Ik heb genoeg voorbeelden om me heen gezien dat open relaties uiteindelijk de mist in gingen. Voor mij is er maar een norm, monogaam zijn. Ik heb 2 1/2 jaar een vriend gehad en ik ben nog nooit vreemd gegaan noch heb ik daar echt de behoefte aan gehad, zelfs niet toen de relatie finaal uit de hand liep en het niet leuk meer was.

Misschien heeft het met een romantisch ideaalbeeld te maken, maar ook meer uit realisme. Stel je voor, je ziet iemand nieuws, daar heb je seks mee. Die ene persoon lijkt dan vast zoveel mooier dan je vriendje. Hij is nieuw, hij is spannend, hij heeft dingen die je vriendje misschien niet heeft, maar vooral: je weet zijn tekortkomingen nog niet. Je vriendje moet wel heel erg fantastisch zijn om dat te compenseren.

Je hebt ooit een keer voor de ander gekozen. Ik vrees alleen dat je dat op het moment dat je een nieuw iemand in je leven op dat vlak toe laat, dat je vergeet waarom je ook alweer voor de ander gekozen hebt. Je gaat vreemd, je verbreekt de relatie misschien, je gaat misschien met de ander samenwonen en pas dan realiseer je je wat je kwijt bent. Hoeveel toneelstukken, films, ed zijn hier wel niet over gemaakt? Hoe cliche is dit wel niet? En toch maken mensen keer op keer dezelfde fout.

Wat mensen doen moeten ze zelf weten. Ik doe het in ieder geval niet. En ik hoop ook dat ik ooit iemand vind die hier hetzelfde over denkt, al zijn die er vast, in een zeker opzicht (en misschien niet om dezelfde redenen, maar wel het zelfde einddoel) genoeg (alleen soms in de homoscene erg schaars).