Ik ben achter in de 30, getrouwd en heb kinderen. Ik beschouw mijzelf als bi-seksueel. Heb nog nooit in werkelijkheid iets met een man gedaan. Alleen in mijn fantasie. Mijn relatie met mijn vrouw is op dit moment slecht. Er zijn in het verleden veel dingen gebeurt die nooit echt goed uitgepraat zijn. Ik zie echter ook geen mogelijkheid om dit om te draaien. Vanwege de kinderen probeer ik ons huwelijk in stand te houden.

Ongeveer 2 maanden geleden kwam ik via de chat in contact met een jongen van begin 20. Op één of andere manier sprak hij mij direct aan. Niet verliefd maar wel geïnteresseerd. Heb wel vaker kortstondige chat-contacten gehad, maar die bloedden vaak snel dood.

Met deze jongen bleef ik contact houden. We hebben in eerste instantie veel via MSN gechat. Vaak geile chats. Op een gegeven moment heb ik mij laten overhalen om hem te bellen (zonder nummerherkenning). Zo hebben we een aantal keren 's-avonds laat telefoonsex gehad.

Ik merkte dat ik gevoelens voor hem kreeg. Als ik zijn stem hoorde of hij zij lieve dingen tegen me ging er een golf van opwinding door mij heen. Ik kreeg gevoelens die ik lange tijd niet heb ervaren. Ik moest steeds vaker aan hem denken, ook overdag. Een ontmoeting wilde ik niet omdat ik was hopeloos verliefd te worden wanneer het klikte.

Op een gegeven moment heb ik hem mijn nummer gegeven. Hij begon mij vaker te bellen en we smst'en. Vaak belde hij 's-nachts. Het was spannend en opwindend.

Uiteindelijk heeft hij er vrij rigoreus een punt achter gezet. Niet om mij persoonlijk maar om de situatie. Ik, getrouwde man die niet echt dé stap wil zetten.

Nu zijn we een aantal weken verder en ik kan hem niet uit mijn hoofd zetten. De twijfel slaat toe. Zal ik weer contact zoeken en er helemaal voor gaan? Maar dat is waanzin, we hebben elkaar immers nooit ontmoet.
Echter, het voelt duidelijk als verliefdheid. Hoe kom ik hier overheen?

Jim

Hoe komt het toch, dat de meeste getrouwde mannen met een gezin, pas nadat ze getrouwd zijn en al kinderen hebben er achter komen dat ze ook iets met een man willen?

Was het niet beter om je dat te beseffen voordat men gaat trouwen en een gezin te stichten, want nu heeft men ook nog eens hun gezin beduvelt.

Zo zie je maar weer dat een eenzijdige hetero opvoeding vanuit de geloofsrichtingen, kerken en daardoor homofobe ouders, hun zoon nooit de beide kanten van het liefdesleven heeft leren kennen, en dat komt vooral door hysteriche moeders en macho vaders, van onze vorige (groot)ouders uit de verstikkende jaren 50.
Zo heeft onbewust die jaren 50 ouders hun zoon op het verkeerde (hetero) spoor gezet door de homokant van het leven te verzwijgen, zodat de zoon niet weet dat dat ook kan bestaan.

De gevolgen van dien is, dat hun zoon is gaan trouwen en een gezin is gaan stichten en dan maar voor de lieve vrede en voor de kinderen bij zijn vrouw blijft, maar ja....als je eenmaal kinderen hebt, heb je ook de verantwoording ervoor, totdat ze zelfstandig zijn en de deur uit zijn.
kinderen moeten niet de dupe worden voor de verkeerde keuze van hun vader, wat dan weer een gevolg is van de homofobe opvoeding van de grootouders, ingegeven door de valse kerken, pastoors en ook imams, DIE zijn de grootste schuldgen, van alle drama's wat kinderen overkomen.

Maar goed.... pas als je de kinderopvoedplicht, (die je eenmaal onder het juk van de kerk en je ouders aan bent gegaan), totdat ze zelfstandig zijn,
dan pas kan je na overleg met je vrouw, gaan verlaten en eindelijk met een man de echte liefde gaan bedrijven, die je altijd al wilde.

Ik begrijp niet waarom ouders altijd zo hysterisch zijn als ze ergens in het park, homo's zien lopen, en dan angstvallig hun kinderen er van weg houden.
Ouders willen toch graag dat hun kind later een gelukkig leven krijgen met een partner van hun voorkeur?
Maar op deze hysterische manier veroorzaken de ouders juist het ongeluk voor hun kind, omdat het kind, als het late rijp geworden is niet kon kiezen voor wat zij echt voelden, (voor het eigen geslacht), maar vanwege de tirannie, van de hetero cultuur, de het kind als enige keus voorgehouden is en dan ook als zodanig is gaan trouwen met het andere geslacht, met de latere ellende van dien.
Dus die ouders hebben juist het tegenovergestelde voor hun kind bereikt, dan wat zij voor het kind hadden gewilt, een ongelukkig leven, opgescheept met de verkeerde partner, van het andere geslacht.

Daarom is het zo belangrijk, dat kinderen alle soorten partnerkeuzes leert kennen, (he/ho/bi), voordat er schade ontstaat, bij een gezin dat ongewilt gesticht is, en de man of vrouw opeens erachter komt dat zij ook voor hetzelfde geslacht had kunnen kiezen, en dan hun partner en kinderen gaan verlaten, waardoor er veel pijn en geestlijke schade voor dat gezin ontstaat.

En dat is allemaal het gevolg van de grootste boosdoeners, de terreur van de diverse kerken!

Ik ben juist blij , dat ik niet de verkeerde keuze gemaakt heb en betijds erachter was dat ik met jongens wilde, dus mijn eigen gevoel, boven de (kerkelijke)normen heb laten gaan, zodat ik geen narigheid heb veroorzaakt in een gezin, als ik toegegeven had aan het juk van de kerk.

Ik bedoel ermee, dat je als kind, door de kerken/geloven alléén de heterorichting opgeduwt wordt, of werdt (in mijn tijd).
Waardoor er onnodig de verkeerde keuze gemaakt werdt door potentieel homo/bi-sexuelen, waardoor zij en vooral hun gezin later in ernstige moeilijkheden komt, als die man, toch naderhand zijn homo/bi-richting wil gaan.

Dat zou niet gebeurt zijn als, dat kind, tweezijdig vrij opgevoed was, zodat het wist dat je ook met het eigen geslacht mag, dus dan maakt hij niet die blunder, door te gaan trouwen, omdat het moet volgens de (kerkelijke)norm, waardoor er brokken ontstaan.

Ik wéét dat, omdat ik zo'n man persoonlijk ken en presies zijn beweegredenen om te trouwen, mij zo vertelde, omdat ik hem die vraag gesteld heb.
Hij vertelde dat hij het al belangstelling voor jongens had, voordat hij een gezin stichtte, maar vanwege de norm ging trouwen en hoopte dat zijn homogevoelens daarmee zouden verdwijnen, maar dat was niet zo en dus vrijt hij nu met mannen, o.a. met mij (en lekker ), maar blijft wel zijn gezin trouw, dus hij voelt zich wel verantwoordelijk voor zijn (voor hem foute) keuze en gezin.
Maar er zijn ook vele getrouwde mannen, die om die reden hun gezin in de steek laten, en dan gebeurt hetgene, wat de kerken, niet wensten voor het gezin, er is dan een ongelukkig gezin ontstaan.

Daardoor ondemijnen de kerken zelf, het voor de kerk hoog in het vaandel staande gezin, "de hoeksteen van de maatschappij", zoals de crhistelijke kerken en CDA Balkenende, crhistenunie, enz.. plachten te zeggen.
Wel wat hypocriet, nietwaar?

Hallo, allereerst mijn excusus dat ik niet eerder heb gereageerd.
We zijn nu een aantal maanden verder en in die maanden ik toch nog regelmatig contact met hem gehad. Meestal via de telefoon.

Hij heeft in die periode wederom een aantal keren het contact afgebroken. Ik ben dat nu beter gaan begrijpen. Hij wil vanuit zijn geloofsovertuiging geen contact meer met mij omdat ik getrouwd ben.
De keren dat het contact werd verbroken belde hij na ongeveer 2 weken toch weer op. De gevoelens waren sterker.

Tijdens deze periode groeide bij mij het besef dat ik hem dolgraag wilde ontmoeten. Op het laatst wachtte ik alleen op de juiste gelegenheid.

Helaas heeft hij 2 weken geleden het contact helemaal verbroken. Ik ben uit zijn msn contactpersonen verwijderd (misschien geblokkeerd) en hij reageert niet meer op mail en sms. Eén keer heeft hij mij een (laatste) sms gestuurd met daarin de korte mededeling dat hij geen contact wil.
Ik weet dat het niet persoonlijk bedoelt is, maar dat het de situatie betreft. Ik vindt het echter wel moeilijk. Veel moeilijker dan ik had verwacht. Ik ben er op dit moment nog dagelijks mee bezig. Ik wil echter, uit respect voor hem, geen contact meer met hem zoeken. Hij probeert mij echt uit zijn leven te verbannen. Dan wil het hem niet moeilijker maken.
Helaas maar wel realiteit.

Ik heb ondanks deze wetenschap wel een stille hoop dat 's-nachts alsnog te telefoon gaat (mits hij mijn nummer niet heeft weggegooid).

Jim

hierboven staat een punt
zet die erachter
realiseer je wat de werkelijkheid is en ga verder
met je huwelijk, contact zoeken met een ander
misschien een peut waar je eens moet praten
ga gewoon eens een keer de werkelijkheid in met een gozer
misschien is het wel een flinke tegenvaller voor je(of is het al gebeurt)

ik hoop dat je leefsituatie inmiddels een beetje verbeterd is en dat je verstandhouding met je vrouw in rustiger en aangenamer vaarwater terechtgekomen is

heb je nog plezier in je kinderen?
ik begrijp dat ik makkelijk praten heb
hoop dat je desalniettemin begrijpt dat een oplossing alleen in jouw eigen handen ligt

je kan er altijd wat naast hebben
zorg wel dat je discreet te werk ga als je 't doet!
en leef met de pijn die je er een ander mee doet
(vertel 't nooit!!)

Gast schreef:Met er iets naast hebben is ook moeilijk. Vluchtige contacten en onenight stands zijn vrij leeg. Bij een langdurig contact loop ik het risico dat ik me aan diegene ga hechten of sterker nog, dat ik verliefd wordt.
Dan ben ik nog verder van huis.

Dit ben ik, Jimbo. Ik was niet ingelogd.

Jimbo,
Volgens mij moet je gewoon eerst een wat rommelen met een man. Zelf heb ik al hetreo/bijna bi daar meer behoefte aan ipv verliefd worden enzo. Het lijkt mij veel spannender om eens met de pik van een ander te spelen...

Joni

Jimbo13 schreef:Daar heb je gelijk in. Maar ik kies er niet voor om verliefd te worden. Dat gebeurd gewoon.

Misschien ben je echt 13, maar dat geeft je niet het recht om de Nederlandse taal volledig te verkrachten. Minderjarigen hebben de rechter om zich te beschermen tegen verkrachtingen, maar de Nederlandse taal heeft slechts simpele zielen als ikzelf...

Het is "gebeurt"....met een T.