Wie is er online

door **J23** » 03 okt 2006 17:09

ik weet sinds een jaar of 7 zeven dat ik anders ben.ik zat in in 3 vbo en ik vond een indo jongen heel erg aantrekelijk dat was eigenlijk de eerste keer dat ik wist dat ik anders was dan veel andere jongeren.en in de loop van de jaren werd ik steeds vaker verliefd op verschillende jongens en steeds durfde ik het ze niet te vertellen zelfs als ik wist dat een jongen homo was durfde ik het nog steeds niet.de laatste 2 jaar heb ik een aantal keer geprobeerd er voor uit te komen naar mijn moeder.totdat ik op een gegeven moment dacht dat ik er voor uit kon komen maar toen ik probeerde na een aantal vragen die los stonden van het onderwerp de vraag te stellen ma wat zou je ervan vinden als een van je zoons homo was.toen kreeg ik bepaalt niet de reactie waar ik op gehoopt had.namelijk dat ze hem dan nooit meer wilde zien.dit heeft er vervolgens voor gezorgd dat ik een het als een soort van slechte grap probeerde weg te moffelen.dit heeft tot resultaat gebracht dat ik de afgelopen jaar mij zelf als een soort van wrak begon te zien.ik kwam steeds regelmatiger homo jongens tegen.in de chat en in het normale leven.en ik begon me steeds slechter te voelen totdat ik vorige week weer iemand tegen kwam en ja hoor ik kreeg het weer het gevoel vlinders in mijn buik en ik kreeg steeds meer het idee dat ik het nu toch echt moet vertellen maar ik ben te bang voor de reactie vooral door wat ik eerder heb meegemaakt.ik weet nu dan ook niet meer wat ik moet doen.mijn hart zegt vertel het.terwijl mijn verstand zegt mischien moet je weer wachten want er is nu nog een bijkomstiheid ik heb namelijk 4 broers waarvan er een nu bij ons inwoond mijn broer heeft van een vriend waarvan zij vermoeden dat hij homo is allerlei dingen gezegd waardoor ik mij nu steeds slechter voel dus n weet ik het niet meer wat moet ik doen.

door **Zodan** » 03 okt 2006 17:25

Ik kan me er wat bij voorstellen. Maar vroeg of laat moet je er toch mee voor de dag. 't Is per slot van rekening jou leven. Misschien is het verstandig te wachten tot je op jezelf woont. Als ik jou was zou ik zo snel als ik kon een eigen stekkie zien te vinden. Heb ik ook gedaan indertijd. Dan ben je zo vrij als een vogeltje. Ik denk wel wanneer je er eenmaal mee voor de dag komt je moeder niet zo radicaal reageerd. Maar echt goed beoordelen kan ik dat natuurlijk niet. Dat moet je zelf zien uit te vinden. JIj kent je ouders het beste. Stuur anders eens een pm naar Luco. Hij heeft al meer jongens die met dit soort problemen zitten raad gegeven. Sukses en hou je haaks.

door **j23** » 03 okt 2006 18:31

het probleem is ik ben nog steeds werkzoekende nadat ik een jaar geleden geslaagd ben omdat ik mezelf zo`n wrak voel heb ik continue bij sollicatie`s het idee heb dat ik te graag wil ik wil weg uit een plaats waar een hoop christenen wonen die vaak vrij zwaar zijn in hun geloof en het onmogelijk vinden om het te accepteren ik ben inmiddels wel engzins begonnen als zwart werkende computer reparateur maar de loon die ik daarvoor krijg is niet genoeg om op mezelf te wonen

door **KinKy** » 03 okt 2006 19:11

hey gozer..........

ik begrijp jou wel, en 't valt niet mee
zeker niet als je ouders echt van de zwarte kousen/steenbokianen zijn
doch jezelf verloochenen moet je nooit
trouwen en hopen dat 't goedkomt werk je jezelf en zeker je vrouw de problemen en 't verdriet in, en je zadelt haar misschien op met twijfels over haar functioneren
kies voor jezelf
heb je al een ervaring achter de rug?
en kijk je er met plezier en bevrediging op terug?
hou je geheim maar voorlopig voor je
leer ermee leven, en ga eerst voor jezelf zorgen
woon je in de omgeving van een grotere plaats?
wellicht dat je daar makkelijker aan de bak komt
werk is er nu echt voldoende, dus dat moet lukken!
vandaar uit kun je aan je eigen situatie werken en misschien over een paar jaar, als de beklemmende vraag komt, wanneer jij denkt te gaan trouwen, kun je 't gefundeerd vertellen en ben je wellicht daar zekerder in dan nu(niet dat je daar voor jezelf niet zeker van bent, doch heb je de air om het te vertellen)

er zijn ook christelijke organisaties van homojongeren
neem eens contact op met hen, en vraag wat ze voor jou kunnen betekenen.

je kunt een beroep op mij doen om evt. met je mee te gaan als de drempel te groot voor je is!
sterkte!

door **Gast** » 03 okt 2006 22:20

ik denk ik betreft geloof van mijn moeder nog iets moet uit leggen ze is geen zwarte kous wel gegreformeerd maar heeft wel ouders gehad die zwaar gelovig zijn waardoor sommige standpunten zwaarder zijn dan de rest een van die standpunten is homosexualiteit.verder wil ik graag melden dat ik niet al te ver woon van Rotterdam dus dat is het probleem niet het gebrek aan vacatures en de hoeveelheid sollicitatie gesprekken die ik heb gehad maar de stress door het te graag weg willen uit een plek waar over homosexualiteit op sommige punten anders wordt bekeken dan ik graag zou willen.ik heb dit vooral gemerkt omdat ik mijn hele leven al in deze plaats woon waardoor iedereen mij kent en ik weet hoe zwaar gelovig veel mensen zijn.er wordt zovaak met zoveel minachting naar gekeken en vaak zo over gedaan.dat ik mij daarzelf een hele tijd voor heb geschaamd waardoor ik eigenlijk nooit heb kunnen doen wat ik eigenlijk het liefste wilde doen.maar ik ben zelf nooit verliefd geweest op vrouw .maar alleen op jongens dus daardoor weet ik dat wel zeker dat mijn gevoelens zo zijn.

door **luco** » 03 okt 2006 23:27

Zoals ik het lees heb je 2 problemen, de een is dat je geen werk hebt en de ander dat je niet uit de kast durft te komen tegen je familie. Maar de een heeft in principe niets met de ander te maken alleen als je je klote voelt over het feit dat je niet uit de kast durft te komen, dan gaat het soliciteren ook niet echt goed, immers hoe je je voelt straal je uit.

Je hebt de keuze, of je blijft je hele leven diep ongelukkig, maar leeft in goede verstandhouding met je familie, of je breekt met alles, gaat verhuizen naar een totoaal nieuwe omgeving ver van je familie af en leeft zoals je dat wenst en zoals je bent namelijk homo.
Daarmee heb je dan ook 1 probleem opgelost, en voel je je al een stuk beter. Dat kan invloed hebben met het vinden van een baan.

Maar de keuze is moeilijk, dat weet ik. Breken met je familie en je geluk zelkf vinden of bij familie blijven en de rest van je leven ongelukkig zijn.

Vergeet niet dat je eigen leven belangrijker is dan je familie, zonder je eigen leven kun je niet eens leven, zonder familie wel :wink:

Sterkte met je keuze

door **KinKy** » 03 okt 2006 23:37

ooit iemand gekend die z;'n familie vaarwel zei
ging naar amsterdam toe
z'n moeder heeft 't nooit geweten
was 't adamsappeltje

ik persoonlijk zou 't ooit in ieder geval laten weten hoe de vork in de steel zit
als ze zich dan alsnog afwend weet je gewoon dat 't niet aan jou ligt!

door **Gast** » 04 okt 2006 05:39

bedankt iedereen ik denk dat luco heeft gelijk heeft met hoe het zit de anderen trouwens ook maar ik ben het totaal niet gewend om voor alles uit te komen.waardoor het uitleggen voor mij ook heel erg moeilijk is.maar dat het mij heel wat doet valt volgens wel te zien aan mijn verhaal en wanneer wanneer ik dit heb gepost ik heb daarom ook besloten om het vandaag nog naar een organisatie te bellen want ik kan het niet meer zo en alleen.

door **Zodan** » 04 okt 2006 16:26

Je moet vooral niet wanhopen. Er is altijd een oplossing voor elk probleem. Het enige wat je moet is een stap nemen. Je weet gevoelsmatig wel welke. Denk goed na en doe wat je moet doen. Je kracht is je eigen vermogen om voor jezelf op te komen. Die kracht heb je zeker.

door **j23** » 11 okt 2006 10:55

ik denk dat een update wel op zijn plaats is.nadat ik er vorige week zo tegen op zat om het te vertellen heb ik mij zelf er op voorbereid dat ik het toch echt moest doen en ben ik bij mijzelf gaan denken zet zij mij er daad werkelijk uit of niet en hoe zal haar reactie kunnen zijn ik dacht toen mij eruit zetten zal wel niet ik verwacht echter wel een woede uitbarsting.dus daar zat ik een vrijdag avond laat was ik bezig met chatten met een jongen en toen liep me moeder mijn kamer binnen zonder te kloppen natuurlijk schrok ik maar ik dacht toen dacht dit ik ik moet nu wel ik heb toen gevraagd of ze op mijn bed wilde gaan zitten want ik moest haar iets vertellen.en daar begon ik denk dat ik niet op vrouwen val en toen dacht ik daar krijgen we het een volkomen tirade een woede uitbartsting maar nee ze acpeteerde het gelukkig maar zei wel dat ze het er heel moeilijk mee zou hebben en zelf nog aan het idee moest wennen.ik heb toen verteld dat ik daar niet mee zat want ik heb er ook vrij lang over gedaan om het van mijzelf te acepteren.ik hoop wel dat mijn broers op een soort gelijke manier zullen reageren maar daar heb ik samen met mijn moeder voor besloten omdat nog even te laten voor wat het is want zolang mijn broer thuis woont zal het moeilijk blijven

door **Zodan** » 11 okt 2006 11:11

Goeeed hoor. Tja zo gaat dat. Je vreest 't ergste en dan valt 't eigenlijk wel weer mee. Moeders zij vaak erg meegaand. Jij blij.

door **Gast** » 11 okt 2006 11:33

ik moet trouwens nog wel zeggen dat ik niet alleen toen rust ben gekomen luco heeft door met mij te chatten op msn een hele grootte bijdrage aan gehad en tevens wil ik iedereen bedanken die mij op dit forum ermee heeft geholpen

door **Zodan** » 11 okt 2006 11:49

Yep. Ik ken em. Had ik je gezegt.

door **luco** » 11 okt 2006 21:34

Gast schreef:ik moet trouwens nog wel zeggen dat ik niet alleen toen rust ben gekomen luco heeft door met mij te chatten op msn een hele grootte bijdrage aan gehad en tevens wil ik iedereen bedanken die mij op dit forum ermee heeft geholpen

Uhm

Deed het graag hoor :wink:

Ben erg blij dat je het verteld hebt aan je moeder, ik verwachte wel dat ze het zou accepteren

door **Junyo** » 12 okt 2006 00:01

Ik ben onlangs als part-timer begonnen bij een winkelbedrijf om m'n inkomen aan te vullen in de winter. Mijn partner werkte al op die afdeling en ze hadden personeel nodig en ik vond het wel een leuk idee (daar ben ik heel makkelijk in).

Ik heb gewoon bij m'n sollicitatie gezegd dat ik al samenwoon met één van hun werknemers en gevraagd of dat een probleem was. In eerste instantie deden ze een beetje huiverig, maar een week later kon ik gewoon beginnen. Lekker open-en-bloot. Geen centje last.

Gewoon een homo-koppel werkend op dezelfde afdeling en iedereen die het weet.

door **KinKy** » 12 okt 2006 01:43

vanavond als koppel tussen 60000 medewerkers gelopen
was erg gezellig
en zal ze allemaal voor de 1e keer

door **KinKy** » 12 okt 2006 12:21

zal = zag

door **Zodan** » 12 okt 2006 16:15

KinKy schreef:vanavond als koppel tussen 60000 medewerkers gelopen
was erg gezellig
en zag ze allemaal voor de 1e keer

Hand in hand?

door **KinKy** » 12 okt 2006 16:45

met gordon en joling!

door **j23** » 18 okt 2006 20:09

update ik heb werk in delft in mijn vak gebied

christelijke ouder en er niet voor durven uit te komen

christelijke ouder en er niet voor durven uit te komen

Wie is er online

Kies je stijl

Login Form

christelijke ouder en er niet voor durven uit te komen

christelijke ouder en er niet voor durven uit te komen

Wie is er online

Persoonlijk Menu

Laatste reacties

Kies je stijl

Login Form