Steven schreef:Neen, ik ben nog steeds bij mijn vriend, hehe!

Ik bedoel nu dat mijn helel famillie het nu ook weet dat ik homo ben.
Mijn nichtje (in de vrouwelijke, non gay term) wist het als eerste.
Zij kon haar oren niet geloven en moest het toch een paar dagen laten bezinken.
Dat je nonkel homo blijkt te zijn en een 55 jarige vriend heeft is inderdaad een hele boterham om te verwerken.
Maar ze heeft het mijn zuster verteld en beiden hebben er geen moeite mee, al is het uiteraard eventjes wennen. Ik vertoon geen vrouwelijke gedragingen zoals je nogal eens ziet.
Beiden hebben op hun beurt mijn vader ingelicht. Ook hij had er geen problemen mee. Ik weet dat het ergens diep wel een teleurstelling is, maar hij weet ook dat er geen tweede optie is.
En nu weet mijn hele famillie het dus ook. Roddeltantes dat ze daar zijn....
Het feit dat ik mijn famillie niet meer zie, om privé redenen, vermijd het o zo vervelende 'vragenuurtje' (of krijgsraad)

Of ik me nu opgelucht voel? Niet echt, vreemd genoeg....
Ik dacht dat ik me ergens wel beter zou voelen bij het 'uit de kast komen', maar er is eigenlijk niets veranderd.
Alleen weten ze het nu en kan ik er met een open hart over praten.

Life goes on......

Knufs,
Steven.

Wat jij hier noemt Steven, daar kan ik mij in een groot gedeelte helemaal in vinden, ik heb het een paar jaar geleden aan mijn moeder verteld dat ik ook homo ben, ergens was ik opgelucht, maar aan de andere kant voelde ik mij nog steeds raar dat mijn moeder het nu van mij weet. Mijn moeder heeft er gelukkig goed op gereageerd, en vertelde mij dat ze het altijd wel ergens wist, en zei, "zolang ik maar gelukkig ben". Ik was erg blij met die uitspraak van mijn moeder, maar en dag later voelde ik mij nog steeds niet lekker, een kennis zei tegen mij dat het tijd nodig heeft, en dat het even moet wennen maar daarna voel je, je echt goed en opgelucht.

Het probleem is nu dat de rest van de familie het nog niet weet, en ben dan ook vooral bang voor de reacties van mijn vader en mijn zwager, allebei zijn ze nogal negatief over homo's. Ik heb hier nog steeds last van dat ik nog steeds niet mijzelf kan zijn, en heb ik vandaag mijn eerste kennismaking gehad met het COC, ik vond het een fijnen goed gesprek en het heeft mij ook veel stof tot nadenken gezet om er iets mee te gaan doen.

Nu wil ik even alles goed laten bezinken en me erop gaan voorbereiden hoe ik het ga zeggen, het wordt tijd om eens van het leven te genieten.

Mooi!
Ik ben erg blij voor je.

Nu ik er op terugkijk en iedereen, wel 'normaal' reageert denk ik soms of al die heisa rond homo zijn nu nodig is.
Eens je de drempelvrees voorbij bent, lijkt alles gewoon zijn gangetje te gaan.

Ach...ik hoop dat we via deze post anderen kunnen overhalen om ook uit de kast te komen.


Knufs,
Steven.

Oprechte homoseksuele liefde is net zo normaal als oprechte heteroliefde.
Mijn ouders maakte mij dat duidelijk toen ze mij lang geleden vroegen of ik mogelijk meer gevoelens voor mannen had.Ik schrok behoorlijk,maar was ook heel erg opgelucht.
Wees trots op wie en zeker ook op wat je bent.