Hallo allemaal,

Mijn vriend en ik hebben ongeveer 5 jaar een relatie en wonen een paar jaar samen.Aan het begin van de relatie gingen we veel uit. Ook weleens naar een gaybar. Het viel me op dat mijn vriend daar flirte met homo’s. Ik zocht er niets achter want hij gaf immers aan het niet meer dan een flirt spel te zien. Ik heb hem weleens gevraagd of hij bi gevoelens had. Volgens hem was dit niet zo.Afgelopen jaren kreeg ik steeds meer signalen die mijn twijfels aanwakkerde o.a. aan zijn lichaamstaal en de seks. Ik heb het steeds ontkent of hield me voor dat ik het onterecht koppelde aan een verkeerde gedachte. In groepsverband voor de buitenwereld laat hij zijn lichaamstaal niet spreken maar 1 op 1 thuis soms. Zijn blikken, zijn bewegingen.
In het begin van de relatie deed hij dat ook. We lachten er beide om. Maar gaandeweg de relatie ging de seks ook achteruit. Zodra ik toenadering zocht, duwde hij me weg met opmerkingen: blijf van me af, geen zin, hoofdpijn, stress, dipje enzovoorts. Dit scenario ontwikkelde zich zo dat ik het op mezelf betrok en geen toenadering zocht. Maar zodra hij een keer drinkt, wil hij perse seks hebben. Toen het moment een keer daar was voor mijn gevoel, grapte ik dat als hij op dat moment met een man seks had het voor hem lekker was. Hij reageerde daarop bevestigend op (onder invloed van alcohol): Nou dan was het @#^^^^& lekker!!
Er zijn zo meerdere signalen waarmee ik hem op allerlei manieren in verschillende directe en via omwegen geconfronteerd heb met mijn vermoedens. Steeds lachte hij en/of ontkende het.
Tegenwoordig bevestigd hij mijn vermoedens dat hij homo is. Maar net zo snel ontkent hij het weer. Hij geeft ook aan de relatie niet te willen verbreken of uit elkaar te gaan. Nee, het liefst wil hij voor altijd samen zijn. Toen ik daarop opmerkte dat ik op deze manier wel een perfecte dekmantel voor zijn omgeving was, viel hij stil.
Hij houdt van mij zegt hij dan. In zijn ogen is dat genoeg. Laatst gaf hij weer wel toe. Ik zei daarop dat het voor mij moeilijk is, om samen te zijn met iemand die niets voor een vrouw voelt. Hij zei toen: ……en voor mij dan?! Maar zodra ik erop inhaak, valt hij stil. Heeft niets meer te zeggen en geeft aan het ond. Moe te zijn. Doet het af alsof ik zeur!
Hij ontkent. Bekent……maakt er grapjes mee. Het was makkelijker geweest om er gewoon over te communiceren , maar hij is geen prater.
Behalve als hij aangeschoten is, maar dan kan ik m.i. geen waarde hechten aan zn uitspraken hierover.
Ik ben van mening dat ik ook moeite moet doen voor een relatie. Maar als hij homo is dan zal de relatie op den duur spaak lopen door irritaties, behoefte e.d. Ik heb nu al het gevoel dat hij zich niet helemaal bloot geeft van zijn mens zijn.
Na een lang verhaal vraag ik mij af of er mensen zijn die mij wellicht tips willen geven hoe ik hier beter mee om kan gaan voordat ik een beslissing voor mezelf neem wellicht gebaseerd op verkeerde gedachten want wat nog niet veranderd is onze humor en gezelligheid die we hebben.

Hoi Steve,

Dank je wel voor je reactie.

Ik had er nog geen rekening mee gehouden wat jij schrijft over het ontdekken van eigen seksualiteit. Vanuit dat scenario heb ik niet gedacht. Latente homo gevoelens heeft hij m.i. absoluut. Ik kan daar na tal van aanwijzingen / signalen niet om heen.
Ik kan me vinden in wat je schrijft over als ik er steeds een punt van maak, het een beladen onderwerp wordt met alle gevolgen van dien.
Ik laat het wat aankaarten betreft even rusten. In mijn hoofd denk ik dat ik het moeilijk los kan laten. Het is al zover dat ik allerlei scenario en opties voor mezelf aan het bedenken ben qua keuze.
Schiet ook niet op. Het is ook best lastig als ik zin hem om hem te knuffelen hij meteen in de weerstand schiet van: wat doe je? Laat me los.

In ieder geval heet je reactie mij wel doen nadenken. Dank je wel.

Gr. Flower