Bloem

Er is reeds een keuze gemaakt, jullie gaan uit elkaar.
Zuiver formeel gezien heb je weinig te maken met zijn sexuele voorkeur, daar dat jou dat niets aangaat.
Ook al is er een baby, waar hij wel zijn verplichtingen over draagt, is 't een zaak die hem alleen aangaat. Je draagt allerlei feiten aan over zijn moeder, zijn aanwezigheid in Amsterdam en zijn ontspanning vinden in een homo kroeg na afloop van z'n werk. Daaruit trek je conclusies en die lijken mij gevoelsmatig zeer terecht. Maar hij voelt zich bedreigd, vooral omdat hij het gevoel afgewezen te worden door degene die hem 't naast staan en dan kun je eigenlijk op je kop gaan staan maar toegeven is in zo'n geval gewoon erg lastig. Ik heb zelf ook in een dorp gewoond en weet van sommigen dat zij het dorp ontvluchtten om ergens iets op te bouwen.
Soms kwam ik in een kroeg, welke bekend stond als..., en zag daar verschillende buurmannen zitten, soms vluchtte er 1 weleens de kroeg uit om niet gesnapt te worden. Ik praat nu over de jaren '80 dus we zijn al iets verder. Maar als er christelijke signatuur aanwezig is is 't nog altijd lastig, al denk ik zelf (uit ervaring) dat dit reuze mee kan vallen.
Anderzijds kan ik me indenken dat als jouw vriend uit een omgeving komt waar er een sterk gemeenschapsgevoel heerst, hij 't gevoel zal hebben dat z'n vroegere maten hem misschien uit zullen lachen dat hij zo is. Maar geloof me, dan kun je met name beter eerlijk zijn dan verkapt leven, omdat zoiets altijd een keer uitkomt en dan ga je echt op je bek. Alleen heb ik makkelijk praten en zit hij met andere gedachten.
Misschien moet je er toch eens met hem gewoon over beginnen, zonder dat hij zich aangevallen voelt. Hem laten weten dat je 't prima vind dat jullie kind een homo als vader zou hebben, maar dan wel een zorgzame vader die 't kind in een roerige maatschappij strak wil opvoeden en daar verantwoordelijkheid voor neemt.

Ik vind 't dapper van je dat je je tot dit forum wend om iets meer te weten te komen, maar begrijp, we kunnen je alleen een duwtje in de rug geven omdat je 't zelf moet doen. Wellicht kan hij zich tot dit forum wenden als hij met vragen zit en lotgenoten zoekt. Amsterdam is misschien leuk, maar je kunt niet als een kip zonder kop leven of als een struisvogel je kop in 't zand steken. Omwille van 't kind heb je wel enig recht te weten waar je met hem aan toe bent.
Tot slot vraag ik me nog 1 ding af; heeft hij enig psychisch probleem wat zijn daden zou kunnen verklaren?

Ik hoop dat je ons een beetje op de hoogte houd van je bevindingen, waarbij je zeker kunt zijn dat anonimiteit gewaarborgd is. Maar dat begrijp je zelf ook wel.

Sterkte!!

Begrip tonen als je begrip hebt voor zijn moeilijke situatie rondom zijn identiteit. Daarnaast niet constant op zijn nek zitten met vragen, gewoon aangeven dat als hij erover wilt praten er altijd een luisterend oor op hem wacht.

Ook aangeven dat zijn kindje altijd in zijn leven zal zijn als je daar achter staat, de liefde voor jou en het kind is echt en dan vindt men het vreselijk hun dromen door de eigen identiteitsproblemen kapot te maken.

Je kan ook niet veel meer doen op het moment, vooral laten blijken dat je hem steunt en achter zijn keuzes voor geluk staat. Tenslotte is het ook voor je eigen en jullie kind's geluk.

Je vriend is homo. Geloof me.

Nadski schreef:Je bent zelf homo.

Jij niet dan?¿?

Daar postte hij net nog een foto van.

As it should be.