Hoi allemaal,

Ik ben een jongen van 17 en ik zit in de hoofdredactie van de schoolkrant. Ik ben het beu alleen in de kast te zitten en ben m'n gevoelens maar eens op papier gaan zetten. Ik houd niet van half werk en ik heb er over zitten denken het volgende stuk in de schoolkrant te zetten, getekend door mijzelf.

Is dit een goed idee?

Het is Zondag 30 juli 2006, 14:50. Ik heb vannacht amper 4 uur slaap gehad. Mijn slapen voelen erg zwaar aan en ik heb me vandaag meer dan een keer afgevraagd of het het alles wel waard was. Ik voel me moedeloos, passief, moe en teneergeslagen. De late terugkomst uit een disco in de buurt in combinatie met het vroege vertrek van de camping is de oorzaak van deze misére. Mijn zus heeft zich sierlijk vermaakt. Ik daarentegen voelde me op een of andere manier bezwaard. En hoewel ik alles in de strijd heb gegooid er een grandioos feest van te maken (voor diegenen die mij een beetje kennen, dat kan ik!) kan ik niet met een prettig gevoel op de avond terugkijken.
Waren het de Franstalige ‘kapsonewijfen’ en macho’s of lag het aan mezelf. Misschien een combinatie van beiden. Zo had ik vorig jaar in Italië de tijd van mijn leven. En daar had je hetzelfde volk in ‘Il discotheca.’ Natuurlijk verloopt niet alles naar verwachting, maar over het algemeen voelde ik me compleet. Ik was leuk, spontaan, populair en boven alles, mezelf.
Eigenlijk zou ik mezelf eens aan een psychoanalyse moeten onderwerpen. Wat is er toch in godsnaam mis met mij? Ik ben zo enorm ongelukkig de laatste paar maanden. Ik ben zelfs zo wanhopig dat er op bladzijde 170 van het boek ‘Hoe wordt ik vandaag nog gelukkig?’ een ansichtkaart heb liggen, die als boekenlegger functioneert.
Eigenlijk weet ik al waar het probleem ligt. Maar ik ben bang dat ik het (nog) niet onder ogen wil zien. Ik kan gewoon niet mezelf zijn. Ik wacht al jaren op die mooie, vurige vrouw die al mijn andere gevoelens zal doen verbleken. Maar hoe langer ik wacht, hoe minder ik het idee krijg dat ik deze persoon ooit zal tegenkomen. Ik ben bang dat het geen fase is. Eigenlijk wist ik het al vanaf mijn elfde levensjaar. Vrouwen zijn niet aan mij besteed. Zo, dat is eruit.
Als narcistische ambitieuze zeventienjarige jongen die zich constant bezighoud hoe hij op andere mensen overkomt is dit ongeveer het ergste wat je kan overkomen. Ik betrap mezelf er telkens weer op dat ik naar jongens kijk. En telkens gaat er een steek van mislukking door me heen. En dan begint mijn zusje c.q. mijn moeder erover dat er zoveel hoooomooo’s zijn in een keer. Mijn vader had zelfs een theorie bedacht dat het misschien wel aan het eten lag, immers ‘Hoe valt het anders te verklaren?’ Begrijp me vooral niet verkeerd, niet dat ze allemaal extreem homofobisch zijn, maar echt ‘normaal’ vinden ze het ook niet. Er heerst een beetje een hokjesmentaliteit zou je kunnen zeggen. Bovendien hebben we het, vaak naar aanleiding van mijn zusje, over het nageslacht. ‘Wanneer wil jij kinderen krijgen?’ vraagt ze aan mij. En daar zit je dan, aan de keukentafel, een brok in je keel, met zoiets van, ‘je moest eens weten….’
Dit zijn slechts mijn eigen gevoelens. Ik vermijd liever pijnlijke momenten en ik ben bang dat ik die ontelbare keren zal gaan meemaken zodra ik uit de kast zou komen. Hoe zouden mijn vrienden erop reageren? Zouden ze er begrip voor hebben of zouden ze vol onbegrip de vriendschap verbreken? Ik wil niet alleen achterblijven. En hoe zit dat met mijn familie? Met kerst, met Pasen, met de familiedagen……. En hoe gaat dat dan op het werk? Ik durf mezelf niet eens onder ogen te zien. Hoe kan ik dan verwachten dat anderen me wel voor volwaardig aanzien? Ik ben veel te trots om toe te geven dat ik homo ben. Dat ik geil wordt van een gespierd mannenlichaam en de mooie glimlach van een knappe vent niet kan weerstaan. Ik kan gewoonweg niet de moed opbrengen om het te accepteren en het naar buiten te brengen. Waarom ik? Waarom kan ik niet gewoon ‘de echte man’ zijn, die rookt, zich verzuipt in het bier, een Pirellikalender in de garage heeft hangen en zich maar al te graag vergrijpt aan de Playboy? Ik krijg het gevoel dat ik langzaam in een isolement terechtkom. Ik kan in de kast blijven zitten, en angstvallig mijn mond dichthouden, een masker opzetten en daarmee kleinburgerlijke mensen hun ideaalbeeld geven, of ik kan voor kiezen voor acceptatie, en dus voor mezelf. Op het moment dat ik dit typ realiseer ik me eigenlijk dat ik nu al een kans heb om mezelf te zijn. Het is alleen een kwestie van openheid, maar vooral van moed. Ik schreeuw het niet graag van de daken, maar ik heb ook zoiets van ‘half werk is geen werk.’ Als ik er dan toch voor uitkom, waarom dan niet meteen goed? Het is tijd om die stoffige kastdeur wagenwijd open te gooien, het licht de duisternis doen laten verdwijnen zodat de wereld, na lange tijd, weer eens aan mijn voeten ligt.

Lange tijd dat ik nog zoiets heb gelezen. Proficiat. Jij weet je gevoelens echt onder woorden te brengen.

Heeej !

ik ben ook 17, net anderhalve week uit de kast en het voelt gewéldig !! ik voelde me daarvoor totaal niet opgesloten, maar als het er eenmaal uit is heb je wel een enorm gevoel van opluchting.

Wat ik vaak te horen krijg als ik tegen iemand vertel dat ik op jongens val, is dat iemand respect voor je heeft. Vaak zeggen ze ook dat ze trots op je zijn.... Dat is zo fijn om te horen.

Ik heb het nog niet op mijn middelbare school verteld, omdat ik neit vind dat dat hun zaak is en ik niet denk dat ze het allemaal zullen accepteren, want jah, het is en blijft een middelbare school, met niet al te ruim denkende onvolwassen pubertjes...

Ik weet niet wat ik zou doen als ik in jou schoenen stond, maar ik vind het wel een enorm mooi stuk... hoop dat ik je hiermee een beetje heb geholpen...

Succes dr mee

Wouw, mooi stuk...
Heb ik niet vaak en nog een klein beetje humor er bij als je bij mij op school zouw zitten he dan had je nu een award gekregen van het beste colom die geschreven is.
Je kan het mooi onder woorden brengen iets om trots op te zijn.
ik wouw dat ik het kon.
Maar ja als er meer stukjes uit komen just call me i will read them

na dat ik het had verteld over uhm dat ike dus meer van manne hou dan dan vrouwen voel ik me veel hapyer
maar omdat de rest het nu ook weet ben ik het zelf meer gaan acsepteren ik d8 in het begin dat het een fase was weetje maar ja het ;leek wel een heele lange fase ( ik zit er nu nog ik Whaha)
but one thing is divrent I like it

Moest die film even opzeken aangezien ik deze nog niet kende, lijkt me wel leuk. Voor de liefhebbers: http://www.imdb.com/title/tt0162973/

veel geluk gasten