Hallo,

Ik ben vorige week dinsdag uit de kast gekomen, ik had het toen verteld tegen m'n mama en zij heeft het sdonderdags tegen papa verteld ... In eerste instantie was ik blij dat ik het eindelijk heb gezegd (ben 18jaar nu). Ook omdat ik iemand heb leren kennen , en ik niet voor hem een struikelblok wou zijn, dus dat heeft ook wel een deel meegespeeld in m'n 'uit de kast komen' gedeelte. Maar nu een week later hebben mijn ouders het nog altijd niet echt geaccepteerd. Ik kreeg zondag te horen dat papa vroeger wat 'gebruikt' werd door zijn eigen broer , en dat daarom het zo moeilijk ligt enzo. Ze zeggen wel dat ik hun zoon blijf en dat dat altijd zo zal blijven , wat er ook gebeurd. Maar ik krijg heletijd vragen en dingen te horen die echt slaan op onwetendheid. Alles over aids en dat allemaal ... Ik heb ook al gezegd dat wat ze op tv zien , dat dat echt de speciale gevallen zijn, niet iedereen loopt namelijk als man met een handtas rond ofzo. Zo ben ik alleszins al helemaal niet , ik ben gewoon een jongen met andere gevoelens! Voor de rest is het helemaal niet te merken dat ik 'anders' ben qua gevoelens.

Maar nu mijn vraag , verbeterd dat na een tijd ? Want ik snap wel dat ze dat moeten verwerken enzo. Ma tis ni simpel als die heletijd terugkomen op het aidsgedeelte enzo ... Ik ben slim genoeg om te weten hoe dat te voorkomen , heb hun dat ook gezegd.
Maar tis gewoon ff niet simpel, ook omdat ik nu een vriend heb. En mama en papa staan nu nog niet met open armen daarop te wachten denk k , dus daarmee wacht ik nog wel ff om dat te zeggen ...

Alvast bedankt voor te lezen en te reageren want ik zit best in de knoop met heel die situatie hier op het moment !

Diederick schreef:Die onwetendheid en angst voor homoseksualiteit trekt wel weg op den duur. Gewoon hun vragen blijven beantwoorden, hoe stom ze ook mogen zijn, en jezelf blijven. Ze komen er wel achter dat homoseksualiteit niet zo vreemd en eng is als ze nu misschien denken.

Wat je vriend betreft... misschien zijn je ouders juist bang dat je geen goede zult vinden en zou je ze juist minder ongerust maken door hem aan ze voor te stellen.

ik denk dat het op dit moment niet echt het juiste moment is om hem voor te gaan stellen .. Zijn ze nog niet klaar voor.

1 ding wat ik heel dapper vind is dat je vader een taboe doorbroken heeft!!! werkelijk op afstand top van hem.

en verder sluit ik me geheel met bovenstaande berichten aan, alles heeft z'n tijd nodig om te manifesteren. dus ga vooral door met wie je bent en je zult alles gewoon een plaats kunnen geven.
en of je nu op je 18e een vriend hebt of op je 19e nog niet, dat ligt niet aan de persoon maar aan de omstandigheid, dat is iets wat plaats moet kunnen vinden e gelukkig hebben we dat nog niet geheel zelf in de hand. daar zou ik me met jullie leeftijden nog lang geen zorg om maken. beter wat later een relatie die perspectief biedt dan nu fladderend van vriendje naar vriendje. want zeg nu eerlijk, telkens moeten vertellen dat 't weer niet gelukt is met die vorige geeft toch geen goeie basis om die levensbestendige relatie aan te gaan he.....

sweetsunsTis niet dat ik hine schreef:van plan ben om van het één vriendje naar de andere te vliegen ofzo ... ik ben blij met wat ik nu heb , zeer blij zelfs! Heb nog nooit een relatie gehad , dus de gevoelens die daarmee gepaard gaan , zijn er wel maar nog een beetje minimum. Omdat ik nooit heb geweten me te gedragen of te voelen met verliefdheid. Een lach als ik aan hem denk , raar gevoel qua ademenen , al 2 dagen na elkaar komt ie in m'n droom voor ... Wilt wel iets zeggen denk k.

En ik val trouwens al enkele jaren op jongens/mannen. Ik wist het al op m'n 14/15de denk ik. en jha inderdaad , ook ik heb het ff voor mezelf moeten accepteren en ik gun het m'n ouders ook wel om de tijd te nemen om het te accepteren.Het is nu al een week geleden, verbetering ? jha misschien wel, in mijn gezicht dan wel. Maar als het puntje bij paaltje komt blijkt dat ze het er toch heel moeilijk mee hebben ... maarja , dat zal inderdaad tijd nodig hebben

Helemaal goed zo, lekker van genieten!!! Wat ik alleen erme zeggen wilde was eigenlijk in 't algemeen, dat je een vriendje niet zoekt maar als bij een vonk die overslaat, of wat plastischer uit te drukken, een portemonnaiee vind je.........

Ik denk als je 't over je ouders hebt er iets anders speelt, en dat maakt niet uit of je straight of gay bent, maar zoonlief wordt volwassen en gaat z'n eigen weg.
Daar kunnen ouders vaak erg slecht tegen, en zoiets is 't mooiste wat je kunt overkomen
ouderlijke bezorgdheid is een pure vorm van liefde voor 't kind

Pffff toen ik het mijn ouders vertelde ging mun ma ineens aan slaaptabletten en was ze aardig de weg kwijt.
Homo's doen het met iedereen, kijk maar naar de gay-Pride zei ze. Vind dan ook nog steeds dat dat soort parades een verkeerd beeld schetsen van homo's.

Ben nu ruim 10 jaar out en naderhand voel ik mij zelf uitstekend. Contact met mijn ouders is 10% geworden. Meestal stuur ik een aantal x per jaar een kaartje of groot bos bloemen. Niet om goed te maken of zo, maar meer een teken van leven naar hun toe.En natuurlijk mis ik ze wel en hou ook van hun heel veel.

Maar de zet om gewoon weer bij elkaar te komen zoals vroeger mogen zij doen. ik heb genoeg gedaan om contact te houden. Maar steeds dat "Probeer het weer is met een meisje" daar heb ik mijn zak van vol.

Ben blij met mijn gay zijn en leven, ben blij dat ik niet steeds hoef te acteren, ben blij dat ik een flirtende meid kan zeggen dat ik homo ben, gewoon SUPER BLIJ!

En jij? Jij komt er ook wel zo.