Hij was hij,
Hem was hem,
Hij ontmoette hem.
Hij werd verliefd op hem.
Hij gaf hem een kus.
Hij zei wil jij met mij door het leven gaan?
Samen kunnen we het aan!
ik hoorde
het in het ritme
van je verstoorde
jongenshart
ik kon het proeven
bij het likken
van je rood stroeve
lippen
geurend
wanneer je gezweet
lichaam sleurend
het dichtste punt nadert
het noodzakelijke voelend
wanneer ik koud
en haperend woelend
alleen in bed lig...

Ik beluister het minnegefluister
van mannen. Ze kussen elkaars wangen.
Lieve woordjes glijden in hun oortjes.
Hun schoenen kraken wanneer ze zoenen.
't Geluid van hun lach klinkt als de panfluit.

Ik hoor hoe ze elkaar steevast in koor
herhalen in duizend-en-één talen
hoezeer z' elkaar beminnen en hoe teer
z' elkaar lief willen hebben als een paar
altijd, nu, morgen en in d' eeuwigheid.

Ardennen 1973

Benne werd gezelfmoord.
Het wapen was een woord.
Het middel was een koord.
Aan niemand zei hij iets.
Hij vertrok met de fiets,
dan de trein naar het niets.
Een doodverlaten plek.
Het koord ging om zijn nek.
Op zijn hoofd zat een vlek,
een assewoensdagkruis.
Op zijn duim zat het gruis
van het puin van een huis
daar vlakbij. Ze vonden
hem en snel ontbonden
hem. Ze riepen: "Zonde,
doodzonde, doodzonde,..."
want hun moord hebben ze gesmoord in nog een ander woord.



http://www.qrd.org/qrd/www/youth/tremblay/

Hij is in de dertig en zijn hart brak in twee
Zijn vriend was weggelopen, weg en met een ander mee
Nee, hij wil geen ander hebben en te lijmen valt het niet
Om die leuke vriend die hij zo geweldig vond
Heeft hij zo veel verdriet

Als hij denkt aan al die jaren
Die jaren dat zij samen waren
Als hij denkt aan hun verleden
Hoe zij samen alles deden
Het lachen dat zij samen deden
Het is voorbij, het is voorbij
Nu is de winter ingetreden
Een koud en bitter jaargetij

Waar een mens van houdt vindt ie het mooiste
Je moet toch ergens heen met je aanhankelijkheid
Al is het jong, oud, leuk of saai
Waar een mens van houdt raakt ie niet graag kwijt

Anders het mijne wel.

Bink schreef:Waarom ben je voor mij "de ware" maar toch onbereikbaar


Ja de onbereikbaarheid van mannen, konden we daar maar eens een zinnig draadje over openen, maar dan wel beginnend met het getuigenis van een hetero over de onbereikbaarheid van vrouwen.

Waarom met een hetero beginnen? Waar zit het verschil dan? Als de "ware" onbereikbaar is lijkt me sekse er niet toe te doen of mis ik iets?

Steve schreef:

Bink schreef:Waarom ben je voor mij "de ware" maar toch onbereikbaar


Ja de onbereikbaarheid van mannen, konden we daar maar eens een zinnig draadje over openen, maar dan wel beginnend met het getuigenis van een hetero over de onbereikbaarheid van vrouwen.

Waarom met een hetero beginnen? Waar zit het verschil dan? Als de "ware" onbereikbaar is lijkt me sekse er niet toe te doen of mis ik iets?

Ja juist. Ik zou met een hetero beginnen zodat nergens het cliché opduikt: "Is weer typisch homo", temeer dat de onbereikbaarheid van mannen een thema is dat uiterst sterk leeft bij homo's.

Deze vind ik ook mooi. Geen gedicht maar toch...
Tekst van Paul Simon en Art Garfunkel.

Hello, darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision
That was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
Beneath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed
By the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Tenthousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share...
And no one dare
Disturb the sound of silence.

"Fools," said I, "you do not know
Silence like a cancer grows."
"Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed in the wells of silence.

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming.
And the signs said: "The words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls,
And whisper'd in the sound of silence."

De spiegel in het portaal

In het voorname huis hing in het portaal
een zeer grote,erg oude spiegel:
minstens tachtig jaar geleden gekocht.

Een heel mooie jongen, bediende bij een kleermaker
(op zondagen amateur athleet),
stond er met een pakket. Hij overhandigde het
aan iemand uit het huis, die naar binnen ging
voor het ontvangstbewijs. De kleermakersbediende
bleef alleen, en wachtte.
Hij trad op de spiegel toe, keek naar zichzelf
en trok zijn das recht. Na vijf minuten
bracht men hem het bewijs. Hij nam het aan en vertrok.

De oude spiegel echter, die zoveel gezien had
in zijn jarenlange bestaan,
duizenden dingen en gezichten,
de oude spoegel echter was nu verheugd
en trots omdat hij enkele minuten
de ongerepte schoonheid in zich had opgenomen.



Van Konstantijn Kavafis (of Kavafy). Kavafis stierf in 1933. Hij woonde zijn hele leven in Alexandrië, de stad gesticht door Alexander, de koning met de ontelbare mannelijke minnaars. Toen Kavafis er woonde, was de stad nog steeds de metropool van de Middellandse Zee, een cosmopolitsche stad vol Fransen, Engelsen, Joden, Grieken (uiteraard van oudsher, sinds de tijd van Alexander) en nog tal van anderen, maar na de nasserisering in 1956 is iedereen er verjaagd en geraakte de stad in verval. Enkele nu totaal vintage Franse zangers (Claude François, Dalida, Georges Moustaki) hadden er gewoond en verwijzen ontroerd naar het oude Alexandrië in sommige van hun liedjes.

Kavafis schreef zijn leven lang gedichten in het Grieks over zijn eindeloos verlangen naar mannen. Ze werden ontdekt na zijn dood en pas dan gepubliceerd. Ze werden in tal van talen vertaald, ook in het Nederlands. Het vorige gedicht staat op blz. 189 van “Gedichten”, gepubliceerd door Bert Bakker in 1984. Vertaald door Hans Warren en Mario Molengraaf.

http://users.hol.gr/~barbanis/cavafy/

http://ecrits-vains.com/points_de_vue/cavafy.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/Constantine_P._Cavafy

http://nl.wikipedia.org/wiki/Konstant%C ... v%C3%A1fis

Bij de ingang van het café

Opmerkzaam gemaakt door wat er naast mij gezegd werd,
keek ik naar de ingang van het café.
En ik zag dat mooie lichaam, waarvan leek
of Eros zelf het op het toppunt van zijn ervarung had geschapen -
hij vormde met vreugde de sierlijke leden,
hij richtte de gestalte op als was het een sculptuur,
met vervoering modelleerde hij het gelaat
en liet door een aanraking van zijn handen
een geheim op 't voohoofd, de ogen en de lippen achter.

Op blz. 101 van "Gedichten" van Konstantijn Kavafis (zie hierboven)