heey,

Ik zit al een hele tijd ergens mee, en ik kan er maar niet uitkomen...
Een aantal jaren geleden, toen ik 14 was, zijn we (ik met ouders) 6 weken naar Turkije egaan. Daar heb ik via mijn moeder Özlem leren kennen. Ook al was zij negen jaar ouder dan mij werden we hopeloos verliefd. Ik hield van haar. Ik wist al wel dat ik homo was, maar werd toch verliefd op haar. Ik weet het, het klinkt raar maar ik kan er niets aan doen.
Zij dacht voordat ze mij leerde kennen dat zij nooit meer een vriend zou krijegn, want ze was al zoveel teleurgesteld, en zelfs op de dag van haar huwlwijk op het altaar laten staan door haar toenmalige verloofde, en kan geen mannen meer vertrouwen. Toch werd zij verliefd op mij en ze wilde dat ik haar nooit zou verlaten omdat ze dan gewoon altijd alleen zou blijven. Ze heeft me gezegd dat neimand van al de persoen waar ze een relatie mee heeft gehad ZO diep in haar hart zat als ik, zelfs niet de man waar ze mee zou gaan trouwen...

Wij hebben 1.5 jaar wat gehad, maar ik heb haar deze zomer heel voorzichtig verteld dat ik niet met haar verder kon, omdat "het" gevoel voor haar er niet meer was. Ze was niet te troosten. Zelfs nu nog steeds hoopt ze dat ik terugkom voor haar. En ondanks dat ik haar geen valse hoop wil geven, kan ik haar niet duidelijk maken dat het ècht over is. Dat er geen toekomst meer inzit voor mij.

Nou ben ik er een tijd geleden voor mijn ouders voor uitgekomen dat ik homo ben, en een van de eerste dingen die ze daarna vroegen was; "En Özlem dan?" Ik heb ze verted dat die liefde voor haar wel echt was, want dat was het ook. En ook nu nog geef ik gewoon ontzettend veel om die meid, alleen de liefdesgevoelens zijn voorbij, maar ze is nog steeds heel belangrijk voor me. Maar ik weet dat zij nog steeds hoop heeft.



En nu ik verliefd ben geworden op een jongen, vond ik dat het tijd was om te weten wat ik met Özlem zou doen. maar ik weet gewoon niet WAT ik dan nu moet doen. Ik wil het haar liever niet vertellen, want ik zal haar hart keihard doormidden breken...
Van de ene kant denk ik: ik MOET het haar vertellen, omdat ik haar niet wil bedriegen, en omdat ik haar geen valse hoop mag geven.
Maar van de andere kant denk ik: Ik kan het haar niet vertellen, want ze zal niet te troosten zijn, en verder moeten leven in de wetenschap dat ze alleen zal blijven...

Als ik het haar wel vertel, zal ze ontroostbaar zijn, en weet ze dat het voor ons echt over is, maar ze zal weten dat ze alleen zal blijven en ze zal zich gebruikt voelen, wat ABSOLUUT niet zo is.
Als ik het niet vertel, zal ze de rest van haar leven (valse) hoop hebben en op me blijven wachten...

Wat is beter; het vertellen en daarmee haar hart breken, haar gebruikt laten voelen en haar in de wetenschap laten leven altijd alleen te blijven,
of zwijgen en haar laten leven met valse hoop op iets wat nooit zal komen..?

Help me alsjeblieft want ik weet het ècht niet, en ze is zo belangrijk, ik kan haar dit gewoon niet aandoen...


Shane

oke..
geloof je zelf dat ze voor altijd alleen zal blijven?
op elk potje past een dekseltje.
Ja, ik zou het haar verteld hebben.
ze zal echt niet haar hele leven pijn ervan hebben.

dit is de reden waarom ik nooit verkering met een meisje zou nemen.
hoe lief en leuk, het valt toch in water als je echt homo bent.

veel suc6.

ik begrijp je best hoor.
er zijn mensen die het moeilijk om nieuwe relatie te beginnen.
maar dit is gewoon niet eerlijk.
zo stopt ze eigenlijk met normaal leven.
gewoon zeggen, al breek je haar hart, ze zal uiteindelijk best begrijpen wat je bedoelt.

Ja, ik denk dat je gelijk hebt ja...

Maar ik wil gewoon niet die persoon zijn die haar door dat dal laat gaan.
Ze is al zo vaak zo diep gekwetst... wil gewoon niet degeen zijn die haar zo laat voelen...
Maar tis wel waar wat je zegt van dat het te hard is om haar in die waan te laten leven, zo zal ze zich bij voorbaat al niet openstellen voor een ander, en als ze weet dat het tussen ons geen kans meer heeft, dan is er nog een kans dat ze dat uiteindelijk wèl zal doen.

Heel erg bedankt Gert, denk dat ik nu wel weet wat ik ermee zal (moeten ) doen...