Mijn verhaal
4 berichten
• Pagina 1 van 1
door [ok] » 31 jan 2012 18:11
Mijn verhaal
Ik ben een verlegen, stil persoon. Ik ben 18 jaar. En ik ben het beu te doen alsof.
Ik ben iemand die niet graag in de kijker staat. Ik val niet graag op en daarom heb ik (onbewust) altijd zo normaal mogelijk willen zijn, zijn zoals iedereen. En in onopvallend zijn ben ik wel geslaagd. Op het einde van het jaar waren er mensen op mijn school die me nog nooit gezien hadden. En het was al niet zo’n grote school. En als je heel je leven al iemand “normaal” bent geweest, is het moeilijk om plots jezelf te zijn. Enkel bij heel goede vrienden lukt dit, gedeeltelijk.
Een tijdje geleden (ondertussen iets meer dan een jaar) leerde ik iemand kennen op een chat site. Eerder toevallig eigenlijk want dit doe ik normaal niet. Hij woont ergens in Brazilië en is een aantal jaar jonger (15 à 16 denk ik). In het begin praatten we veel. Tot hij zelfs op een moment vertelde dat hij verliefd was op mij. Ik had mezelf op dat moment nog niet helemaal geaccepteerd dus ik vertelde hem ook dat ik niet homo was. Ook het feit dat je op zo’n korte tijd “verliefd” kan worden op iemand die je amper kent, leek me wat vreemd. Verliefdheid is iets waar ik tot vandaag weinig mee te maken heb gehad. Nu praten we nog zelden.
Sinds ik hem ken, ben ik wel anders beginnen denk over mezelf. Hij vertelde me over zijn problemen, en wie hij het in zijn omgeving al had verteld. Om die reden denk ik dat ik naar hem op kijk, en vind ik het van mezelf belachelijk dat ik het tegen niemand kan zeggen. Door hem heb ik mezelf ook leren aanvaarden voor wie ik ben. Daarvoor ben ik hem echt dankbaar, hoewel hij dit zelf misschien niet beseft. Ik voel me daarom ook wat schuldig voor het feit dat we niet meer zo veel praten.
En wanneer we toch nog contact hebben dan zegt hij dat hij me mist. Ik ben niet verliefd op hem dus ik weet niet echt hoe ik hier op moet reageren. Meestal ontwijk ik dit dan ook gewoon. Over zo’n dingen praten is echt moeilijk voor mij. Zelfs bij hem, want hij is eigenlijk de enige persoon die mij echt kent, en die echt alles van mij mag weten.
Daarom dat hij veel voor me betekent. Ik kan makkelijker mezelf zijn bij hem, gewoon omwille van de afstand tussen ons. Als ik het hier tegen iemand vertel, hoe goed ik die persoon ook vertrouw, zou ik schrik hebben dat iedereen het meteen weet.
En daar heb ik schrik voor. Ik ben verlegen en stil en dat zal nooit veranderen. En dan is het natuurlijk moeilijker om snel met iemand bevriend te raken. Die enkele goede vrienden wil ik dan ook niet kwijtraken. Maar de laatste tijd begin ik er steeds meer aan te denken om het te vertellen, en dan eerst aan men ouders. Hoewel ik vroeger er niet echt het nut van inzag. Ik dacht dat ik het ooit wel eens zou zeggen als ik een lief heb. Maar iemand vinden is natuurlijk moeilijk zolang je niet jezelf kunt zijn.
En dat is nog zo’n excuus om te zwijgen, ik ben verlegen dus is het normaal dat ik het niet durf zeggen. Dat verlegen zijn hoort bij mijn “mezelf zijn”. Dus eigenlijk ben ik wel mezelf en valt er helemaal niks te vertellen ...
Ik ben een verlegen, stil persoon. Ik ben 18 jaar. En ik ben het beu te doen alsof.
Ik ben iemand die niet graag in de kijker staat. Ik val niet graag op en daarom heb ik (onbewust) altijd zo normaal mogelijk willen zijn, zijn zoals iedereen. En in onopvallend zijn ben ik wel geslaagd. Op het einde van het jaar waren er mensen op mijn school die me nog nooit gezien hadden. En het was al niet zo’n grote school. En als je heel je leven al iemand “normaal” bent geweest, is het moeilijk om plots jezelf te zijn. Enkel bij heel goede vrienden lukt dit, gedeeltelijk.
Een tijdje geleden (ondertussen iets meer dan een jaar) leerde ik iemand kennen op een chat site. Eerder toevallig eigenlijk want dit doe ik normaal niet. Hij woont ergens in Brazilië en is een aantal jaar jonger (15 à 16 denk ik). In het begin praatten we veel. Tot hij zelfs op een moment vertelde dat hij verliefd was op mij. Ik had mezelf op dat moment nog niet helemaal geaccepteerd dus ik vertelde hem ook dat ik niet homo was. Ook het feit dat je op zo’n korte tijd “verliefd” kan worden op iemand die je amper kent, leek me wat vreemd. Verliefdheid is iets waar ik tot vandaag weinig mee te maken heb gehad. Nu praten we nog zelden.
Sinds ik hem ken, ben ik wel anders beginnen denk over mezelf. Hij vertelde me over zijn problemen, en wie hij het in zijn omgeving al had verteld. Om die reden denk ik dat ik naar hem op kijk, en vind ik het van mezelf belachelijk dat ik het tegen niemand kan zeggen. Door hem heb ik mezelf ook leren aanvaarden voor wie ik ben. Daarvoor ben ik hem echt dankbaar, hoewel hij dit zelf misschien niet beseft. Ik voel me daarom ook wat schuldig voor het feit dat we niet meer zo veel praten.
En wanneer we toch nog contact hebben dan zegt hij dat hij me mist. Ik ben niet verliefd op hem dus ik weet niet echt hoe ik hier op moet reageren. Meestal ontwijk ik dit dan ook gewoon. Over zo’n dingen praten is echt moeilijk voor mij. Zelfs bij hem, want hij is eigenlijk de enige persoon die mij echt kent, en die echt alles van mij mag weten.
Daarom dat hij veel voor me betekent. Ik kan makkelijker mezelf zijn bij hem, gewoon omwille van de afstand tussen ons. Als ik het hier tegen iemand vertel, hoe goed ik die persoon ook vertrouw, zou ik schrik hebben dat iedereen het meteen weet.
En daar heb ik schrik voor. Ik ben verlegen en stil en dat zal nooit veranderen. En dan is het natuurlijk moeilijker om snel met iemand bevriend te raken. Die enkele goede vrienden wil ik dan ook niet kwijtraken. Maar de laatste tijd begin ik er steeds meer aan te denken om het te vertellen, en dan eerst aan men ouders. Hoewel ik vroeger er niet echt het nut van inzag. Ik dacht dat ik het ooit wel eens zou zeggen als ik een lief heb. Maar iemand vinden is natuurlijk moeilijk zolang je niet jezelf kunt zijn.
En dat is nog zo’n excuus om te zwijgen, ik ben verlegen dus is het normaal dat ik het niet durf zeggen. Dat verlegen zijn hoort bij mijn “mezelf zijn”. Dus eigenlijk ben ik wel mezelf en valt er helemaal niks te vertellen ...
- [ok]
- Newbie
- Berichten: 2
- Geregistreerd: 31 jan 2012 17:58
door KinKy » 31 jan 2012 19:52
WAUW!!!!
Een heel puur verhaal, wat echt en mooi dat je jezelf zo blootgeeft hier!!
Niets geen stiere praat van wat je allemaal durft en hoe te versieren, gewoon jou verhaal.
Maar wel jouw verhaal, en dat zal herkenbaar zijn voor een heleboel jongens die zich in jou herkennen. Velen zijn je voorgegaan met niet op willen vallen, ken er zelf 1, en al helemaal niet omdat ze homo zijn.
De uitspraak he... niet wat je bent, maar wie je bent....
dat telt. bij ouders vrienden familie collega's en in die volgorde.
Blijf verlegen en blijf wie je bent, je kent jezelf het beste!
Je bent een grote stap voor op een heleboel lui die zichzelf nog steeds niet accepteren, maar jij bent dat proces ingegaan. Da's niet gemakkelijk maar je toont lef en bewandeld je paadje. neem overal je tijd voor om jezelf te ontwikkelen. Ik raad dat je een technisch beroep gaat uitoefenen, en dat je daar zeker in zult slagen! Maar dat is mijn intuitie.
Je zult je leven invulling moeten geven en daar helpt je verlegenheid niet echt mee, da's een obstakel. Maar jij zult zeker de kracht vinden om ook daar op jouw manier mee om te gaan!
Je staat aan de beginfase van je volwassen leven en ga er in voort. je zult jezelf niet teleurstellen, ook niet als je een verkeerde beslissing neemt. Je weet het te corrigeren, daar heb ik alle vertrouwen in.
Voorts een chapeau voor je chat met de Brasilboy, je neemt iemand in vertrouwen en die heeft je geholpen.
Laat hem zoiets weten, dat je weliswaar met afstand zit en niet verliefd bent, maar dat hij je geholpen heeft. ook al is hij er niet van bewust, hij verdient zijn lof! Ik weet zeker dat jij je daar bewust van bent en hem je waardering daarover uit te spreken.
Hij verdient dat!
Hoop dat je zo af en toe hier iets post over jezelf, je bent een voorbeeld voor veel van je leeftijdsgenoten, ook al besef je dat wellicht niet!
Geniet van het leven.
PPPPPff, blij met zo'n verhaal, eindelijk weer eens ingelogd omdat dit de waarde van het forum bewijst!
Een heel puur verhaal, wat echt en mooi dat je jezelf zo blootgeeft hier!!
Niets geen stiere praat van wat je allemaal durft en hoe te versieren, gewoon jou verhaal.
Maar wel jouw verhaal, en dat zal herkenbaar zijn voor een heleboel jongens die zich in jou herkennen. Velen zijn je voorgegaan met niet op willen vallen, ken er zelf 1, en al helemaal niet omdat ze homo zijn.
De uitspraak he... niet wat je bent, maar wie je bent....
dat telt. bij ouders vrienden familie collega's en in die volgorde.
Blijf verlegen en blijf wie je bent, je kent jezelf het beste!
Je bent een grote stap voor op een heleboel lui die zichzelf nog steeds niet accepteren, maar jij bent dat proces ingegaan. Da's niet gemakkelijk maar je toont lef en bewandeld je paadje. neem overal je tijd voor om jezelf te ontwikkelen. Ik raad dat je een technisch beroep gaat uitoefenen, en dat je daar zeker in zult slagen! Maar dat is mijn intuitie.
Je zult je leven invulling moeten geven en daar helpt je verlegenheid niet echt mee, da's een obstakel. Maar jij zult zeker de kracht vinden om ook daar op jouw manier mee om te gaan!
Je staat aan de beginfase van je volwassen leven en ga er in voort. je zult jezelf niet teleurstellen, ook niet als je een verkeerde beslissing neemt. Je weet het te corrigeren, daar heb ik alle vertrouwen in.
Voorts een chapeau voor je chat met de Brasilboy, je neemt iemand in vertrouwen en die heeft je geholpen.
Laat hem zoiets weten, dat je weliswaar met afstand zit en niet verliefd bent, maar dat hij je geholpen heeft. ook al is hij er niet van bewust, hij verdient zijn lof! Ik weet zeker dat jij je daar bewust van bent en hem je waardering daarover uit te spreken.
Hij verdient dat!
Hoop dat je zo af en toe hier iets post over jezelf, je bent een voorbeeld voor veel van je leeftijdsgenoten, ook al besef je dat wellicht niet!
Geniet van het leven.
PPPPPff, blij met zo'n verhaal, eindelijk weer eens ingelogd omdat dit de waarde van het forum bewijst!
beetje kink is erg geil
-
KinKy - Post Lord
- Berichten: 3103
- Geregistreerd: 09 maart 2003 15:10
- Woonplaats: 't noorden..
door Bink » 31 jan 2012 23:50
Niets overhaast, man. Je hebt zeëen van tijd. Tegen 22, 23, 24, 25, 26,... ben je er zeker uit. Inmiddels links en rechts kijken naar wat er zoal gebeurt en niet gebeurt. Verlegen zijn, daar is niets op tegen en denk niet dat je beter af zou zijn indien je minder verlegen was. Ik ben ook verlegen en plots kan ik me dan niet meer inhouden met de ergste stommiteiten tot gevolg.
Geen mandekking zonder condoom
-
Bink - Post Lord
- Berichten: 3809
- Geregistreerd: 14 okt 2004 22:23
door [ok] » 08 apr 2012 13:26
Bink schreef:Niets overhaast, man. Je hebt zeëen van tijd. Tegen 22, 23, 24, 25, 26,... ben je er zeker uit.
Dat leek me nog veel te lang wachten eerlijk gezegd. Ik ben nu nog jong, en ik wil nu leven. Ik heb het een tijd geleden verteld aan men ouders en aan enkele goede vrienden en het voelt echt goed. Gewoon het feit dat die mensen er nog altijd zijn voor je. In principe mag iedereen het wel weten nu, maar ik vind het toch nog altijd moeilijk om te zeggen. Zeker bij mijn familie.
En Brasilboy heeft zijn lof gekregen, mijn eerste werk nadat ik de reactie las. Voor de rest is er niet veel veranderd tussen ons. We praten nog altijd heel weinig, en ergens lijkt me dat ook het beste. Anderzijds mis ik hem wel als vriend, want ik besef nu nog meer hoe belangrijk hij is geweest voor mij.
Verlegen en stil ben ik nog altijd, en dat mensen dit niet altijd even goed kunnen apprecieren, daar heb ik mij bij neergelegd. Ik moet mij er gewoon minder van aantrekken van wat ze zouden kunnen denken van mij. Ik ben inderdaad wie ik ben, en ik ben trots op wie ik ben.
En Bink, dat van dat technisch beroep klopt ergens wel. Ik heb alleen wat schrik dat ik te gedreven ben in wat ik doe, om ooit de tijd te hebben voor een relatie. Maar al bij al heb ik niet te klagen. Ik voel me stukken beter nu dan toen ik mijn vorige bericht schreef. Ik schrok zelfs dat het nog geen 3 maanden geleden was.
- [ok]
- Newbie
- Berichten: 2
- Geregistreerd: 31 jan 2012 17:58
4 berichten
• Pagina 1 van 1
Keer terug naar Gay Forum - Uit de kast
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten
