Aangezien ik hier al een aantal dagen geregistreerd ben, en eigenlijk nog niet goed wist waar ik iets moest schrijven doe ik het naar aanleiding van Znikimot ook in het hoofdforum Algemeen.

Zoals ik in mijn kontaktadvertentie al vermeld heb, ben ik een vrouwelijke bi-man. Misschien is dat voor een heleboel mannen niet bekend of begrijpen niet wat ik daarmee bedoel. Ik voel mij van binnen niet echt mannelijk, maar meer vrouwelijk. Heb ik overigens al mijn hele leven toen ik mij bewust was van mijn 'ik'. Als ik jullie vertel eigenlijk liever echt een meisje had willen zijn geweest, dat klopt ook. Ben ooit eind negentiger jaren nog een paar in ondezoek geweest bij het VU Ziekenhuis in Amsterdam. Echter werd nog niet duidelijk welke kant ik op wilde. Of ik echt trans was of daar tussen in zat. Na wat later bleek tijdens gesprekken met mijn voormalige psychologe zat en zit er een transgenderistische kant in mij. Dat zegt overigens niets als je als man ook rokken draagt, dat al die mannen dan dat soort gevoelens hebben. Ik ken genoeg mannen die gewoon gelukkig getrouwd zijn en zelf kinderen hebben. Maar bij mij zit dit dus er ook nog bij.
Ik ervaarde pas sinds een aantal jaren dat ik mij ook aangetrokken voel tot mannen. Ook als ik ze met afscheid nemen een zoen gaf voelde dat goed voor mij, maar dat heb ik dus bij een vrouw ook. Ook als ik natuurlijk een zoen kreeg/krijg. Voor de rest heb ik geen sexuele gevoelens in de zin van dat ik zonodig seks moet hebben met een man en of vrouw. Ik hoor van mensen weleens dat zij bewust gekozen hebben om alleen te blijven. Nou ik vind het een verschrikking. Ik zou het ontzettend leuk vinden als ik samen met iemand mijn leven verder kon delen. Ik woon in dit huis waar ik dus nu woon al mijn hele leven van 46 jaar. Heb tot de dood 2 1/2 jaar geleden van beide ouders die binnen 10 weken tijd achter elkaar zijn overleden altijd thuis gewoond. Nog nooit iemand gehad. Heb gelukkig veel warmte en liefde van mijn ouder gehad. Alleen voelde ik toen nog niet wat ik nu ook heb beschreven van dat ik toch ook gevoelens heb voor mannen. Ik weet zelfs toen ik uit het VU Ziekenhuis kwam met de mededeling dat ze in eerste instantie dachten dat ik travestiegevoelens had, dat mijn vader een week hier aan heeft moeten wennen, maar na een week kon ik al zonder problemen plaats nemen in de huiskamer in mijn dameskleding. Toen wist ik nog helemaal niet welke kant het op zou gaan. Wat ik dus al schreef nu is voor mij bekend dat ik ook transgenderistische kanten heb. Echter door geldgebrek kan ik niets van kleding verder kopen, dus moet het nu nog doen met wat ik heb. Alhoewel ik mij toch weleens al heb ik het niet trakteer, op een leuk rokje in de uitverkoop.

Dit was het zo'n beetje. Ik heb gezien dat er veel mensen zich hier ooit hebben aangemeld, en nadien nooit meer terug zijn gekomen. Wel jammer. Hoeveel actieve leden zijn hier eigenlijk nog ? Is het forum nog wel actief genoeg ? Komt het door de vakantie ?

Ik hoor het wel beste mensen.

Bedankt Diederick, Ja maar mijn moeder was er al denk direkt aan gewend. Iedere fase dat ik een stapje verder ging moest hij even tijd voor hebben. Zo ook toen ik in rok naar buiten ging. Hij ging toen nog niet in het begin met mij mee. Dat heeft denk ik wel een paar maanden geduurd.

Ik ben het met je eens. Helaas wist ik zoals ik al zei niet exact waar ik mij moest voorstellen. Op een aantal fora hebben ze daar een apart topic voor. Ik vind het wel zo fatsoenlijk, waardoor je al een beetje kennis met iemand gemaakt hebt. Al is het dan nog op een summiere wijze.

Ik had ook wel zo'n idee dat het rustig was vanwege de vakantie. Hoop dat er straks weer meer activiteit is. Trouwens het terrein van travestie heb ik inmiddels verlaten. Ik draag nu gewoon mijn rokken in het openbaar. Wat dat betreft is er na het overlijden van mijn ouders niets veranderd. Ik kan het net als toen onbeperkt doen. Dat is wel een zaligheid moet ik je zeggen. Ik hoop toch ooit eens een vriend te ontmoeten die hier geen enkel probleem mee heeft. Als je wel eens hoort van mannen die met een vrouw getrouwd zijn, ligt dat soms wel moeilijker. Nu ben ik een vrouwelijke bi-man. Dat vrouwelijke komt bij mij ook vanuit mijn transgenderidentiteit. Hoe ligt dat bij als je als man samen gaat leven met een man ?