Hoii allemaal,

Ik ben na 6 jaar eindelijk uit de kast gekomen en omdat ik weet dat behoorlijk wat jongens & meiden nog in de kast zitten en hier veel problemen mee hebben, zou ik ook graag mijn verhaal willen vertellen over de coming out en de reacties.

Ik ben een jongen van 18 jaar en weet al dat ik op jongens val sinds ik 12 ben. Met de jaren werden deze gevoelens alleen maar groter en begon ik meiden steeds minder interessant te vinden. Hoewel ik ook nog steeds op meiden val, gaat mijn voorkeur absoluut uit naar jongens.

Toen ik voor het eerst gevoelens voor jongens kreeg moest ik vooral even aan mezelf wennnen, want ik vond het raar dat ik opeens hetzelfde geslacht interessanter vondt. Met de tijd heb ik het een plaatje kunnen geven, maar nog steeds jaren verzwegen. Toen ik (eind) 16 was kreeg ik gevoelens voor een goeie vriend van me en hij was dan uiteindelijk ook de eerste persoon wie ik vertelde over mijn geaardheid. Hij vond het alles behalve erg, maar had alleen niet dezelfde gevoelens. Toen ik 17 was vertelde ik het mijn zusje & mijn moeder. Ik vertelde het eerst aan mijn zusje en ook zij vond het hartstikke leuk voor me. Ook mijn moeder vond het niet erg. Zolang ik gelukkig ben, maakt het haar niet zoveel uit. Het is eigenlijk makkelijker om het tegen iedereen in één keer te vertellen, maar ik vertelde het apart aan mijn ouders. Eerst mijn zusje, toen mijn moeder. Beide namen het dus zeer goed op, maar ik durfde het m'n vader niet te vertellen. Hier heb ik dan ook langer mee gewacht. Toen ik 18 werd begon ik het meer mensen te vertellen en uiteindelijk waren al zeker 10 mensen op de hoogte. Dit waren ook allemaal goeie reacties. Je kunt je wel voor voorstellen dat ik in die tussentijd ook voor meerdere jongens bepaalde gevoelens heb gehad. Op ééntje kan ik het woord verliefd niet gebruiken. Bij ons op school leken de meeste al te weten dat ik op jongens val, maar ik heb dit zelf altijd ontkend. Ik was het eigenlijk wel zat na zoveel jaar om steeds een 2e gezicht op te moeten zetten en dat ik mezelf niet kon zijn. Mijn laatste drempel voor mijn coming out was mijn vader en afgelopen weekend heb ik het hem dan ook verteld. Hij nam het zeer goed op. Zij zei ongeveer het volgende; 'je bent mijn zoon en ik hou van je of je nou met een jongen of met een meisje thuis komt. Zolang jij gelukkig bent, ben ik ook gelukkig.' Dit is natuurlijk een reactie waar iedereen op hoopt. Zoals hierboven al staat was mijn vader de laatste drempel en daar heb ik me ook aan gehouden. Ik heb nu aan iedereen toegegeven dat ik op jongens val en de reacties die ik tot noch toe heb ontvangen waren geweldig. Het lijkt wel om sommige mensen mij nu zelfs leuker vinden. Ik ben natuurlijk nog niet lang uit de kast en er zullen in de toekomst zeker een paar reacties komen die minder zijn, maar ik weet dat ik meer dan genoeg vrienden heb bij wie ik terecht kan en die me nooit zullen laten vallen, alleen omdat ik op jongens val.

Wat ik uiteindelijk ook wil zeggen is dat je het veel groter maakt dan het werkelijk is. In de maatschappij van tegenwoordig worden homo's en lesbisch gewoon geaccepteerd en je hoeft je er niet voor te schamen. Ook jij bent gewoon een persoon en verdient een leven te hebben zoals jij hem wilt leven en niet hoe andere willen dat jij het leeft. Dat geheim gaat je van binnen echt opvreten. Ook ik heb daar flink last van gehad.

Ik heb vooralsnog nooit een vriend gehad, maar ik hoop dat daar met mijn coming out nu eindelijk wat verandering in gaat komen.

Ik wil vele mensen hier bedanken, want ik ben hier dan misschien niet vaak geweest de afgelopen maanden, maar jullie hebben me geweldig geholpen en mede dankzij jullie durfde ik ook deze stap te zetten. Hartelijk bedankt!

Ik hoop dat ik misschien 1 of zelfs meerdere heb kunnen overtuigen dat het niet erg is om op hetzelfde geslacht te vallen. Ik heb er zelf behoorlijk onder geleden, maar dit bleek allemaal voor niks te zijn, want de reacties die ik krijg zijn geweldig en uiteindelijk gaan mensen toch ergens anders over praten. Ik hoop dat ik jullie een beetje heb kunnen helpen.

Ik wens jullie allemaal succes.

Dragonpower
P.S. Sorry voor het behoorlijk lange bericht!

Een mooi verhaal, maar laten we wel realistisch blijven, zoals het bij jou is gegaan gaat het lang niet altijd helaas.

Ik weet dat het niet zo bij iedereen gaat, maar wel bij mij en ik ben ervan overtuigd ook bij meerdere. Ik moet zeggen dat een boel mensen het nu weten en ik vooralsnog geen negatieve reacties heb ontvangen. De meeste hebben zelfs respect voor me en vinden dat ik behoorlijk wat lef heb. Vind ik allemaal heel fijn om te horen.

Alleen het vinden van iemand is nog een probleem. Heb wel bij een paar jongens zoiets... ohh die is knap en dergelijke en met die zou ik wel wat willen, maar ik kan van de buitenkant niet aan iedereen zien of hij op jongens valt of niet. Ik heb ook geen idee waar ik moet zoeken. Dan komt er ook nog eens bij dat ik heel slecht ben ik het beginnen van een gesprek bij iemand die ik leuk vind. Durf nog niet eens 'hoi' te zeggen!

Ik weet niet in hoeverre hier iedereen al eens een vriend gehad heeft of niet, maar ik vraag me wel af hoe jullie dat gedaan hebben. Misschien kan ik dat nog meenemen voor als ik eens iemand tegenkom in de toekomst. Ik wil sowieso graag een vriend en vooral nu ik er (eindelijk) voor ben uitgekomen. Maar heb nogmaals geen idee waar ik moet zoeken. En aangezien ik niet in de buurt van een gaybar woon, kan ik daar niet even naartoe gaan helaas.