Tja, niks moet hé.

Maar goed, uiteindelijk wil je het wel graag vertellen. Dat snap ik ook wel weer. Lekker open zijn tegen iedereen en niet meer dat gevoel hebben dat je wat te verbergen hebt.

Dan heb je nog eens die vragen bij verjaardagen. En hoe is het met de liefde? De gesprekken met je vrienden over de dames. Die altijd grappig bedoeld zijn, maar je uiteindelijk niks vind.

Ze zeggen wel eens, pak er een geschikt moment voor. Maar naar mijn ervaring is dat moment er niet. Uiteindelijk was ik er klaar mee, met al dat uitstellen. En heb ik het eerst aan 2 goede vrienden van me verteld. Ze geloofden het eerst geeneens. "Haha, je maakt een grapje" werd me verteld, "Je kan slecht liegen, en dat doe je nu". Een kleine minuut later drong het door dat het serieus was. Nou.. niks aan het handje.

Ze zijn nog steeds goede vrienden.

Maar goed, enige weken erna heb ik het mijn ouders verteld. Het voelde voor mij niet echt als een verplichting van mijzelf naar hun toe. Vond het wel moeilijk, dat weer wel. Maar was er helemaal klaar mee om niet openlijk te zijn tegen mijn ouders, wilde wel eens weten wat ik aan ze had. We vertellen elkaar anders ook altijd alles. Mijn moeder deed er niet moeilijk over. Mijn vader zijn reactie was, "wat flauw ja", die heb ik uiteindelijk 3 dagen stil gekregen en is ook gewoon 3 dagen bij me uit de buurt gebleven. In die tijd is ie nog bij mijn zusje thuis geweest en heeft daar lopen te klagen en te doen. Daar is ie eerst maar weggestuurd omdat ze hem een aansteller vond.

Maar goed, dat was dus 3 dagen stilte. Nu praten we weer gewoon tegen elkaar, uiteindelijk is er niks veranderd. Die 3 dagen stilte van hem vond ik op zich wel even lekker. Heb hem nooit weer stil gekregen, zo nu en dan breng ik hem wat in verlegenheid met mijn opmerkingen.

Ik had ook wel eens gedacht van, laat ik eerst maar uit huis gaan. Maar goed, hou je dat nog wel vol?

Dat hield ik dus niet vol, uiteindelijk moet je voor jezelf bepalen hoe je het wilt vertellen, dat kan hier niemand voor je doen.

Ik vond wat Martin zei ook wel goed en ga proberen ook een beetje te helpen.

Het verhaal wat hierboven staat klinkt best herkenbaar, want toen ik het vertelde aan mijn ouders geloofden ze het ook eerst niet en zeiden ze dat ze er een nachtje over gingen slapen

Dat was natuurlijk echt een nacht geweest waar ik weinig heb kunnen slapen. Ik denk ook dat de eerste reactie van ouders toch wel een beetje hetzelfde zal zijn. Ik denk dat weinig ouders zullen denken, 'OOo wat leuk!' omdat ze vaak al met een beeld van je zitten.

Dat gezegd, je ouders houden van jouw als een persoon en niet om wat je bent. Als jij homo of bi bent verander jij toch niet? Ik bedoel, ze merken nu niet dat jij geïnteresseerd bent. Jij moet het hun vertellen, maar er veranderd er niks door wanneer je hun dit vertelt hebt. Je ouders houden van je, wat er ook gebeurt. Dit kunnen ze misschien niet altijd laten zien, maar toch houden ze altijd van je.

Je moet natuurlijk niks, maar het lucht altijd op. De reactie van mijn ouders was namelijk echt heel goed. De reactie van mijn buurt was heel goed en tonen eigenlijk veel intresse. Dit is echt heel leuk opzich ^^

Ik ben 18, en geniet van elk moment wat ik kan grijpen. Net zoals Martin zei, als je wilt wachten op dat 'goede moment' kun je eigenlijk lang wachten, voor mij was het ook vrij moeilijk en heb me gewoon klem gepraat zodat ik niet meer terug kon en het me ouders wel moest vertellen. Ik zeg niet dat je het zo moet doen, maar probeer anders eerst af te tasten bij je ouders. Stel eens wat 'wat als' vragen.

Verder moet je ons natuurlijk wel op de hoogte houden!

I wish you the best of luck!

@Crocodile, hoe weet je zo zeker dat er geen gezeur en geen drama is als je het pas verteld als je het huis uit bent? Dan kunnen ouders het er toch ook nog steeds moeilijk mee hebben of het zelfs niet accepteren, met al het gezeur en drama er omheen?

Verder:
Een geschikt moment is moment is praktisch nooit aan te geven, wat voor jou geschikt kan zijn, kan voor je vader of moeder niet uitkomen en wat voor hun of een van beiden een geschikt moment kan zijn hoeft voor jou weer geen geschikt moment te zijn.
Als je al over een geschikt moment wil spreken is het moment daar als je er zelf klaar voor bent. Dat klinkt natuurlijk simpel, maar je voelt meestal toch wel aan een moment of het wel of niet kan, handig is of geschikt. Zo'n moment komt altijd wel een keer voorbij fietsen en dan moet je niet schromen om het te vertellen. Een eerste schrik reactie krijg je toch bijna altijd wel, daar ontkom je niet aan. Daarna is het zaak om open te blijven staan en elk moment het gesprek willen/kunnen/durven aangaan of de vragen te beantwoorden als de anderen er mee komen. Bij mij was dat ook zo. Ineens voelde een moment, gelegenheid goed en dus vertelde ik het. Het klinkt gek, maar de opluchtig dat ik het vertelt had was vele malen groter dan alle beren die ooit op de weg had gezien om het maar niet te vertellen.

"Als je eenmaal onafhankeljk bent heb je ze niet meer nodig......"

Kan zijn, maar ik ben het niet met je eens. Financieel heb ik ze niet nodig, immaterieel op vele vlakken ook niet, maar het zijn en blijven mijn ouders. Het nest waarin ik ben groot gebracht Waar mijn roots liggen en het blijven dus mensen waarmee ik mij nauw verbonden voel en waar ik dingen mee kan (b.v. van vroeger) en wil delen.
Ook al sta ik op eigen benen en kan ik mijn leven zelf gestalte geven, ik heb mijn ouders altijd belangrijk gevonden, al was het maar om die schouder om even uit te rusten of uit te huilen.

Jij praat vanuit je eigen ervaring (en ik begrijp uit je reacties dat die niet echt positief te noemen valt)en ik ook (ik heb na de aarzeling van mijn vader en zijn moeite die hij er mee had wel een positief gevoel), maar waak voor het gegeven dat je door je eigen ervaring gaat generaliseren en als algemene waarheid aanneemt dat je je ouders na je onafhankelijk worden van hen, niet meer nodig zou hebben.

ahum....
Zelfs in een woestijn zou je neergezet willen worden als je afgesneden wordt van de stam.
Bedenk echter dat het vrij weinig voorkomt bij Nederlandse gezinnen dat men de bloem/tak afsnijdt.
Uitzonderingen daargelaten en met nederlands bedoel ik blank en autochtoon. Andere culturen gaan daar anders mee om en dat vind ik spijtig.
Doch ik wil ermee zeggen dat het doorsnijden van familiebanden in Nederland als zeer extreem wordt beschouwd, zoiets als spuwen in 't gezicht van iemand die je een hand aanbiedt. Denk nooit kleinerend naar familie toe, daar verlaag je jezelf mee, hoe goed je denkt in 't leven te staan. En vergeet vooral niet de pijn die je ouders aandoet na alles wat ze voor je gedaan hebben, troost en verzorging en de verwekking die uit liefde tot stand gekomen is.
Klinkt puriteins maar ik ben zelf een stapje verder en begrijp een jongere, ook weet ik inmiddels hoe 't bij ouders zit. Leef je eigen leven en ga je eigen weg. Maar bedenk jezelf 2x voor je je ouders de rug toekeert. Die beschadiging blijft altijd aan je kleven en toont dat je vertrouwen in je verwekkers of opvoeders diep gegriefd is.