genoegen naar mooie mannen en had vrijwel geen interesse in vrouwen.

Vreemd genoeg heb ik na de scheiding toch nog een vluchtige relatie met een vrouw uit de straat gehad.
Ik was daar echt erg verliefd op, maar het klikte niet en dat ebde snel weg.

Nu heb ik een jongen gevonden die helaas veel te jong voor me is en die ook nog hetero is, maar ik weet nu voor mijzelf dat ik alleen op mannen val.
Hoewel ik echt wel oog heb voor mooie vrouwen, maar ik heb geen behoefte aan contact met ze, anders dan vriendschappelijk. Verschillende vrouwen, waaronder een oud-klasgenote van vroeger, wilden relaties met me aangaan,maar ik houd dat af.
Ik verlang meer dan ooit naar een man in mn bed. Liefst die jongen waar ik mee omga (en die niets weet van mijn gevoelens voor hem), maar hoe dan ook : een man.

Ik heb al die jaren zoveel gemist omdat ik mijn omgeving niet durf te vertellen dat ik van mannen houd. Dat durf ik nog niet en dat geeft veel spanningen, depressies en frustraties, want ik zou zo ontzettend graag mezelf willen zijn en ook eens willen genieten van ongeforceerde, niet-geheime verliefdheid. Wat een tijd heb ik verloren en nu ben ik bijna 45. Ik word van die gedachte niet bepaald vrolijk....