Hey allemaal,

Even een introductie: Ik ben bijna 20 jaar oud, kom uit de Betuwe en ik zit nog steeds behoorlijk in de kast. En niet te vergeten, ik ben denk ik homo (of op z'n minst bi).

Nu de uitgebreide versie wat ik graag kwijt wil!

Slechts 3 vrienden die ik echt kan vertrouwen weten dat ik jongens ook leuk vind. Ik kan wel gevoelens hebben voor vrouwen maar ik voel me steeds sterker seksueel aangetrokken door mannen. Tis dus eigenlijk nog niet helemaal duidelijk voor mezelf. Ik ben nog maagd en heb nog niet eens gezoend ofzo. Het is me gewoon niet overkomen. Zodra het een keer op mijn pad komt denk ik ook wel dat mijn gevoelens dan duidelijker worden.

Ik begin in september met een nieuwe studie en wil daarom met een schone lei beginnen. Als mensen het me vragen wil ik gewoon open kunnen antwoorden en niet bang blijven voor reacties. Ik ben namelijk op de middelbare school flink gepest omdat ik anders was dan de rest. Ik hield bijvoorbeeld niet van sport en andere typische jongensdingen en daarnaast ben ik nog steeds niet 'slank'. Ik noem mezelf ook niet dik maar gewoon stevig. (Verder vind ik mezelf gelukkig niet lelijk hoor.)

Ik zal een samenvatting van mijn leven geven wat mijn gevoelens betreft.

Op het eerste klassenfeest in de Havo/VWO-brugklas werd er door een jongen van mijn bassischool in een grote groep mensen verteld dat ik homo was. Ik dacht dat ik door de grond zakte! Ik was er op dat moment nog helemaal niet mee bezig maar het voelde verschrikkelijk. Vanaf dat moment ging het niet goed in de klas. Pesterijen en alles wat daarbij komt kijken.

In de derde of vierde klas was bij mij de grens bereikt. Het leek alsof de klas mij steeds als pispaaltje gebruikte. Ik stond te huilen in de gang waar iedereen bij was. Toen de lerares er was heb ik haar alles uitgelegd en we hebben het er met de hele klas over gehad. Vanaf die tijd ging het gelukkig steeds beter. Er gebeurde af en toe wel wat maar dat ging bij mij het ene oor in, het andere oor uit. Maar eigenlijk raakte het me toch wel diep van binnen.

Vanaf de vijfde/zesde klas (ik zat op het VWO) werd er steeds vaker gevraagd: "Zeg, val jij eigenlijk jongens?". De vermoedens waren er dus wel, maar omdat ik bang was voor reacties ontkende ik het stellig. En iedere keer als er ook maar iets over homo's ter sprake kwam werd ik weer met een schuin oog aangekeken. Daardoor voelde ik mezelf erg onzeker maar ik wist wel dat het zo was. Ik moest van mezelf er steeds over liegen.

Halverwege de zesde kwam een jongen van onze klas uit de kast. Niemand had het van hem verwacht. En dat niet alleen, hij bleek zelfs al een half jaar een vriend te hebben. En ineens ging hij zich steeds vrouwelijker gedragen. De meeste meisjes vonden hem gelijk aardig omdat ze met hem lekker konden 'girltalken' en winkelen noemde hij ineens shoppen enzo. Ik kom me totaal niet met hem identificeren. Dat hield me daarom ook tegen om in die tijd uit de kast te komen. Ik wilde niet zijn zoals hij.

Toen school voorbij was, geslaagd en wel, kwam ik in contact met een jongen die ook bij ons op het VWO zat. Wij studeerden in dezelfde stad en ik hij vertelde mij dat hij homo was en inmiddels een vriend had. Dit had hij ook verzwegen op de middelbare school. Hij woonde op kamers en ik bleef bij hem eten. Ik ontmoette zijn vriend en hij was erg knap, mannelijk en hield totaal niet van vrouwen. (Totaal iets anders dan die andere jongen die het laatste schooljaar uit de kast kwam.) Tegen hen durfde ik ook voor het eerst te vertellen dat ik jongens ook wel aantrekkelijk vond. Dat luchtte enorm op! Hij had me zelfs al meegevraagd naar een bijeenkomst van de coc-vereniging van die stad, maar ik was daar op dat moment nog niet aan toe. Omdat ik daarna stopte met mijn toenmalige studie verloor ik het contact een beetje met die jongen. Dat vind ik achteraf wel jammer.

Daarna heb ik een goede vriendin verteld wat ik voelde. Ze reageerde positief en vond het heel normaal maar ze vroeg er helaas niet op door. Ik had gehoopt dat ik het er met haar ook over kon hebben net zoals met die jongen. We verschillen denk ik teveel van elkaar op dat gebied.

Onlangs heb ik het een andere goede vriendin verteld. Omdat zij aan de andere kant van het land woont heb ik het er met haar ook niet meer over gehad.

Ik krop steeds meer mijn gevoelens op en dat ben ik nu eigenlijk wel zat. Ik wil me geen zorgen hoeven te maken dat andere mensen aan me kunnen zien dat ik homo ben of dat ik op een andere manier door de mand val. Ik schaam me er stiekem voor. Als iemand zegt over een homo: "Dat moet hij zelf weten.", dan krijg ik steeds meer de neiging om daarop te reageren met: "Dat is geen keuze, het is iets dat je voelt en waar je niets aan kunt doen! Zo zit het bij mij ook!"

Ik wil dat schaamtegevoel niet meer en ben dus van plan om mijn ouders over anderhalve week en vervolgens de rest van mijn vrienden te vertellen dat ik jongens ook leuk vind.

Omdat ik uit een dorpse omgeving kom ben ik wel weer bang voor reacties en roddels over mij van anderen. Iedereen weet hier altijd alles over elkaar.

Mijn ene oma is in tegenstelling tot de andere erg ouderwets wat homoseksualiteit betreft en zou zeker flippen als ik het haar zou vertellen of als ze het zou horen van anderen. Een voorbeeld: ze vraagt iedere keer wanneer ik nou eens een vriendin krijg. En laatst op een begrafenis van een oude kennis vroeg ik aan mijn oma de zijn zoon van de overledene net zoals zijn dochter al getrouwd was en kinderen had. Hij was namelijk alleen op de begrafenis. Toen zei mijn oma fluisterend en bijna op een afwijzende toon; "Hij is niet getrouwd, want hij is een homo..." Net alsof hij iets mankeerde! Mijn oma staat bij mij hoog in het vaandel maar ze deed zo debiel! En haar kennende zou ze er zeker een probleem van maken als ik het haar vertelde..

Kortgezegd: ik wil wel graag uit de kast komen, maar ik ben gewoon bang voor de reacties van anderen. Daarom leg ik mijn lat steeds hoger waardoor ik eigenlijk nooit mijzelf kan zijn.


Ik hoop niet dat jullie in slaap zijn gevallen door dit hele lange bericht! Zijn er misschien mensen die ook in zo'n situatie zitten of gezeten hebben? En wat zouden jullie nou doen als jullie mij waren? Of heeft iemand die dit niet heeft meegemaakt simpelweg tips?

Ik hoop dat jullie reageren!

Ps. Sorry dat ik zoveel schrijf maar ik kan het gewoon nergens anders kwijt. Ik heb hier al anderhalf uur over gedaan en voor mijn gevoel is dit al een hele grote stap. Excuses hiervoor.

Ik ben 19 en vind het in ieder geval stoer dat je de stap hebt gezet om het mensen te gaan vertellen. Ik ben al uit de kast en heb er weinig mee van doen gehad omdat ik mensen links heb laten liggen, vriend of vijand.

Ik kan me wel heel erg invinden in je verhaal, omdat ik er heel veel van mezelf in herken. Ik ben nu al een jaartje uit de kast, happy with it. Ik vind mezelf stom dat ik er nooit eerder mee ben gekomen naar me ouders omdat hun er hellemaal niks om gaven. Oma wil alleen maar aardig doen, me vriendjes zien en ze volproppen met koekjes en van die toffees x3

Super schattig, oma ftw!

Verder, accepteren vrienden het maar hou ik beide werelden gescheiden omdat ze botsen x3 Gay vrienden zijn leuk, maar een beetje anders dan mijn straight vrienden x3

Currently, not all to happy with myself // maar alles gaat door toch? Nice post in ieder geval. Me liek youz story x3

Hey echt super deze reacties!

Ik ben echt blij dat jullie de tijd en de moeite hebben genomen om mij zo te steunen. Dat doet me echt goed! Ook respect als je pas op je 32e uit de kast komt! Dat lijkt me nog lastiger omdat je dan eigenlijk al heel lang niet helemaal jezelf kunt zijn.

En het is ook gewoon zo. Ik ben wie ik ben, daar doet niemand wat aan. En het wordt misschien ook wel allemaal beter, maar ik zit nu gewoon in de knoop. Maar ik denk dat iedereen dat op dit punt wel heeft gehad. Ik sta pas in de startblokken. Gelukkig weet ik wel dat mijn vrienden me daarom niet in de steek zouden laten.

Mijn planning is om volgende week vrijdag het mijn ouders te vertellen. Maar misschien doe ik het wel eerder. Ik heb vandaag ook al een paar momenten gehad waarvan ik dacht: ik zou het nu ook wel kunnen zeggen. Maarja, steeds hou ik mezelf weer tegen. En morgen hebben we met het hele vriendengroepje afgesproken om te barbequen. Ik zou het dan ook wel willen vertellen maar dan voel ik me weer schuldig tegenover m'n ouders. Stom van me dat ik steeds weer een excuus vind om het niet te zeggen...

Ik hoop trouwens dat jullie het leuk vinden als ik het hier een beetje op de hoogte houd wat mijn coming out betreft.

Nogmaals super bedankt! En als er mensen zijn die in soortgelijke situaties zitten, laat svp ff weten hoe het bij jullie gegaan is of waarom jullie het ook (nog) niet doen.

Mijn planning is om volgende week vrijdag het mijn ouders te vertellen. Maar misschien doe ik het wel eerder. Ik heb vandaag ook al een paar momenten gehad waarvan ik dacht: ik zou het nu ook wel kunnen zeggen. Maarja, steeds hou ik mezelf weer tegen. En morgen hebben we met het hele vriendengroepje afgesproken om te barbequen. Ik zou het dan ook wel willen vertellen maar dan voel ik me weer schuldig tegenover m'n ouders. Stom van me dat ik steeds weer een excuus vind om het niet te zeggen...

Pa, ma , ga even zitten en dan gelijk vertellen, niet eindeloos uitstellen, je hebt uiteindelijk jezelf ermee.
Nu weer naar volgende week vrijdag, zitten jullie nooit even met elkaar aan tafel? Na het eten?
Misschien zijn ze wel heel blij dat jij het ze zegt.
Echt, je angst nu wordt nooit minder met verschuiven.
Ik zeg dus: gewoon doen en wel zo snel mogelijk.

Ik moet dus eigenlijk niet zo zeuren, en het gewoon doen! Ik heb het uiteindelijk allemaal in eigen hand!

De juiste instelling , alleen van uitstel komt afstel

Ik moet eigenlijk eerlijk zijn en vertellen dat behalve mijn ouders en die goede vriendin verder eigenlijk niemand het nog weet in de familie. Het is dat ik nu ook op FaceBook zit (dankzij een uitnodiging van een andere vriendin) dat een neef van mij het nu weet - je moet aangeven of je interesse hebt in mannen of vrouwen lol!

Maar ik wacht met het de rest van de familie te vertellen - eerst maar eens zelf een vriend krijgen, dan moeten ze het wel accepteren

En mochten ze er ondanks dat alsnog achterkomen, des te beter
Toen ik net uit de kast was had ik echt zoiets van de hele wereld mag het nu weten, maar in mijn familie gaat nieuws nogal snel over de tong lol En voor je het weet is het heet nieuws in heel het dorp, want mijn tantes kennen nogal wat mensen haha ! En dat hoeft uiteindelijk ook weer niet

Wat jullie hier allemaal zeggen, over ouders, onvoorwaardelijke liefde en bla, bla, bla, Is bullshit.
Ik heb geen zin om mijn verhaal hier te gaan uitleggen, maar de realiteit voor veel ''allochtone'' homo's is duidelijk anders dan die van jullie.

p.s: allochtoon is een kutwoord.

Crocodile schreef:Wat jullie hier allemaal zeggen, over ouders, onvoorwaardelijke liefde en bla, bla, bla, Is bullshit.
Ik heb geen zin om mijn verhaal hier te gaan uitleggen, maar de realiteit voor veel ''allochtone'' homo's is duidelijk anders dan die van jullie.

p.s: allochtoon is een kutwoord.

Tja, misschien zijn de meeste "autochtone" mensen toch iets ruimdenkender? (ps. autochtoon is ook zo'n kutwoord)
Ik kan het me heel goed voorstellen dat onder van oorsprong niet-Nederlandse ouders dit niet het geval is, maar IMHO heeft dat grotendeels met opvoeding te maken. En met het feit dat in sommige regio's ter wereld er nog een giga stigmatisering van het homozijn ligt.

Maar in de context van deze discussie begrijp ik je punt niet helemaal...ondanks dat ik het punt an sich wel begrijp.

Ik denk dat je onder alle bevolkingsgroepen die Nederland rijk is, ruimdenkende ouders hebt en heel erg aan tradities en bekrompen denkbeelden vasthoudende ouders hebt.
Kijk hier b.v. naar de 'biblebelt' en niet-gelovigen of iig minder strenggelovigen en kijk b.v. in het buitenland naar stedelingen en dorpelingen/plattelandbewoners.

Veel ouders zullen hun kind wel accepteren om wie hij/zij is, maar er zullen net zo goed ouders zijn en blijven die hun - ongeacht de reden en oorsprong van die reden - homoseksuele kind niet accepteren en omarmen.

Dankje dat je het met me eens bent.