Lieve Luitjes,
Ik heb sinds 1 1/2 jaar een hele leuke relatie met een vriendje die zo ver weg is, dat we elkaar alleen 4x per jaar tijdens de vakanties zien.
't Is een engel, rond de vijftig, die voor zijn invalide moeder zorgt en nog nooit echt verliefd is geweest. Hij ontkent ten stelligst dat hij homo is. Even excusees voor de intieme details, maar als ik bij hem in de douche stap... dan begint hij ZICHZELF als een razende af te soppen, maar niet mij! Als ik hem sop, ondergaat hij dit gelaten. We hebben een redelijk normaal sexleven, maar naar mijn idee toch minimaal.
Ik ben dol op hem, maar als hij homo is, wou ik dat hij daar voor uitkwam omdat ik bang ben dat hij anders zichzelf iets elementairs in het leven voor altijd ontzegt. Maar hij ontkent dat volledig. Buitenshuis doet hij altijd heel innig met mij, iedereen denkt wellicht dat hij verliefd is. Maar binnenshuis is het eigenlijk alleen het type zachte knuffelen wat je met een kind doet, niet met een geliefde.
Hij is creatief, energiek maar rustig, kan fel en betrokken zijn bij van alles, maar nooit aggressief, zoals ik van mijn heterovrienden ben gewend...
In 't kort, herkent hier iemand iets in wat mij kan helpen?
Help!
Groetjes,
Sandra

Jeetje,
Ben ik dan in één klap "anderen" geworden? Ik zou niet weten hoe ik mijn lieve vriendje niet in zijn waarde zou laten. We praten nooit over dit onderwerp met elkaar. Het is een relatie vol respect en vriendschap.
Ik wend mij tot dit forum omdat ik denk dat jullie er veel meer van weten dan ik zou kunnen. En om hem er juist niet mee lastig te vallen.
In kort, ik begrijp deze reactie niet. Eigenlijk is het geen reactie op wat ik schreef, maar eerder een reactie op iets anders, maar wat weet ik niet.
Jammer.
Groetjes,
Sandra.

Bedankt Steve..

Tja, ik ben er zo weinig mee bekend, dat ik niet eens wist dat het clichés waren.
Jij schrijft: het "homo zijn" houdt veel meer in dat de door jouw genoemde cliches. Kun je me hier iets meer over vertellen? Hoe open ik bij voorbeeld zo'n gesprek? Wat roer ik aan en wat niet? Is het bestaanbaar dat iemand zijn hele leven in de kast blijft, om de verwachtingen van de - religieuze - moeder geen "geweld" aan te doen? Ik bedoel maar, 52...

En echt, ik voel als vrouw hier iets heel anders... een physieke sexuele verstoting als het ware, anders dan bij alle eerdere vriendjes. Terwijl onze vriendschap - platonisch gezien - weer hechter is dan ik ooit heb meegemaakt. Let wel, ik houd zoveel van 'm, dat het me niet deert hem als sexuele partner te verliezen, als het voor hem maar bevrijding en winst oplevert.

Alle hulp welkom, liefst concreet zodat ik er iets mee kan.

Ik kan er nergens anders mee heen.

Groetjes,
Sandra

Ai ai ai, ok, ik hoor het alweer.
Ik "loop hard van stapel", als ik voorzichtig na 1 1/2 jaar de kat uit de boom te kijken voorzichtig bij jullie te rade ga...
Eerder al direct naar mijn eerte postje beschuldigd van een manque aan respect, etc....
Wat zijn jullie hard.
Ik merk het al, handvatten hoef ik hier niet te verwachten.
En sympathie met iemand die eventueel op een leeftijd van 52 jaar nog steeds in de kast zit en geen vrij en ontspannen liefdesleven kan leiden, voor wat voor een reden dan ook, al evenmin.
Dat had ik niet verwacht.

Ik haak af.

Ciao.

He Cassandra,

Waarom niet een trio aan hem voorstellen met 'n bi-man, heeft iedereen nog lol ook!
Liefs, J.