Zachtjes streelt het vingerwier langs het spleetje van een venusschelp waarvan de sluitspier zich ontspant…lipvissen betasten een paalworm…een zuigvis hecht zich aan een slijmprik…een boormossel wringt zich door de kringspier van een badspons…poetsvissen geven een beurt…slijmsporen van roze en zwarte zeekomkommers…
De leden van een kolonie zakpijpen hangen slap neerwaarts, maar tot leven gewekt door de masserende werking van het wassende water richten ze zich strak overeind. Met opengesperde spuitgaatjes wiegen ze in de deining, opgewonden door het naderende springtij.
Het is aangenaam vertoeven langs de kustlijn , daar op de buitenste havenpier. Maar s’zomers is er een probleem in de vorm van…sterntjes! Jawel, dat zijn zeevogels die op visdiefjes lijken, maar met een andere kleur snavel. Argeloze voorbijgangers worden getracteerd op een flap. De straal kan zowel uit de voorkant als de achterkant komen. Maar deze tweezijdige schutter werkt niet alleen van afstand, hij valt ook echt aan, al bijtend en pikkend.
Daarbij hebben ze het vooral voorzien op heren die (natuurlijk per ongeluk) hun gulp hebben openstaan. Misschien komt dat omdat een bepaald mannelijk lichaamsdeel sterke gelijkenis vertoont met hun natuurlijk voedsel, zoals de snotolf, de puitaal, de zandspiering en de zeepaling. Echt grappig is dat niet, onlangs moest iemand zwaargewond in het ziekenhuis worden opgenomen. `Er moest een team van potige spuitgasten aan te pas komen om de man te bevrijden’ zo meldde de eemsmond op de voorpagina.
De vogels zijn overigens niet altijd aanwezig. Soms zijn ze er niet, misschien op de vlucht geslagen voor hun natuurlijke vijand de ruigpootbuizerd.
Maar dat weet je nooit van te voren. Dus is het raadaam om een helm en een paraplu mee te nemen als je wilt flaneren langs de kustlijn