In Duquesnoy’s spanklub
heb je Jan, Wout en Flup,
die me steeds hard spanken,
waarvoor ’k hen wil danken.

Jan komt uit Nederland
en spankt met vaste hand
vanaf de eerste slag
tot ik de witte vlag
moet strijken. Dan geeft hij
nog zes slagen op rij.
‘k Weet dat deze slagen
hem het meest behagen
Gedwee zeg ik “dank u”.
“Tot straks”, zegt hij heel cru.

Wout is andere koek.
Zijn handen zijn heel kloek.
Hij is heel “talkative”
en eigenlijk steeds lief.
Hij is heel dominant.
Zijn taal is heel pikant.
Echt een man naar mijn hart,
al is hij nog zo hard,
want hij kan keihard zijn,
maar ‘k ben graag zijn festijn
Ik moet me inhouden
om niet van’m te houden.
“Ga niet van me houwen,
Het zou je berouwen”,
heeft hij me ooit gezegd.
Heb ‘k me bij neergelegd

Ik was Flup’s spankleraar.
We spanken steeds elkaar
We zeggen nooit een woord.
Tussen ons heerst een soort
herenakkoord om eerst
te spanken, dan om ‘t zeerst
te knuffelen, strelen
en om ‘t zachst te spelen
met elkaar. Woordeloos
zijn we een hele poos
saam. ‘t Heeft iets transcendent.
Flup is een supervent.

De kontjes die ik spank
geven een echoklank
van hier tot in Berlijn.
Ik schilder ze karmijn.
Ik sla zomaar lukraak.
‘k Doe het uit pure wraak
want heeldere dagen
staan ze me te plagen
en geil uit te dagen,
jazelfs te belagen
op straat, de bus, de trein
‘s Avonds doet mijn pols pijn.

Ode aan Jon King (1)

Ik heb veel van je genoten.
Vrachten geil heb ik gespoten,
terwijl ik gulzig naar je keek.
Altijd weer maakte jij me week.
Je oogjes waren steeds vrolijk
en je snuitje altijd olijk,
guitig loerend naar katergoed
en naar een warme mannengloed.
Je haar was wat lang, maar je snor
zat heel snor. Ik hoor nog je knor
bij het spuiten van je lading.
Jij was helemaal mijn gading.
Jij was een wand’lend ithyfaal,
altijd met een knaap van een paal
Jij liet me van je genieten
meer dan mijn zinnen toelieten

Als bij de moord op Kennedy
weet ‘k nog wanneer, waar en door wie
mij is gezegd dat jij dood was.
Ik was vreselijk uit mijn sas
“Dood” viel niet met jou te rijmen.
Jij kende alle geheimen
van de sprank’lende dartelheid.
Jij wist je geilheid en blijheid
in ‘t leven te tonen, geven
en delen met al wie even
bij je schoonheid wou verpozen
en snel snel wat geil wou lozen.
Was jij nu nog maar in leven,
dan had ik je vast geschreven:
“Lieve Jon, jij scheen als de zon.”

‘k Heb niet meer naar je gekeken.
Soms ga ik tegen je spreken
alsof je op mijn schouder zit.
Ik verwens de ijzige shit
die jou heeft gedood. Ik verwens
mezelf omdat ik zo intens
heb genoeten van de geilheid
die jij gul tentoon hebt gespreid
toen argloos werd geënsceneerd
hoe jij werd geëxecuteerd.

(1) http://en.wikipedia.org/wiki/Jon_King_(porn_star)

Zodan schreef:En daar sta je dan alleen,
je kijkt verloren om je heen.
Er is geen mens meer
die nog iets van je wil weten.

Je was er altijd op bedacht,
maar het kwam toch nog onverwacht
omdat je eventjes de code was vergeten.

En ach, die code is bekend,
men draagt je juichend naar de top.
Maar als je uitgegleden bent,
dan vangt geen sterveling je op.
Je wordt behandeld
als een zieke hond met schurft.
En al je vrienden zijn verdwenen,
men gooit met modder en met stenen.
De meute lacht, de meute spuugt,
men durft.

En daar sta je dan alleen,
je kijkt verloren om je heen,
er is geen mens meer
die nog iets van je wil weten.
Je was er altijd op bedacht
maar het kwam toch nog onverwacht,
omdat je eventjes de code was vergeten.


(Tsjechov)

Morgen is de code uit de mode en aanbidden z' andere goden en gaan ze sneren op andere heren omdat ze teveel begeren.

Je durfde hem niet aanraken.
Je deelde hetzelfde laken.
De hele nacht bleef je waken.
Je kende hem van jongsaf aan.
Veel hadden jullie saam gedaan
En nu ging je lul rechtop staan,
als je maar even aan hem dacht.
Hij werd je reinste mannenpracht.
Dit had je nooit of nooit verwacht.
Je had hem ooit afgetrokken,
maar ‘t kon je toen niet verlokken.
Alleen echte mannebokken
konden je bekoren, en nu
werd hij een mannebok om U
tegen te zeggen.”Kukelu”,
was zijn groet bij ’t binnenkomen.
Van die groet kon je klaarkomen.
Het was niet meer in te tomen,
maar je hebt het hem nooit gezegd.
‘t Mocht niet worden tot een gevecht.
Jullie verbond was nu zo hecht.
Boezemvrienden. Hij sliep steeds naakt
en wist niet hoe je werd geraakt,
wanneer hij ‘s morgens onbewaakt
grif met een halfstijve pronkte,
hoe je hart in je lul bonkte
en je stoer naast het doel lonkte.
Hij zei steeds: “Ben je wakker, schat?”
maar indien hij geweten had
hoe hopeloos je hem aanbad,
had hij het vast nooit meer gezegd
en was ‘t ontaard in een gevecht
van bedrogen vrienden die echt
alleen "echte" vriendschap wilden
en die in gruwel wegrilden
van de verkeerdesexgilde.
Hij keek almaar naar de vrouwen
en ging per slot ook nog trouwen,
maar dat rijmt alleen op rouwen.

Pier Paolo Pasolini* was een heel mannelijke man die verliefd was op mannelijke mannen. Het beeld van de mannelijke man, verliefd op mannelijke mannen, was onbestaande in zijn cultuur. Hij ervaarde zijn liefde dus als volstrekt onmogelijk. Hij schreef er het volgende gedicht over (gepubliceerd in Tegenlicht op Pasolini, De Woelrat, 1984, Amsterdam, blz. 83)

...Na het middageten, of op een avond,
ben ik schreeuwend weggerend,
over de zondagse straten, na de voetbalwedstrijd,
naar het oude kerkhof, daar achter de spoorbaan,
om aan mezelf te voltrekken, en om te herhalen,
tot op het bloed,
het heerlijkste van het leven,
ik alleen op een hoopje aarde
van twee of drie graven van
Italiaanse of Duitse soldaten
zonder een naam op de plankenkruisen
- daar begraven sinds de vorige oorlog.

En 's nachts, daarna, tussen de droge tranen door
kwamen de bloederige lichamen van die arme onbekenden
gekleed in gijsgroene uniformen

als een tros op mijn bed
waar ik naakt en bewusteloos sliep,
om me te besmeuren met bloed, tot de dageraad.

Ik was twintig jaar, nog niet eens, achttien,
negentien... en er was al een eeuw voorbij
sinds mijn geboorte een heel leven

opgeteerd door het lijden aan de idee
dat ik nooit mijn liefde zou kunnen geven
tenzij aan mijn hand, of aan de gras van de greppels,
of wellicht aan de aarde van een onbewaakt graf...
Twintig jaar en, met haar menselijke geschiedenis, en
haar kringloop van poëzie, was een leven afgesloten.

* http://nl.wikipedia.org/wiki/Pier_Paolo_Pasolini

'k Ken geen magischer gedachte
dan mannen die in de nachten
steeds weer geil op elkaar wachten
om de liefde te betrachten
na het dagenlange smachten.

Het volgende gedicht was tot 2005 verboden

http://www.pinknews.co.uk/news/articles/2005-6519.html

Kan je je nauwelijks voorstellen.

Dat gedicht is eigenlijk heel teder. Maar zodra er een zweempje sex bijkomt, vooral homosex, is het sommigen een toorn in het oog. Ik heb dat nooit begrepen, zelfs niet met de beste wil.

It's the time of day
boys go out and cruise,
become true and gay,
craving for the use
men will put them to.
Their very best side
flowers in dark blue,
the side they did hide
all day long, too long.
Now comes Saint Relief
and it's time to long,
to profess belief
in fuck buck-to-buck
with one another
and if you have luck,
to find your brother.

En nu een gedicht van Allen Ginsberg uit 1955, je opa's tijd.

http://www.stichting-nadorst.nl/Lenstra ... &Itemid=75

Weet jij van welke "persuasion" (gay of str8) je opa was?