hee mensen.
nou vanavond was dan zover.
ik zat al een aantal maanden te pruttelen om me moeder te vertellen dat ik homo ben.
vanavond kon ik eindelijk moed verzamelen.
ik weet nu niet wat ik voel.
schaamte, opluchting, verdriet.
ik voelde me op het moment dat ik de zin zei ik ben homo, niet aanwezig.
ik weet wel dat het zo beter is, het voelt wel rustig aan.
ook gespannen maar toch erg rust.
me moeder reageerde erg goed.
ze zei dat ze bij mijn geboorte al dacht dat ik homo zou zijn.
alleen de manier waarop ik me speentjes uit koos, hahah .
waren ze niet goed dan kwakte ik ze op de grond.
naja ik maak nu wel een grapje maar het is wel ff spannend.

wou jullie toch even op de hoogte brengen.

groetjes.

heel goed gozer
laat je moeder zien dat ze een zoon heeft waar ze trots op kan zijn