Is wel een hele rode draad hoor, maar laat je erniet van weerhouden, het is zinderend.

Het is een tijdje terug bij de eigenaar geweest, maar nou heb ik het terug. Ik ben nog maar aan blz. 95. Fantastische beschrijvingen. Sommige beschrijvingen heb ik 2, 3, 4 keer of meer gelezen. Ik hoop spoedig te kunnen doorlezen. Een boek vol ironische zelfspot en spot om de hebbelijkheden van anderen.

Iets anders: Vladimir Sorokin heeft een boek uitgegeven over Rusland in de toekomst dat weer volop lijkt af te glijden naar authoritarisme en autarcie (de oude Russische ziektes). Het boek heet "Day of the Oprichnik". Hij gaf onder meer een interview aan Der Spiegel:

http://www.spiegel.de/international/spi ... 60,00.html

Hij heeft nog een aantal andere interviews gegeven. Het boek eindigt met een soort orgie dat sterk homosexueel getint is. Daarover ondervraagd (niet door Der Spiegel) legde hij een link tussen de oprichniks (leden van de geheime politie), de SA en de janissari, drie authoritaristische mannenmaatschappijen, zegt hij, die sterk op zichzelf waren aangewezen en sterke homoerotische trekken hadden. Van de janissari (door de vroegere Ottomannen, de huidige Turken, gekidnapte heel jonge jongens, meestal christenen, bij wie de Islam er werd ingedrild en dan Ottomaanse soldaten page of zoiets moesten worden) is inderdaad geweten dat ze een tijdlang niet mochten huwen zodat ze uiteraard op elkaar waren aangewezen.

Nu, waarom zeg ik dat allemaal? Omdat in het interview van Sorokin dat ik heb gehoord, een vrij wansmakelijk amalgaam werd gemaakt tussen authoritarisme, gesloten samenlevingen en homosexualiteit. Ik zal zijn boek zeker niet kopen, temeer daar hij in het interview de indruk wekte dat de authoritaristische wijze van leven van de oprichniks en de 2 andere groepen uiteindelijk tot homosexuele orgiën leidt. Vreemde opvattingen.

http://www.humanities.ualberta.ca/ottom ... rial2b.htm

Ben net op blz. 200 van "Het feest der zinnen "van Paul Golding gearriveerd. Je kan het eigenlijk niet navertellen. Hij beschrijft details die een significante mening lijken te krijgen, maar telkens weer exploderen in zeeën van ironie en spot, vooral zelfspot. Om zoveel zelfspot aan de dag te leggen moet je Brit zijn volgens mij.

Heb intussen 2 korte Franse romans gelezen. Typisch in de stijl van de korte Franse roman:

http://www.xs4all.nl/~savannah/boek/homo.html

http://www.alapage.com/-/Fiche/Livres/9 ... ltext=turc

Waren allebei even boeiend

In "Broederliefde" beschrijft Abdellah Taïa hoe hij in zijn jeugd verliefd werd op zijn oudere broer. Vooral het eerste deel over de liefde voor zijn broer is interessant. Het tweede deel is wat ontsierd door doordeweekse clichés over Europa en het westen in het algemeen.

Ik denk niet dat "Un jeune Turc" van Jean-François Larose in het Nederlands vertaald is. Gaat over de ontmoeting van een oudere Canadees met een jonge Turk in Toulouse. Ze zijn tot elkaar aangetrokken. Voor het overige gebeurt er volstrekt niets (geen sex), maar ze vinden er wel de kracht in verder te gaan naar andere ontmoetingen. Erg mooi boekje vooral voor iemand als ik die in zijn jeugd de aantrekkingskracht van oudere mannen sterk aanvoelde. Nog altijd trouwens.

Steve schreef:Zijn er onder de vaste bezoekers ook mensen die veel boeken lezen, en dan "roze" boeken in het bijzonder?

Ik wil graag hiervoor en rubriek openen maar ik mis zelf literaire interesse

As er animo voor is dan komt ie der, anders niet, laat maar weten!

Ik lees wel veel boeken maar dat zijn boeken van de schrijvers Dan Brown en David Baldacci, maar boeken met een rose tintje niet echt nee, het enige gay boek die ik thuis bezit is "Ultimate Gay Sex" dat het is meer een boek over wat een homo allemaal mee kan maken in zijn leven, van verliefd worden tot relaties, van seks tot safe seks en nog veel meer, het is geen roman zeg maar maar ik ben er achter gekomen dat die boeken dus wel bestaan.

Jamie schreef:http://www.vrolijk.nu

een hele winkel vol homo/lesbisch


net gelezen Augusten Burroughs: Er klopt iets niet

Jongen uit maf gezin gaat wonen bij psychiater van Ma, wonen ook zijn dochters en aangenomen (pedo) zoon. Soms om te lachen maar erg veel leed in ondertoon.
(verfilmd(slecht trouwens) als Running with scissors.
vervolg heet : Droog

jaren later in New York, hoofdpersoon aan de alcohol en drugs.
gaat in kliniek en ontmoet de vreemste mensen.
Meesterlijk vervolg (volgens mij.

Ik vind dit een flut recensie van een boek, als je niet kan recenseren, lamaar achterwege dan. Sowieso is dit boek uitverkocht bij die vrolijk waarnaar je verwijst.

'In the 1970s in New York eve­ryone slept till noon,' is de sterke openingszin van Edmund Whites onlangs verschenen autobiografische boek City Boy. My life in New York during the 1960s and 1970s. De toon is gezet. Dit boek, zoals alle boeken van White toegankelijk en elegant geschreven, is een aantrekkelijke mix van sublieme roddel, sociale geschiedenis en even sympathieke als vileine portretten van de hoofdpersonen in die tijd. Als u van de gebroeders De Goncourt, Marcel Proust en Colette houdt, is City boy een aanrader.



White, afkomstig van een andere planeet, want van het Amerikaanse platteland, arriveert in een dan nog bankroet en smerig New York. Het voordeel is dat de huren onder de 14de straat laag zijn en de kakkerlakken gratis. Aanvankelijk met meer vallen dan opstaan, ontwikkelt White zich van een mietje tot een zelfbewuste romanschrijver. Zo laat hij zich aanvankelijk intimideren door zijn psychiater, die White ervan overtuigt dat hij nooit 'beter' zal worden, dat wil zeggen 'heteroseksueel', als hij de relatie met zijn vriendje Stan niet opgeeft.

Die repressie kantelt als een groepje homoseksuelen het niet langer pikt dat de politie hun bars overvalt en de eigenaren en klanten arresteert. Die revolte vindt plaats op 28 juni 1969, als de politie Stonewall, een bar in Greenwich Village, binnenvalt en wordt bekogeld met stenen. White is erbij - toeval bestaat niet. Zijn eerste reactie is: wegwezen. 'Maar zelfs ik raakte opgewonden toen de menigte met een losgerukte parkeermeter op de gebarricadeerde deur van Stonewall begon te beuken,' schrijft hij.

Niet alleen voor White is Stonewall een catharsis, voor de homoseksuelen van Amerika en ver daarbuiten wordt de opstand het symbool van hun emancipatie. De geest is uit de fles en White komt uit de kast. Die bevrijding geeft hem vleugels. White wordt coauteur van de bestseller The joy of gay sex, een handboek waarin de herenliefde zonder schuld en boete in alle mogelijke variaties en illustraties uit de doeken wordt gedaan en alleen na Stonewall en voor de uitbraak van aids gepubliceerd had kunnen worden. Die periode zou je de Gouden Eeuw voor homoseksuelen kunnen noemen. White wijdt er sappige passages aan. 'Those were the days my friend!'
De literaire doorbraak van White komt met de publicatie van A boy's own story, de roman die de gezaghebbende schrijfster Susan Sontag van een blurb voorziet. Die sympatieke daad neemt White haar in dank af, maar het portret dat hij vervolgens van Sontag schetst, houdt het midden tussen een jaloerse afrekening en het verlangen naar een berouwvolle verzoening. White werpt de joodse, lesbische Sontag voor de voeten dat ze 'een beetje antisemitisch, homofobisch en snobistisch' is. Hij bewondert haar opinies, maar zet ook vraagtekens bij haar linkse naïviteit en komt tot de harde conclusie dat ze 'aardiger zou zijn geweest als ze de Nobelprijs voor Literatuur zou hebben gewonnen'.

Als hij in zijn roman Caracole een accuraat maar weinig vleiend beeld van Sontag schetst, lijkt de verwijdering definitief te zijn. De 'verzoening' vindt jaren later plaats in een restaurant. White loopt langs het tafeltje waar Sontag en haar vriendin Annie Leibovitz zitten te eten, herkent hen te laat en gaat zonder ze te groeten schielijk naar zijn tafelgenoot. Sontag staat plots voor hem en breekt het ijs: ''Ed, ik hoop dat je niet denkt dat ik je negeer wegens onze belachelijk kleine ruzie.'' White is intelligent genoeg zichzelf in City boy niet te sparen.


Edmund White: City boy. My life in New York during the 1960s and 1970s****
Bloomsbury, €26.